Aniela Salawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Błogosławiona
Aniela Salawa OFS
tercjarka
Salawa2.JPG
Data urodzenia 9 września 1881
Siepraw
Data śmierci 12 marca 1922
Kraków
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki
Data beatyfikacji 13 sierpnia 1991
Rynek Główny w Krakowie
przez Jana Pawła II
Wspomnienie 12 marca lub 9 września
Szczególne miejsca kultu Sanktuarium bł. Anieli Salawy w Sieprawiu,
Kościół św. Franciszka z Asyżu w Krakowie
Tablica na kamienicy przy ul. Radziwiłłowskiej 20, w której mieszkała bł. Aniela Salawa
Grobowiec bł. Anieli Salawy w krakowskim kościele oo. franciszkanów

Aniela Salawa (ur. 9 września 1881 w Sieprawiu, zm. 12 marca 1922 w Krakowie) – tercjarka franciszkańska[1], mistyczka, autorka Dziennika, błogosławiona Kościoła rzymskokatolickiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodziła z podkrakowskiej wsi Siepraw, była córką kowala Bartłomieja i Ewy z domu Bochenek, matka pochodziła z rodziny piekarza z Sułkowic. Wraz ze swoim licznym rodzeństwem (łącznie dwanaścioro dzieci z dwóch małżeństw ojca) została wychowana w duchu głęboko religijnym.

Do szkoły chodziła przez dwa lata, potem próbowała pomagać rodzicom przy pracy na roli. Praca w gospodarstwie była dla niej jednak zbyt ciężka, toteż, podobnie jak jej starsza siostra Teresa i wiele innych wiejskich dziewcząt w tamtym okresie, zdecydowała, że poszuka pracy jako służąca w Krakowie. W 1897 podjęła pracę pomocy domowej, pracowała w kilku domach, najdłużej – ponad 11 lat – w domu adwokata Edmunda Fischera. Jednocześnie była blisko związana z Kościołem, uczęszczała na nabożeństwa u redemptorystów i franciszkanów, pomagała m.in. w dekoracji kościołów. W 1900 wstąpiła do Stowarzyszenia Sług Katolickich w Krakowie (tzw. "Zytki") i współpracowała z tą organizacją do końca życia.

W 18. roku życia złożyła śluby czystości, od 1903 przyjmowała codziennie sakrament komunii; 15 maja 1912 rozpoczęła nowicjat Trzeciego Zakonu Św. Franciszka i złożyła przysięgę w sierpniu 1913.

W okresie I wojny światowej pomagała rannym żołnierzom i jeńcom wojennym. Jednocześnie pogorszył się znacznie jej stan zdrowia, zmarła w 1922.

Została pochowana początkowo na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, w 1949 jej zwłoki spoczęły we Franciszkańskiej Kaplicy Męki Pańskiej.

Beatyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Opinia świętości i prowadzona przez franciszkanów dokumentacja życia Anieli Salawy oraz uzdrowień przypisywanych jej wstawiennictwu stały się podstawą wszczęcia procesu beatyfikacyjnego. Zaś cudem wymaganym przez Kościół katolicki do tej beatyfikacji zostało uznane uzdrowienie chłopca z Nowego Targu (Grzegorz Serafin, wtedy ośmioletni). Dekret stwierdzający heroiczność cnót Salawy został ogłoszony 23 października 1987 w Rzymie.

13 sierpnia 1991 papież Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną podczas mszy św. w Krakowie.

Dziennik[edytuj | edytuj kod]

Aniela Salawa przez lata oddawała się medytacji, czytała klasyków europejskiej mistyki (zwłaszcza św. Jana od Krzyża). Swoje doznania mistyczne i wewnętrzne przeżycia duchowe opisała w Dzienniku, który jest zaliczany do najciekawszych dzieł literatury mistycznej w literaturze dwudziestolecia międzywojennego i porównywany z Dzienniczkiem Faustyny Kowalskiej.

Dzień obchodów[edytuj | edytuj kod]

Jej wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim na świecie obchodzone jest w dzienną pamiątkę śmierci (12 marca)[2].

Kościół katolicki w Polsce wspomina bł. Anielę w dzień jej narodzin (9 września)[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Lázaro Iriarte OFMCap, Józef Salezy Kafel OFMCap, Andrzej Józef Zębik OFMCap, Krystyna Kuklińska OSC: Historia franciszkanizmu. Kraków: Bracia Mniejsi Kapucyni, 1998, s. 570. ISBN 83-910410-0-X.
  2. Beata Angela (Aniela) Salawa - Enciclopedia dei Santi (wł.)
  3. Błogosławiona Aniela Salawa, dziewica na brewiarz.katolik.pl [23.08.2010]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]