Bonifacy z Tarsu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty Bonifacy
męczennik
St Boniface of Tarsus.jpg
Data urodzenia III wiek
Data śmierci 14 maja 290
Starożytny Rzym
Kościół/
wyznanie
katolicki, prawosławny
Wspomnienie 14 maja (kat.)
19 grudnia (praw. według kal. jul.)
1 stycznia (praw. według kal. greg.)
Patron kawalerów i nawróconych
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Bonifacy z Tarsu, Bonifacy Rzymski (Tarski), cs. Muczenik Bonifatij (zm. ok. 290[1], według innych źródeł ok. 305-307) – męczennik chrześcijański, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego, jeden z tzw. trzech zimnych ogrodników.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Bonifacy żył za czasów cesarza Dioklecjana. Według legendy był sługą Rzymianki Algae wysłany po relikwie świętych. Przybywszy do miasta Tarsus, trafił na tracenie chrześcijan do których zwrócił się słowami:

Quote-alpha.png
Wielki jest Bóg chrześcijan, wielki Bóg Męczenników! Proście za mną, wy słudzy Chrystusa, aby i mnie pozwolił wziąć udział w walce przeciwko szatanowi. Walczcie mężnie, bohaterowie Chrystusa! Cierpienie to jest wprawdzie bardzo ciężkie, ale za to słodki będzie wasz spokój. Tutaj męczą was kaci, a tam aniołowie będą wam służyli!

Wykonujący wyrok cesarza, Symplicjusz, pojmał Bonifacego i po poddaniu go torturom kazał ściąć, za nie wyrzeczenie się Jezusa Chrystusa. Miało to miejsce prawdopodobnie 14 maja 290 roku. Ciało przewieziono do Rzymu i wybudowano tam kościół.

Pewnym jest, że w VII w. istniał w Rzymie kościół lub diakonia pod wezwaniem Bonifacego.

Kult[edytuj | edytuj kod]

Męczeństwo św. Bonifacego (ikona z XIX wieku)

W Polsce kult świętego zapoczątkował Stanisław Herakliusz Lubomirski w drugiej połowie XVII wieku. Pragnął zbudować kościół-mauzoleum dla swojej rodziny, od bł. papieża Innocentego XI dostał relikwie św. Bonifacego, męczennika z Tarsu, które umieszczono w kryształowej trumnie we wnętrzu ołtarza. Do kościoła pw. św. Antoniego i św. Bonifacego co roku 14 maja wyruszała pielgrzymka z Warszawy na odpust i majówkę. Obecnie kult tego świętego prawie zupełnie zanikł.

Św. Bonifacy jest patronem kawalerów i nawróconych.

Wyznawcy prawosławia uważają Bonifacego za jednego z głównych orędowników, do którego wierni modlą się o wybawienie od alkoholizmu.

Święty przedstawiany jest jako młodzieniec w czerwonym męczeńskim płaszczu z krzyżem w ręce. Niekiedy trzyma też zwój z napisem: "Władco, Panie Wszechmocny, wybaw lud Swój od bałwochwalczego gniewu, wszelkiego cierpienia i smutku".

Dzień obchodów[edytuj | edytuj kod]

Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 14 maja.

Cerkiew prawosławna wspomina męczennika Bonifacego 19 grudnia/1 stycznia[2], tj. 1 stycznia według kalendarza gregoriańskiego. Według bollandystów śmierć Bonifacego nastąpiła do 290 roku, ale z jakich powodów pamięć o nim jest 19 grudnia (według kalendarza juliańskiego) nie wiadomo[1].

Przysłowia[edytuj | edytuj kod]

  1. Pankracy, Serwacy, Bonifacy - źli na ogrody chłopacy.
  2. Przed Pankracym nie ma lata, po Bonifacym mróz ulata.
  3. Pankracy, Serwacy, Bonifacy, każdy swoim zimnem raczy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Bonifacy Rzymski. - Encyklopedia prawosławna (ros.)
  2. podwójne datowanie

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]