British American Racing

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
B.A.R.
Logo zespołu na bolidzie BAR 002
Logo zespołu na bolidzie BAR 002
Pełna nazwa British American Racing (1999-2000)

Lucky Strike BAR Honda (2001-2005)

Aktywna 1999-2005
Siedziba Wielka Brytania Brackley, Northamptonshire
Ważni ludzie
Założyciel Craig Pollock
Inne
Debiut GP Australii 1999
Ostatni wyścig GP Chin 2005
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

British American Racing (B.A.R.) – zespół Formuły 1 w latach 1999–2005, którego nazwa pochodziła od głównego sponsora i współwłaściciela – firmy British American Tobacco (B.A.T.), właściciela marki Lucky Strike.

Zespół zadebiutował w sezonie 1999. 4 października 2005 r. został przejęty przez Hondę, która będąc wcześniej w posiadaniu 45% akcji, odkupiła pozostałe udziały od B.A.T. Japoński koncern przekształcił B.A.R. w swój zespół fabryczny – Honda Racing F1.

Historia[edytuj | edytuj kod]

B.A.T. był związany z Formułą 1 od wielu lat, liczne jej marki były reklamowane na bolidach. Za namową Craiga Pollocka firma w przerwie między sezonami 1997 i 1998 kupiła za 30 milionów funtów stajnię Tyrrell. W sezonie 1998 nosiła ona jeszcze starą nazwę, a od sezon 1999 zaczęto stosować nazwę British American Racing.

Pollock został szefem zespołu i zdołał namówić do współpracy swojego podopiecznego, Mistrza Świata z sezonu 1997, Jacques'a Villeneuve'a. Kanadyjczyk skuszony wysokim kontraktem odszedł ze stajni Williams po sezonie 1998, jego nowym partnerem został, debiutujący w Formule 1, Ricardo Zonta. Pollock wierzył w sukces stajni już w pierwszym sezonie startów. Sezon był jednak katastrofalny, a stajnia nie zdobyła ani jednego punktu w klasyfikacji konstruktorów, nawet stajnia Minardi okazała się lepsza. Villeneuve rozpoczął sezon od 11 nieukończonych wyścigów, a jego najlepsza pozycja to ósme miejsce. Zonta tymczasem opuścił trzy wyścigi z powodu obrażeń i także najlepszą pozycją jaką zajął było ósme miejsce. Najlepszy wynik dla stajni uzyskał, zastępujący Zontę, Mika Salo, który zajął siódmą pozycję.

Po nieudanych startach z silnikami Supertec (silniki Renault pod inną marką), stajnia podpisała kontrakt z Hondą od sezonu 2000. Różnica była widoczna, silniki były bardziej wytrzymałe i konkurencyjne. Jednak najlepszą pozycją jaką zajęła stajnia było 4. miejsce. Mimo widocznej poprawy właściciele stajni liczyli na coś więcej i ostatecznie Pollock został zwolniony.

David Richards został nowym dyrektorem stajni od sezonu 2002 ale sytuacja się nie zmieniła. Zdobywanie punktów nie wychodziło Villeneuve'owi, Panisowi, a później Jensonowi Buttonowi. Słabe wyniki osiągane przez Jacques'a doprowadziły do zamienienia go przez Japończyka, Takumę Satō pod koniec sezonu 2003. Samochód w tym sezonie był jedną z czołowych konstrukcji, ale słabe wyniki stajni były spowodowane oponami Bridgestone. W przerwie pomiędzy sezonami stajnia podpisała kontrakt na dostawę opon z Michelin.

Sezon 2004 był najbardziej udanym w historii stajni. Button wielokrotnie stawał na podium i zdobył dla stajni pierwsze pole position. Zespół po walce ze stajnią Renault zdobył tytuł wicemistrza w klasyfikacji konstruktorów. Pomimo nieścisłej sytuacji w związku z kontraktem Buttona, on i stajnia wykazały się profesjonalizmem odkładając tę sprawę poza wyścigi.

W sezonie 2005 skład kierowców nie zmienił się. David Richards został zastąpiony przez Geoffreya Willisa. Pierwszy, lepszy występ stajni miał miejsce podczas Grand Prix San Marino, Jenson Button zajął trzecie miejsce, a Takuma Satō piąte. Po wyścigu samochody zostały zatwierdzone jako zgodne z regulaminem. Po kilku dniach FIA odwołała się od decyzji swoich stuardów i oskarżyła zespół o oszustwo. Międzynarodowy Sądu Apelacyjnego FIA orzekł, że BAR złamał Regulamin Sportowy, zdyskwalifikował ich z GP San Marino i dodatkowo wykluczył z następnych dwóch Grand Prix (w Hiszpanii i w Monaco).

Jak się później okazało, sezon 2005 był ostatnim w historii zespołu – po wykupieniu przez Hondę został przekształcony w ekipę fabryczną.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • W latach 2004-06 podczas GP Chin reklamy Lucky Strike zastępywano reklamami marki 555, ponieważ papierosy tej marki były tam bardziej znane.[1]Przez cały okres istnienia zespołu na bolidzie widniało niewielkie logo 555 World Racing.
  • Craig Pollock chciał wprowadzić do F1 dwa różne malowania bolidu w orębie jednego zespołu. Zaprezentował więc dwa bolidy w barwach marek British American Tobacco: Lucky Strike i 555. FIA zakazała takiego rozwiązania, więc połączono obydwa malowania.[2] Choć obydwa malowania połączono, to wciąż obaj kierowcy zespołu prezentowali się w dwóch różnych kombinezonach.
Jenson Button w barwach marki 555

Starty w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Informacje techniczne[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zespół Podwozie Silnik (Typ) Opony
2005 Lucky Strike B.A.R. Honda B.A.R. 007 Honda (RA005e 3,0l V10) Michelin
2004 Lucky Strike B.A.R. Honda B.A.R. 006 Honda (RA004e 3,0l V10) Michelin
2003 Lucky Strike B.A.R. Honda B.A.R. 005 Honda (RA003e 3,0l V10) Bridgestone
2002 Lucky Strike B.A.R. Honda B.A.R. 004 Honda (RA002e 3,0l V10) Bridgestone
2001 Lucky Strike B.A.R. Honda B.A.R. 003 Honda (RA001e 3,0l V10) Bridgestone
2000 Lucky Strike Reynard B.A.R. Honda B.A.R. 002 Honda (RA000e 3,0l V10) Bridgestone
1999 British American Racing B.A.R. 001 Supertec (3,0l V10) Bridgestone
Razem 3 7 2 2
Sezon Zespół Podwozie Silnik (Typ) Opony

Przypisy