Clinton Joseph Davisson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Clinton Joseph Davisson
Clinton Joseph Davisson (1937) – zdjęcie z notki noblowskiej[1]
Clinton Joseph Davisson (1937) – zdjęcie z notki noblowskiej[1]
Data i miejsce urodzenia 22 października 1881
Bloomington
Data i miejsce śmierci 1 lutego 1958
Charlottesville
Zawód fizyk
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Clinton Joseph Davisson (ur. 22 października 1881 w Bloomington w Illinois, zm. 1 lutego 1958 w Charlottesville) – amerykański fizyk, laureat Nagrody Nobla za doświadczalne odkrycie dyfrakcji elektronów w kryształach (nagroda wspólna z G.P. Thomsonem).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jako zdolny uczeń otrzymał stypendium na studia na Uniwersytecie w Chicago, gdzie rozpoczął naukę w roku 1902. Zwrócił tam na niego uwagę profesor Robert Millikan, ale z powodów finansowych Davisson został zmuszony do przerwania nauki. Wrócił do Bloomington i zaczął pracować w firmie telefonicznej.

Clinton Joseph Davisson (po lewej) i Lester Halbert Germer (po prawej) w roku 1927

W roku 1904, dzięki rekomendacji Millikana, otrzymał pracę asystenta przy katedrze fizyki w Purdue University, gdzie pracował do sierpnia 1905 roku, a we wrześniu tego roku, raz jeszcze dzięki rekomendacji Millikana, został wykładowcą fizyki na Princeton University. Pracował tam do roku 1910, kilkakrotnie w tym czasie odwiedzając Uniwersytecie w Chicago, w którym uzyskał tytuł magistra w roku 1908. Stopień doktora otrzymał w roku 1911 w Princeton[2][3].

W latach 1911–1917 pracował w Carnegie Institute of Technology. W kwietniu 1917 roku chciał wstąpić do wojska, jednak nie został przyjęty i w czerwcu tego roku przyjął propozycję pracy – na czas wojny – w laboratoriach firmy Bell Telephone w Nowym Jorku. Po zakończeniu wojny zaoferowano mu stanowisko profesora w Carnegie, jednak zdecydował się pozostać w firmie Bella[2][3].

W roku 1919 rozpoczął serię eksperymentów, które w roku 1927 przyniosły odkrycie dyfrakcji elektronów w kryształach (część z tych prac prowadził wspólnie z Lesterem Germerem). Za to odkrycie otrzymał w roku 1937, jako pracownik Bell Telephone Laboratories[2], Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki[2][3].

W następnych latach był profesorem w Carnegie Institute of Technology, a w okresie 1947–1949 – wizytującym profesorem fizyki na Uniwersytet Virginia w Charlottesville[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybór według Notable Names Database (NNDB)[3]:

  • 1937 – Nagroda Nobla w dziedzinie fizyki,
  • 1937 – Hughes Medal.

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Ojcem Clintona Davisson Joseph Davisson (rzemieślnik), a matką – Mary z domu Calvert (nauczycielka). Ożenił się w roku 1911 z Charlotte Sarą Richardson, siostrą Owena W. Richardsona (laureata Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1928). Mieli trzech synów i córkę. Jeden z synów, Richard Davisson (1922–2004), również został fizykiem[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Biografia na stronie Fundacji Nagrody Nobla
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Clinton Davisson – Facts (ang.). W: The Nobel Prize in Physics 1937 > Clinton Davisson, George Paget Thomson [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-03-17]., Biographical, Nobel Lecture, December 13, 1937, The Discovery of Electron Waves
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Clinton Davisson (ang.). W: Notable Names Database (NNDB) [on-line]. [dostęp 2014-03-17].