Arkona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Arkona
Kap Arkona2.jpg
Państwo  Niemcy
Znane z dawnego sanktuarium Świętowita
Rodzaj obiektu przylądek
Położenie na mapie Meklemburgii-Pomorza Przedniego
Mapa lokalizacyjna Meklemburgii-Pomorza Przedniego
Arkona
Arkona
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Arkona
Arkona
Ziemia 54°40′35″N 13°26′16″E/54,676389 13,437778Na mapach: 54°40′35″N 13°26′16″E/54,676389 13,437778
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy przylądka na wyspie Rugia. Zobacz też: inne znaczenia słowa Arkona.
Figura Świętowita w Arkonie
Rekonstrukcja umocnień słowiańskich w Arkonie

Arkona[1] (niem. Kap Arkona) – skalisty przylądek w skrajnie północnej części Rugii (Meklemburgia-Pomorze Przednie).

We wczesnym średniowieczu centralny gród obronny zachodniosłowiańskich Ranów na trudno dostępnym wąskim cyplu półwyspu Wittow. Otoczony był z trzech stron urwiskiem o wysokości 45 metrów opadającym do morza, a od strony lądu początkowo wałem ziemnym i fosą, następnie ok. 1000 roku został rozbudowany i wzniesiono mur drewniano-ziemny o wysokości niemal 10 metrów i długości w linii prostej ponad 250 metrów. Dodatkowo od strony Bałtyku istniały umocnienia o szerokości 4,5 metra.

Arkona była znanym ośrodkiem kultu pogańskiego boga Świętowita (połabskie: Svątevit, czytaj swantewit). Według Saxo Grammaticusa, świątyni Świętowita (kąciny) strzegła stała załoga licząca 300 wojów, podległych arcykapłanowi. W świątyni znajdował się posąg i skarbiec Świętowita, będący właściwie skarbcem państwa Rugian. Po splądrowaniu (1067/1068) a następnie zniszczeniu (1125) Radogoszczy, Arkona stała się najważniejszym miejscem kultu religijnego Słowian nadbałtyckich. Pod koniec XI wieku Arkona była również jednym z największych[2] targów na wybrzeżu Bałtyku.

W 1136 roku, król Danii Eryk II Pamiętny, zmusił do kapitulacji obrońców, poprzez zajęcie nadbrzeżnych źródeł wody, jednak Ranowie szybko odzyskali samodzielność, a mieszkańcy zbudowali wewnątrz grodu zbiornik na wodę, by zabezpieczyć się przed podobnymi wypadkami.

Została zdobyta i zniszczona w czerwcu 1168 przez króla duńskiego Waldemara I. To wydarzenie poprzedziło wymuszoną chrystianizację mieszkańców tego regionu.

W 1927 imieniem przylądka został nazwany niemiecki liniowiec Cap Arcona.

Przypisy

  1. Lech Leciejewicz: Słowianie zachodni: z dziejów tworzenia się średniowiecznej Europy. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1989, s. 193. ISBN 83-04-02690-2.
  2. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona: Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza. T. 4. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005, s. 436. ISBN 83-85719-85-7.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons