Felix Bloch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Felix Bloch
Felix Bloch
Data i miejsce urodzenia 23 października 1905
Zurych
Data i miejsce śmierci 10 września 1983
Zurych
Zawód fizyk
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Felix Bloch (ur. 23 października 1905 w Zurychu, zm. 10 września 1983 tamże) – szwajcarsko-amerykański fizyk, przez większość życia mieszkał i pracował w Stanach Zjednoczonych, laureat Nagrody Nobla z fizyki w 1952 za odkrycie nowych metod pomiarów magnetycznej precesji jąder atomowych.

Studia rozpoczął w Eidgenössische Technische Hochschule na kierunku inżynieryjnym, ale wkrótce po rozpoczęciu studiów przeszedł na fizykę. Po ukończeniu tej uczelni, kontynuował naukę na uniwersytecie w Lipsku, gdzie obronił doktorat w 1927, którego promotorem był Werner Heisenberg. Praca ta dotyczyła zastosowania powstałej kilka lat wcześniej mechaniki kwantowej do faz skondesnowanych, a przede wszystkim do teorii ciała stałego. Była to pierwsza taka próba. Wcześniejsze zastosowania równania Schrödingera dotyczyły faz gazowych, np. swobodny atom wodoru. Do 1933 pozostał w Niemczech współpracując z takimi fizykami jak Werner Heisenberg, Wolfgang Pauli, Niels Bohr i Enrico Fermi. W 1933 ze względu na nazistowską politykę Niemiec wyemigrował do Stanów Zjednoczonych (jego matka była z pochodzenia żydówką), w 1939 uzyskał obywatelstwo amerykańskie. Rozpoczął pracę na Uniwersytecie Stanforda, gdzie pracował na stanowisku profesora fizyki teoretycznej.

W czasie II światowej pracował na badaniami energii jądrowej w ramach Projektu Manhattan w Los Alamos, następnie przeniósł się do Harvardu i przyłączył do zespołu pracującego nad radarem.

W okresie powojennym prowadził badania nad magnetycznym rezonansem jądrowym (równania Blocha), za co został uhonorowany Nagrodą Nobla w 1952: za rozwinięcie nowych metod w obszarze precyzyjnych magnetycznych metod jądrowych i za odkrycia dokonane przy ich zastosowaniu.

Zobacz też [edytuj]

Bibliografia [edytuj]

Linki zewnętrzne [edytuj]