Aniela Salawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Błogosławiona
Aniela Salawa OFS
mistyczka, tercjarka
BlAnielaSalawa2.jpg
Obraz bł. Anieli Salawy z Sanktuarium w Sieprawiu
(mal. Stanisław Jakubczyk)
Data urodzenia 9 września 1881
Siepraw
Data śmierci 12 marca 1922
Kraków
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki
Data beatyfikacji 13 sierpnia 1991
Rynek Główny w Krakowie
przez Jana Pawła II
Wspomnienie 9 września
Atrybuty szczotka do zamiatania
Patronka tercjarzy franciszkańskich, służących, studentów, nieuleczalnie chorych oraz chorych na stwardnienie rozsiane
Szczególne miejsca kultu Sanktuarium bł. Anieli Salawy w Sieprawiu
Kościół św. Franciszka z Asyżu w Krakowie
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Aniela Salawa (ur. 9 września 1881 w Sieprawiu, zm. 12 marca 1922 w Krakowie) – błogosławiona Kościoła rzymskokatolickiego, tercjarka franciszkańska[1], mistyczka, autorka Dziennika, oraz służąca[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w podkrakowskiej wsi Siepraw w wielodzietnej rodzinie kowala Bartłomieja Salawy i Ewy z domu Bochenek, córki piekarza z Sułkowic. Już cztery dni później (13 września 1881) została ochrzczona w parafialnym kościele św. Michała Archanioła w Sieprawiu. Rodzicami chrzestnymi byli Paweł Ficek i Wiktoria Salawa[3].

Do szkoły uczęszczała zaledwie przez dwa lata, potem starała się pomagać rodzicom w gospodarstwie, następnie wyjechała za pracą do Krakowa. Od 1897 utrzymywała się jako pomoc domowa, służąc w kilku krakowskich domach, najdłużej – ponad 11 lat – u adwokata dr. Edmunda Fischera i jego żony Marii.

Kluczowym momentem w życiu i przemianie duchowej Anieli była śmierć, chorującej na gruźlicę, jej siostry Teresy (25 stycznia 1899)[4]. Od tego dnia dużo czasu zaczęła poświęcać na modlitwę i kontemplację. Uczęszczała na nabożeństwa u redemptorystów (należała do Arcybractwa Matki Bożej Nieustającej Pomocy) i franciszkanów, pomagała m.in. w dekoracji kościołów.

W 1900 Aniela Salawa wstąpiła do Stowarzyszenia Sług Katolickich w Krakowie (tzw. Zytek) i współpracowała z tym stowarzyszeniem do końca życia. Mając 18 lat złożyła ślub czystości. Od 1903 codziennie przyjmowała komunię św. oraz bardzo często wstępowała do kościoła na adorację Najświętszego Sakramentu (m.in. do kościoła bernardynek). W dniu 15 maja 1912 rozpoczęła nowicjat Trzeciego Zakonu św. Franciszka i w sierpniu 1913 po złożeniu przysięgi została przyjęta.

W okresie I wojny światowej pomagała rannym żołnierzom i jeńcom wojennym[5]. Po wojnie wspierała biednych jałmużną[6]. W tym samym czasie jej stan zdrowia pogorszył się, zachorowała na stwardnienie rozsiane, później na raka żołądka i gruźlicę. W ostatnich pięciu latach swojego życia, nie mając już środków do życia i nie mogąc wykonywać wyuczonego zawodu, zmieniała kolejne mieszkania w Krakowie, by ostatecznie zamieszkać w suterenie domu przy ul. Radziwiłłowskiej 20. W tym okresie była utrzymywana przez dobroczyńców[7]. U schyłku życia miała dar jasnowidzenia, przepowiadając wielu osobom ich dalsze losy.

Tablica na kamienicy przy ul. Radziwiłłowskiej 20, w której w ostatnich latach życia mieszkała bł. Aniela Salawa

Zmarła 12 marca 1922 w szpitalu stowarzyszenia św. Zyty przy ul. Mikołajskiej 30 (dziś nieistniejącym). Została pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, jednak po ekshumacji dokonanej 13 maja 1949 ostatecznie spoczęła w Kaplicy Męki Pańskiej kościoła św. Franciszka z Asyżu.

Beatyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Opinia świętości i prowadzona przez franciszkanów dokumentacja życia Anieli Salawy oraz uzdrowień przypisywanych jej wstawiennictwu stały się podstawą wszczęcia procesu beatyfikacyjnego. Cudem wymaganym przez Kościół katolicki do beatyfikacji zostało uznane uzdrowienie ośmioletniego chłopca Grzegorza Serafina z Nowego Targu. Dekret stwierdzający heroiczność cnót Anieli został ogłoszony 23 października 1987 w Rzymie.

13 sierpnia 1991 papież Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną podczas uroczystej mszy św. w Krakowie.

Dziennik[edytuj | edytuj kod]

Aniela Salawa przez lata oddawała się medytacji. Czytała książki klasyków europejskiej mistyki m.in. św. Gemmę Galgani[8]: Głębie duszy, św. Jana od Krzyża: Ciemną noc duszy [9] oraz inne dzieła św. Teresy z Ávili, św. Katarzyny z Genui czy bł. Jana Ruysbroecka. Swoje doznania mistyczne i wewnętrzne przeżycia duchowe opisała w Dzienniku[10], prowadzonym przez nią w latach 1916-1921[11]. Według Franciszka Świątka Dziennik jako dokument głębokich przeżyć mistycznych można zaliczyć do polskiej literatury mistycznej[12]. Według Jadwigi Stabińskiej dziennika nie można zaliczyć do dzieł literackich[13] Jak wspomina Joachim Bar, Salawa w swoich dziennikach często wykorzystywała przeczytane treści z mistycznej literatury jaką czytała i niemal dosłownie ją stosowała we własnym dzienniku

Quote-alpha.png
W jej późniejszym dzienniku powtarzają się nie tylko słowa, ale całe okresy zdań łudząco podobne do wyrażeń autorów mistycznych [14]

Wspomnienie liturgiczne[edytuj | edytuj kod]

Jej wspomnienie liturgiczne przypada w Polsce w dzień jej urodzin (9 września)[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Lázaro Iriarte OFMCap, Józef Salezy Kafel OFMCap, Andrzej Józef Zębik OFMCap, Krystyna Kuklińska OSC: Historia franciszkanizmu. Kraków: Bracia Mniejsi Kapucyni, 1998, s. 570. ISBN 83-910410-0-X.
  2. 2,0 2,1 Czytelnia. Błogosławiona Aniela Salawa, dziewica. (pol.). Brewiarz.pl.
  3. Błogosławiona Aniela Salawa (pol.). Siepraw.diecezja.krakow.pl.
  4. Bar 1983 ↓, s. 176.
  5. Bar 1983 ↓, s. 262.
  6. Bar 1983 ↓, s. 208.
  7. Bar 1983 ↓, s. 303.
  8. Bar 1983 ↓, s. 268-269.
  9. Bar 1983 ↓, s. 202-203.
  10. Dziennik błogosławionej Anieli Salawy (PDF) (pol.). Duchprawdy.com.
  11. Bar 1983 ↓, s. 353.
  12. Franciszek Świątek - W blaskach Anioła. Bł. Aniela Salawa. Wyd. Maria Vincit. Wyd. IV. Wrocław. 2009. s. 177
  13. Jadwiga Stabińska, Z nadmiaru miłości: życie wewnętrzne Anieli Salawy, Akademia Teologii Katolickiej, 1987 s.76
  14. Bar 1983 ↓, s. 202.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogusław Konopka: Święta służąca, „Nowe życie – Religia Społeczeństwo Kultura – dolnośląskie pismo katolickie” Rok XXIV Nr 3 (390), Marzec 2007
  • Bł. Aniela Salawa (1881–1922) na bernardyni.pl
  • Franciszek Świątek: W blaskach Anioła. Bł. Aniela Salawa. Wyd. Maria Vincit. Wyd. IV. Wrocław. 2009. ISBN 978-83-85647-60-7
  • Joachim Roman Bar: Polscy święci t.1. Warszawa: Akademia Teologii Katolickiej, 1983.
  • Kazimierz Panuś: Bł. Aniela Salawa. Wyd. WAM. Kraków. 2006. ISBN 83-7318-711-1
  • Józef Symeon Barcik: Błogosławiona Aniela Salawa. Wyd. Bratni Zew. 2009. ISBN 978-83-7485-099-5