Innocenty XI

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Innocenty XI
Innocentius Undecimus
Benedetto Odescalchi
Błogosławiony Kościoła katolickiego
Innocenty XI
Herb Innocenty XI
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1611
Como
Data i miejsce śmierci 12 sierpnia 1689
Rzym
Papież
Okres sprawowania 21 września 1676 – 12 sierpnia 1689
Biskup Novary
Okres sprawowania 4 kwietnia 1650 – 6 marca 1656
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 4 kwietnia 1650
Sakra biskupia 29 stycznia 1651
Kreacja kardynalska 6 marca 1645
Innocenty X
Kościół tytularny Ss. Cosmo e Damiano (24 kwietnia 1645)
S. Onofrio (21 kwietnia 1659)
Pontyfikat 21 września 1676
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Błogosławiony
Innocenty XI
Innocentius Undecimus
papież
Inocencius XI.jpg
Data beatyfikacji 7 października 1956
przez Piusa XII
Wspomnienie 12 sierpnia
Szczególne miejsca kultu Kaplica Przemienienia Pańskiego w Watykanie

Innocenty XI (łac. Inocentius XI, właśc. Benedetto Odescalchi; ur. 19 maja 1611 w Como, zm. 12 sierpnia 1689 w Rzymie[1]) – papież w okresie od 21 września 1676 do 12 sierpnia 1689, błogosławiony Kościoła katolickiego[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny patrycjuszowskiej Odescalchich – jego ojcem był Livio Odescalchi, a matką Paola Castelli[3]. W młodości nie odczuwał powołania do stanu duchownego, według niektórych źródeł służył w wojsku[3]. Kształcił się w Como pod kierunkiem jezuitów, jako 15-latek praktykował w rodzinnym banku w Genui. Studiował następnie nauki prawne w Rzymie i Neapolu, obronił doktorat w 1639[3]. Papież Urban VIII powierzył mu szereg godności w Państwie Kościelnym – był protonotariuszem, prezydentem Kamery Apostolskiej, komisarzem Ankony, gubernatorem Maceraty i Piceny[3].

6 marca 1645 mianowany przez papieża Innocentego X kardynałem, z tytułem diakona Ss. Cosma e Damiano[3]. Został skierowany do pracy w Kongregacji Dobrego Rządu (Boni Regiminis Congregatio) oraz w Świętej Konsulcie (zasiadał w nich aż do wyboru na papieża). W latach 1645–1648 wykonywał obowiązki archiprezbitera Bazyliki S. Maria Maggiore pod nieobecność kardynała Antonio Barberiniego, który uciekł do Francji z powodu wszczęcia śledztwa w sprawie jego nadużyć za pontyfikatu Urbana VIII. W styczniu 1647 został prefektem Sygnatury ds. Brewe Apostolskich, a rok później legatem w Ferrarze, gdzie przebywał do 1651[3]. Od kwietnia 1650 do marca 1656 był biskupem Novary[2]. Zrezygnował po kilku latach na rzecz swego brata, Giulio Odescalchi'ego. Po powrocie do Rzymu w 1657 został mianowany członkiem Kongregacji ds. Wód i Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego, a nieco później także Kongregacji ds. Dróg (w 1661) i Kongregacji ds. Stanu Zakonnego (w 1676). Był także kamerlingiem św. Kolegium Kardynalskiego przez roczną kadencję (12 stycznia 1660 – 24 stycznia 1661)[3].

Brał udział w trzech konklawe: 1655, 1667 i 1669-1670, gdzie był poważnym kandydatem na papieża[2]. Jednak wobec, sprzeciwu Francji, nie został wybrany[2]. Na Konklawe 1676, 21 września został wybrany na papieża, przyjął imię Innocentego XI i został intronizowany 4 października 1676 w Bazylice Watykańskiej.

Pontyfikat[edytuj | edytuj kod]

Jako papież zdecydowanie sprzeciwiał się praktykom nepotyzmu i symonii w Państwie Papieskim[2]. Wydane przez niego regulacje prawne w tej kwestii zostały jednak zarzucone przez następców. Dbał o pogłębianie życia religijnego wiernych. Zwracał uwagę na głoszenie kazań i katechizację[1]. Wydał dekrety o częstym przyjmowaniu Komunii, o przystępowaniu do spowiedzi, a także w sprawach moralności, które uważane były za zbyt surowe i budziły opór. Papież zakazał bowiem hazardu, kobietom zabronił noszenia sukien z głęboko wyciętymi dekoltami, przeciwstawiał się modzie francuskiej, a nawet zabawom w karnawale[1]. Uzdrowił także finanse papieskie, dzięki ograniczeniu pensji duchownych, a także zmniejszając liczbę urzędów[1].

Skłaniał się ku jansenizmowi, a w 1679 potępił tezy laksystyczne[1]. Rok, później poparł Tirso Gonzáleza i jego teorię probabilioryzmu, przeciwstawiając się probabilizmowi[1]. Popierał także teorie kwietysty Miguela de Molinosa, jednak pod wpływem Świętego Oficjum potępił potem jego dzieło "Przewodnik duchowy", a samego autora nakazał aresztować[1].

Papież stawiał opór żądaniom Ludwika XIV, który rozszerzył prawo króla do obsadzania stolic biskupich (regalia) i podporządkowanie kleru francuskiego[2]. Wobec protestu dwóch biskupów, król nakazał księżom wydać 19 marca 1682 Cztery Artykuły Gallikańskie, negujące władzę papieską[1]. Innocenty, 11 kwietnia 1682 nie uznał Artykułów i odmówił zatwierdzenia biskupów nominowanych przez Ludwika, na 35 stolic[1]. Zirytowany król Francji postanowił anulować w 1685 roku edykt nantejski i dopuszczał ataki na hugenotów[1]. Papież postanowił jednak nie reagować, ponieważ wiedział czym kieruje się król, a dodatkowo 2 lata później wyrzucił z Rzymu ambasadora francuskiego[1]. W 1688 dyskretnie ekskomunikował Ludwika XIV i cały jego dwór – otwartej schizmie udało się zapobiec dzięki mediacjom przyszłego arcybiskupa Cambrai, François Fénelona i działaniom przyszłego króla Anglii, Wilhelma Orańskiego[1].

Innym sukcesem na arenie międzynarodowej było doprowadzenie do pokoju pomiędzy królem Polski Janem Sobieskim, a cesarzem Leopoldem I[2]. Po wyzwoleniu Austrii i dołączeniu jej do wojsk cesarsko-polskich, połączone oddziały, wspierane finansowo przez papieża, odniosły zdecydowane zwycięstwo podczas odsieczy wiedeńskiej 12 września 1683[2].Uhonorował Sobieskiego w 1684 r. tytułem „Obrońcy wiary‘’. Dodatkowo Innocenty powołał Ligę Świętą, w skład której weszła Polska, Rosja, Wenecja i cesarstwo, co pozwoliło na odbicie Belgradu, i Węgier[1].

Kreował 43 kardynałów, na dwóch konsystorzach[3].

Zmarł w Rzymie w wieku 78 lat i został pochowany w Bazylice Watykańskiej.

Beatyfikacja[edytuj | edytuj kod]

W 1714 papież Klemens XI otworzył jego proces beatyfikacyjny, procedurę wstrzymały w 1744 obiekcje dworu francuskiego; po wznowieniu procesu beatyfikacyjnego został ogłoszony błogosławionym przez papieża Piusa XII 7 października 1956[1]. Wspomnienie liturgiczne przypada 12 sierpnia[1].

Po beatyfikacji jego sarkofag został umieszczony w kaplicy św. Sebastiana, gdzie pozostał do 8 kwietnia 2011. Wtedy to przeniesiono go do kaplicy Przemienienia Pańskiego, a na jego dotychczasowym miejscu złożono przeniesioną z Grot Watykańskich trumnę z ciałem Jana Pawła II[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 401-403. ISBN 83-06-02633-0.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 146-147. ISBN 83-7006-437-X.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 Odescalchi, Benedetto (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-09-09].
  4. Pope Innocent XI’s remains make way for John Paul II (ang.). catholicnewsagency.com.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Klemens X
Emblem of the Papacy SE.svg Papież
1676-89
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Aleksander VIII