Aleksander Colonna-Walewski (syn Napoleona)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polityka francuskiego. Zobacz też: Aleksander Colonna-Walewski (senator).
Aleksander Colonna-Walewski
Comte Walewski Congrès de Paris 1856 BNF Gallica.jpg
Aleksander Colonna-Walewski (ilustracja, 1856)
Data i miejsce urodzenia 4 maja 1810
Walewice, Księstwo Warszawskie (ob. Polska)
Data i miejsce śmierci 27 września 1868
Strasburg, Francja
Minister Spraw Zagranicznych Cesarstwa Francji
Okres urzędowania od 1850
do 1860
Minister Kultury i Sztuki Cesarstwa Francji
Okres urzędowania od 1860
do 1863
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari[1]

Hrabia (od 1866 książę[potrzebne źródło]) Aleksander Florian Józef Colonna-Walewski (ur. 4 maja 1810, Walewice – zm. 27 września 1868, Strasburg) – polski i francuski hrabia, polityk, syn cesarza Napoleona I i Marii Walewskiej z Łączyńskich - herbu Nałęcz, secundo voto hrabiny d'Ornano, powstaniec listopadowy.

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Herb Colonna-Walewskich
hrabiów cesarstwa

Niesłychanie podobny do ojca, zabezpieczony przez niego roczną rentą wysokości 169 516 franków w złocie i obdarzony dziedzicznym tytułem hrabiego cesarstwa (Comte de l'Empire) i własnym herbem (w polu czerwonym dolnym biała kolumna ukoronowana złotą gwiazdą , zgodnie z heraldyką napoleońską bez klejnotu - odmiana polskiego herbu Kolumna który także ma tę kolumnę w czerwonym polu). W dyplomie hrabiowskim został jednocześnie prawnie zalegalizowany przydomek "Colonna" używany dotąd tradycyjnie przez niektórych tylko przedstawicieli rodu Walewskich h. Kolumna. Aleksander został w roku 1817 osierocony przez matkę i zabrany do Polski przez dziadka Teodora Marcina Łączyńskiego do rodzinnego majątku Kiernozia. Uzyskał od Deputacji Senatu Królestwa Polskiego 25 marca 1823 roku uznanie tytułu hrabiowskiego i został umieszczony w roku następnym na liście osób upoważnionych do używania tytułu hrabiowskiego jako "Józef Walewski". Aleksander Walewski studiował w Genewie do 1824 roku, po czym powrócił do Polski. Tutaj wielki książę Konstanty Pawłowicz Romanow chciał go przymusowo wcielić do Korpusu Paziów jako swego osobistego adiutanta, w następstwie czego Aleksander uciekł do Genewy. Jako dwudziestoletni młodzieniec wrócił do Polski, wziął udział w powstaniu listopadowym i otrzymał w 3 marca 1831[1] roku order Złoty Krzyż Virtuti Militari. Gdy zbliżała się klęska powstania, został wysłany wraz z Zamoyskim i Wielopolskim do Londynu w misji skłonienia Wielkiej Brytanii do interwencji na korzyść powstania. Tam zastał go upadek powstania.

Wczesna kariera we Francji[edytuj | edytuj kod]

Walewski wyemigrował do Francji i uzyskał 3 grudnia 1833 roku nadaniem króla Ludwika Filipa I obywatelstwo francuskie. Początkowo, do roku 1838, działał jako oficer francuski w Algierii: najpierw, przed uzyskaniem obywatelstwa, jako kapitan Legii Cudzoziemskiej (1833), następnie w wojsku regularnym: II Pułku Szaserów Afrykańskich (1833-1835), na koniec w IV Pułku Huzarów (od 1 lutego 1835).

Po powrocie do Francji udzielał się jako dziennikarz, publicysta polityczny i komediopisarz, założył wówczas magazyn polityczny Messager des Chambres, który odkupił od niego Louis Adolphe Thiers. Od 1840 roku Ludwik Filip powierzał mu różne misje dyplomatyczne: w 1840 do Egiptu w celu skłonienia Kedywa Muhammada Alego do ustępstw na rzecz państw kolonialnych, później do innych stolic świata, na koniec do Buenos Aires.

Czasy Drugiego Cesarstwa[edytuj | edytuj kod]

Aleksander Walewski, fotografia ok.r.1860

Po dojściu do władzy kuzyna, Karola Ludwika Napoleona Bonaparte, Walewski był ambasadorem Francji w W. Ks. Toskanii (1849), Hiszpanii (1851) i w Wielkiej Brytanii (1851), gdzie mu się udało uzyskać u królowej Wiktorii natychmiastowe uznanie Cesarstwa Francuskiego. W 1855 roku został ministrem spraw zagranicznych Cesarstwa Francji i jako taki przewodniczył konferencji pokojowej po wojnie krymskiej i podpisał w imieniu Francji traktat pokojowy z 30 marca 1856 roku, po czym cesarz odznaczył go 30 kwietnia Wielkim Krzyżem Legii Honorowej i mianował senatorem. Funkcję ministra spraw zagranicznych pełnił do 1860 roku, po czym był do 1863 ministrem kultury i sztuki. W ostatnich latach przed śmiercią znany z sympatii do liberalnych reform Walewski był marszałkiem Narodowego Zgromadzenia Ustawodawczego, oraz zajmował się sprawami prawnymi, m.in. ochroną praw autorskich dla literatów. Na początku roku 1868 został wybrany rzeczywistym członkiem Akademii Sztuk Pięknych.

Po wycofaniu się z życia politycznego Walewski postanowił zająć się rolnictwem w nowo zakupionym majątku Etiolles (niegdyś własność męża markizy de Pompadour). Wczesną jesienią 1868 roku pojechał z żoną i córką Ireną do Niemiec po zakup maszyn rolniczych. Musiano z granicy zawrócić do Strassburga, gdyż hrabina Anna Maria nie czuła się dobrze. W hotelu w tym mieście córka znalazła ojca umierającego w fotelu, rażonego apopleksją. Po paru minutach już nie żył.

Legalni potomkowie Aleksandra[edytuj | edytuj kod]

Walewski ożenił się najpierw (1831) w Londynie z Katarzyną Karoliną Montagu (1808-1834), córką angielskiego lorda Sandwich i miał z nią dwoje dzieci:

  • Ludwikę Marię
  • Jerzego Edwarda Augusta

Oboje dzieci zmarło we wczesnym wieku.

Drugie małżeństwo zawarł w roku 1846 we Florencji z hrabianką Anną Marią Ricci, siostrzenicą księcia Michała Józefa Poniatowskiego - kuzyna księcia Józefa Poniatowskiego i miał z nią czworo dzieci:

  • Izabellę (zmarła w dzieciństwie),
  • Karola (1848-1916) (poległ na wojnie), bezpotomny,
  • Elizę Irenę (1849-1927),
  • Eugenię (1856-1884, według niektórych historyków Eugenia była w rzeczywistości córką Napoleona III, jej matka miała w latach wokół jej narodzin romans z cesarzem.)

Według Szymona Konarskiego (zob. niżej) "rodzina wygasła już w drugim pokoleniu". Heraldyk pominął potomstwo Aleksandra Antoniego Walewskiego, co może wynikać z faktu, że sprawa dziedziczenia tytułu hrabiowskiego po śmierci pierworodnego syna Karola budzi wątpliwości natury formalno-prawnej.

Dzisiejsi potomkowie Napoleona I z linii Aleksandra Walewskiego[edytuj | edytuj kod]

Ze sławną aktorką dramatu francuskiego Rachel Félix (*1821 - † 1857), Walewski miał naturalnego syna Aleksandra Antoniego, który został uznany przez ojca w 1844 i adoptowany 1860 (należy nadmienić, że Napoleon I w swym dekrecie z dnia 5 maja 1812 ustalił, że nadane Aleksandrowi tytuł hrabiowski i dobra w Królestwie Neapolu "będą dziedziczone przez potomstwo rzeczonego hrabiego Walewskiego bezpośrednie i legalne, naturalne lub adoptowane, w porządku pierworództwa w linii męskiej", a więc dzisiejsi potomkowie Aleksandra mogą używać tytułu hrabiowskiego (lecz tego nie czynią). Ożenił się on w 1868 z Jeanne Sala i miał z nią troje dzieci, w tym dwóch synów:

Andrzej Walewski miał w małżeństwie z Marie Molinos dwóch synów:

  • Antoniego (*1904 - †?),
  • Rogera (*1907 - †?).

Antoni w dwóch małżeństwach miał synów:

Roger, drugi syn Andrzeja, miał w małżeństwie z Micheline Paul dwie córki i syna:

  • Karola Andrzeja (*1948).

Aleksander (* 1934, syn Antoniego) ożenił się w 1963 z Marguerite Le Duc de Lillers i ma z nią trzech synów:

Fabrycy, szef firmy giełdowej Touax, ożenił się w 1991 z Maguelonne Redier i ma z nią trzy córki oraz syna Aleksandra (*26 kwietnia 2004).

Florian, syn Antoniego, brat Aleksandra, ożenił się 1963 z Patrycją de Vogué i miał z nią trzy córki i syna Krzysztofa. Wszyscy członkowie rodziny noszą nazwisko Colonna-Walewski. Szczególnie utalentowani byli Aleksander i Florian, obu wymienia francuskie Who's Who in France jako dyrektorów generalnych wielu spółek i przedsiębiorstw. Aleksander był oprócz tego do roku 1998 prezesem "Fundacji Napoleona".

Pisma Walewskiego[edytuj | edytuj kod]

  • Un mot sur la question d'Afrique, Paris 1837,
  • L'alliance anglaise, Paris 1838,
  • L'Ècole du Monde, ou la Coquette sans le savoir, komedia w 5 aktach, Paris 1840 (wystawiona w Théâtre Français 8 stycznia 1840, odniosła duży sukces),
  • Inne dzieła literackie nie zachowały się

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Kawalerowie Orderu Virtuti Militari (pol.). [dostęp 2013-09-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antoine Philippe Rodolphe d'Ornano, La vie passionnante du Comte Walewski, fils de Napoléon, Paris 1953
  • Enciclopedia Italiana, Tomo XXXV, Roma MCMXXXVII – XV (XV – 15 rok Ery Faszystowskiej (władzy Mussoliniego)
  • Tomasz Lenczewski, Genealogie rodów utytułowanych w Polsce, t. 1, Warszawa 1996-1997, s. 210-212.
  • Simon Konarski. Armorial de la noblesse polonaise titrée, Paris 1958
  • Nouvelle Biographie Générale, Tome Quarante-Sixième, Paris 1866

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]