Elżbieta z Turyngii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święta
Elżbieta Węgierska
Elżbieta z Turyngii
tercjarka
Cholerabrunnen Dresden 5.jpg
św. Elżbieta Węgierska
Data urodzenia 1207
Pozsony lub w Sárospatak, Węgry
Data śmierci 17 listopada 1231
Marburg
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki
Data kanonizacji 27 maja 1235
przez Grzegorza IX
Wspomnienie 17 listopada
Patronka elżbietanek
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons
Figura świętej, 1470
Relikwiarz św. Elżbiety w kościele w Marburgu

Elżbieta z Turyngii OFS, Elżbieta Węgierska[1] (ur. 1207 w Pożoniu lub w Sárospatak, zm. 17 listopada 1231 w Marburgu) − księżniczka węgierska, tercjarka franciszkańska[2], święta Kościoła katolickiego.

Elżbieta Węgierska była trzecim dzieckiem króla Węgier Andrzeja II z dynastii Arpadów i Gertrudy z Meran (siostry św. Jadwigi Śląskiej i Agnieszki, królowej Francji).

W wieku 4 lat ówczesnym zwyczajem została zaręczona z Ludwikiem IV, synem Hermana, hrabiego-palatyna saskiego i landgrafa Turyngii. Udała się wtedy do Turyngii i zamieszkała na zamku w Wartburgu. Ślub obojga odbył się dopiero 10 lat potem, kiedy Elżbieta miała zaledwie 14 lat. W następnych latach urodziła troje dzieci: Hermana, Zofię i Gertrudę. Po 6 latach w 1227 r. jej mąż zmarł podczas wyprawy krzyżowej do Ziemi Świętej. Elżbieta została odsunięta od życia dworskiego przez regenta jej małoletniego syna, Henryka Raspe, opuściła zamek w Wartburgu, przeniosła się do Eisenach. Od 1225 roku spowiednikiem Elżbiety był Konrad z Marburga mnich i zarazem psychopatyczny, słynący z okrucieństwa inkwizytor. Po śmierci jej męża został przewodnikiem duchowym Elżbiety. Konrad przekonał ją, aby porzuciła trójkę swoich dzieci i oddała się Chrystusowi oraz jego opiece duchowej. Elżbieta przeniosła się więc z Turyngii do Marburga, gdzie mieszkał Konrad. Mnich zachęcał ją do praktykowania najsurowszej ascezy i umartwień. Te praktyki pokutne i asceza wyniszczyły jej organizm i 17 listopada 1231 zmarła w wieku zaledwie 24 lat. Konrad był świadkiem w jej procesie kanonizacyjnym.

W 1228 r. złożyła śluby jako jedna z pierwszych tercjarek franciszkańskich. Oddała się całkowicie modlitwie, pokucie i uczynkom miłosierdzia. Sprowadziła z rodzinnych Węgier do Turyngii zakonników św. Łazarza. W Marburgu ufundowała przytułek dla opuszczonych, gdzie codziennie posługiwała ubogim, prowadząc jednocześnie bardzo surowy tryb życia.

Została ogłoszona świętą przez papieża Grzegorza IX 27 maja 1235 r.

Patronka zgromadzenia elżbietanek oraz elżbietanek cieszyńskich.

Kult po śmierci[edytuj | edytuj kod]

Na jej grobie Zakon Krzyżacki wzniósł Kościół św. Elżbiety w Marburgu, który jest jednym z najstarszych gotyckich kościołów w Niemczech. Sława jej świętości była tak wielka, że jej grób zaraz po jej śmierci stał się celem licznych pielgrzymek. W związku z tym, że Marburg stał się miastem protestanckim, w XIX wieku szczątki św. Elżbiety przeniesiono do Andechsa w katolickiej Bawarii.

Przypisy

  1. H. Fros, F. Sowa, Księga imion i świętych, t. 2, Kraków 1997, kolumna 143.
  2. Lázaro Iriarte OFMCap, Józef Salezy Kafel OFMCap, Andrzej Józef Zębik OFMCap, Krystyna Kuklińska OSC: Historia franciszkanizmu. Kraków: Bracia Mniejsi Kapucyni, 1998, s. 569. ISBN 83-910410-0-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]