Hymn Izraela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
הַתִּקְוָה
Hatikwa
pol. Nadzieja
Hatikva.svg
Państwo  Izrael
Tekst Naftali Herz Imber, 1878
Muzyka Samuel Cohen, 1888
Lata obowiązywania 2004–
(audio)

Hymn Izraela (wersja instrumentalna)

Hatikwa (hebr. הַתִּקְוָה, HaTikva(h)Nadzieja; arab. هاتكفا) jest hymnem państwowym Izraela. Hymn został napisany przez Naftalego Herca Imbera, świeckiego galicyjskiego Żyda, który w 1882 wyemigrował do Palestyny. Treścią słów hymnu jest "nadzieja", syjonistyczne pragnienie utworzenia państwa żydowskiego w Ziemi Izraela. Jest to jeden z nielicznych hymnów państwowych napisanych w tonacji molowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Tekst poematu napisał w 1878 świecki Żyd Naftali Herc Imber, pochodzący z rodziny chasydów ze Złoczowa w Galicji. Ten dziewięcio-zwrotkowy wiersz nazwał Tikvatenu (Nasza Nadzieja). Wyrażał on jego uczucia i myśli powstałe na skutek budowy jednego z pierwszych żydowskich osiedli Petach Tikwa w Palestynie. Wiersz został opublikowany drukiem w 1886 w zbiorze wierszy Imbera pod tytułem "Barkai" (hebr. ברקאי, Gwiazda poranna). Kilka lat później wiersz został przyjęty jako hymn ruchu syjonistycznego Chowewej Syjon. Pieśń zyskała dużą popularność wśród żydowskich osadników w Palestynie.

Podczas I Kongresu Syjonistycznego w Bazylei w 1897 stała się hymnem Światowej Organizacji Syjonistycznej. Muzykę, opartą na motywach melodii ludowej, ułożył Samuel Cohen, imigrant z Mołdawii. Później słowa pieśni poprawili osadnicy z Riszon le-Cijjon.

Proklamacja państwa Izrael[edytuj | edytuj kod]

Gdy w 1948 proklamowano powstanie państwa Izrael, pieśń Hatikwa została nieoficjalnym hymnem państwowym. Dopiero w listopadzie 2004 roku Kneset uchwalił Prawo o Hymnie i Herbie Państwowym, które usankcjonowało pieśń Hatikwa jako oficjalny hymn państwowy Izraela.

We współczesnej interpretacji tekst hymnu obejmuje tylko pierwszą zwrotkę i refren pierwotnego wiersza. Najważniejszą treścią pozostałych zwrotek jest nadzieja utworzenia niezawisłego i wolnego państwa w Ziemi Izraela.

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Melodia hymnu opiera się na tym samym motywie melodycznym co XVI-wieczna włoska pieśń "La Mantowana". Jej najwcześniejsza edycja w druku pochodzi z początku XVII wieku, pod tytułem "Ballo di Mantowa". Melodia ta była bardzo popularna w Europie z epoki Renesansu. Pojawia się jako hiszpański hymn "Virgen de la Cueva", sefardyjska melodia do modlitwy Hallel, pieśń ludowa jidysz "Modlitwa za Rosę", polska pieśń ludowa "Pod Krakowem", szwedzka pieśń ludowa i ukraińska "Katarzyna Kucherjawa".

Na tym samym motywie melodycznym oparty jest poemat "Wełtawa" Bedřicha Smetany, skomponowany w 1874. Piosenka, jak twierdził sam Smetana, jest szwedzkiego pochodzenia, ale użył jej, jako że charakterem odpowiadała czeskiej muzyce ludowej. W większości opracowań dotyczących pochodzenia omawianego motywu melodycznego podaje się, że melodia jest mołdawska. Wiąże się to prawdopodobnie z tym, że "Wełtawa" znana jest pod drugą nazwą – niemiecką "Moldau" (czyli Mołdawia, która nic wspólnego z Mołdawią jako krajem nie ma). Mołdawski rodowód piosenki uprawdopodobniało pochodzenie twórcy melodii Hatikwy Cohena, który był imigrantem z Mołdawii. Skąd Cohen znał tę melodię – jej pierwowzór, czy jako motyw Wełtawy, nie wiadomo.

Hatikwa jest napisana w tonacji molowej, która jest uważana za smutno brzmiącą, i stąd rzadko używana w hymnach państwowych. Jednakże tytuł (Nadzieja) i słowa podnoszą na duchu i napełniają optymizmem.

Obecny tekst[edytuj | edytuj kod]

W języku hebrajskim słowo tikwa ma szersze znaczenie niż nadzieja, oznacza rodzaj więzi. W jej rozumieniu sznur trzymany przez Boga wiąże z Jerozolimą Żydów rozproszonych po całym świecie. Bóg, rozżarzając węgielki w sercu każdego Żyda, rozpala ich żar w płomienie. Powrót Żydów do kraju to powrót do miejsca, które Bóg nazwał Swoją ziemią i ich ziemią.

Poniżej znajduje się aktualny tekst hymnu (pierwsza zwrotka i poprawiony refren) w języku hebrajskim wraz z transliteracją i tłumaczeniem.

w języku hebrajskim
 

כל עוד בלבב פנימה
נפש יהודי הומיה,
ולפאתי מזרח קדימה,
עין לציון צופיה,

עוד לא אבדה תקוותנו,
התקווה בת שנות אלפים,
להיות עם חופשי בארצנו,
ארץ ציון וירושלים.

transliteracja
 

Kol od baleiwaw penima
Nefesz jehudi homija
Ulfa'atej mizrach kadima
Ajin lecijon cofija

Od lo awda tikwatejnu
Hatikwa bat sznot alpajim
Lihjot am chofszi bearcejnu
Erec cijon wijruszalajim

Nadzieja nasza
tłum. Szoszana Raczyńska

Dopóki w naszych dusz głębinie,
Serce żydowskie żywo bije,
Oko ku wschodowi się obraca,
I do Syjonu wciąż powraca.

Nadzieja nasza nie zginie,
Wszak dwa tysiące lat przetrwała,
Być narodem wolnym w swojej krainie,
W kraju Syjonu i Jerozolimy

Nadzieja nasza
tłum. ks. dr Bernard Wodecki

Jak długo w sercu tętni krew,
Dusza żydowska życiem drga,
I w stronę Wschodu, hen, się rwie,
Wzrok do Syjonu biegnie bram.

Tak ufność w nas nie zaginie,
Nadzieja dwóch tysiącleci,
Wolnym lud będzie w własnej krainie,
W Syjońskiej ziemi, w Jerozolimie

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy