Katastrofa lotnicza 4 lipca 1943 w Gibraltarze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Katastrofa lotnicza 4 lipca 1943
w Gibraltarze
Państwo  Wielka Brytania
Miejsce Gibraltar
Data 4 lipca 1943
Godzina ok. 23:06 czasu lokalnego
Ofiary 16 (prawdopodobnie)
Ocaleni 1
Statek powietrzny
Typ B-24 Liberator II LB-30A
Użytkownik 511 dywizjon brytyjskich Królewskich Sił Powietrznych
Numer AL 523
Start port lotniczy Gibraltar
Pasażerowie 11 (prawdopodobnie)
Załoga 6
Położenie na mapie Europy
Mapa lokalizacyjna Europy
Gibraltar
Gibraltar
Ziemia 36°08′N 5°21′W / 36.133333333333, -5.35Na mapach: 36°08′N 5°21′W / 36.133333333333, -5.35
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Katastrofa lotnicza w Gibraltarze, w której zginął generał Władysław Sikorski (lub według niektórych autorów zaplanowane wodowanie samolotu, pozorujące katastrofę lotniczą, mającą ukryć skutki wcześniejszego zamachu), pozostaje jedną z niewyjaśnionych do dnia dzisiejszego zagadek II wojny światowej.

Spis treści

Wypadek [edytuj]

Zwłoki Sikorskiego wyłowiono z wód Zatoki Katalońskiej Morza Alborańskiego tuż przed północą 4 lipca 1943 roku. Samolot B-24 Liberator II LB-30 nr. AL 523[1][a], którym Generał powracał z kilkutygodniowej inspekcji sił polskich na Bliskim Wschodzie w 16 sekund po starcie z gibraltarskiego lotniska wodował około 600 m na wschód od końca pasa startowego, co miało miejsce około godz. 23:06[b][2]. Samolot utrzymywał się przez jakiś czas na bardzo spokojnej powierzchni morza, by po około sześciu minutach zatonąć w płytkich (około 7 m) wodach przybrzeżnych. Jednym z naocznych świadków wypadku był brytyjski radiooperator, który obserwował start Liberatora ze swego, odległego o około 400 m, stanowiska. Drugim świadkiem miał być Ludwik Łubieński[3][4], szef Polskiej Misji Morskiej na Gibraltarze. Na podstawie jego relacji James Robert Norton-Amora, urzędnik stanu cywilnego w Gibraltarze, sporządził akt zgonu generała. Łubieński był także pierwszą osobą, która zawiadomiła polski Londyn o śmierci gen. Sikorskiego w katastrofie i sporządziła stosowny raport[3].

Oficjalna wersja wydarzeń przedstawiona w raporcie brytyjskiej komisji badającej wypadek jeszcze w 1943 roku ustaliła jako przyczynę katastrofy zablokowanie steru wysokości, jednak nie potrafiła wyjaśnić, jak doszło do tej awarii.

Ciało Sikorskiego, wydobyte z morza i przewiezione do Wielkiej Brytanii na pokładzie polskiego niszczyciela ORP „Orkan”, pochowano na cmentarzu polskich lotników w Newark bez przeprowadzenia autopsji. Po latach nie udało się odnaleźć ani osoby, która fotografowała zwłoki Sikorskiego na nabrzeżu portowym wkrótce po wyłowieniu, ani tym bardziej samych zdjęć.

Uczestnicy lotu i ofiary śmiertelne [edytuj]

W pierwszym rzędzie żałobników widoczni generał Marian Kukiel, minister Stanisław Kot i admirał Jerzy Świrski. W głębi niszczyciel ORP „Orkan”
Marynarze z eskortują trumnę z ciałem Naczelnego Wodza z portu w Plymouth
Jedno z ostatnich zdjęć przed katastrofą. Z lewej gubernator Macfarlane, z prawej na pierwszym planie Victor Cazalet, a za nim w rogatywce gen. Klimecki. Nierozpoznany cywil za plecami Sikorskiego to zapewne tłumacz
Generał Sikorski wizytujący Gibraltar 4 lipca 1943

Jedyny egzemplarz listy pasażerów zaginął wraz z samolotem, nie wiadomo więc ostatecznie kto zginął. Na pokładzie samolotu znajdowało się prawdopodobnie 17 osób. Pojawiają się też przypuszczenia sięgające 20, 22, a nawet 24[5], mimo że miejsc siedzących dla pasażerów było jedynie 16[6]. Nie odnaleziono m.in. ciała córki Sikorskiego Zofii Leśniowskiej, o której wiedziano, że na pewno była na pokładzie. Według oficjalnej wersji incydent przeżył ze stosunkowo niewielkimi obrażeniami jedynie czeski pilot, Eduard Prchal.

Przypuszczalnie w wyniku wypadku śmierć ponieśli:

Pasażerowie
  1. Victor Cazalet, col., brytyjski oficer łącznikowy
  2. Jan Gralewski, domniemany kurier AK
  3. Tadeusz Klimecki, gen. bryg., szef Sztabu Naczelnego Wodza
  4. Adam Kułakowski, adiutant gen. Sikorskiego (ciała nie odnaleziono)
  5. Zofia Leśniowska, córka gen. Sikorskiego (ciała nie odnaleziono)
  6. W.H. Lock, cywil (ciała nie odnaleziono)
  7. Andrzej Marecki, płk dypl., szef III Oddziału Operacyjnego Sztabu Naczelnego Wodza
  8. Mr. Pinder, cywil
  9. Józef Ponikiewski, por. mar., Adiutant gen. Sikorskiego
  10. Władysław Sikorski, premier i Naczelny Wódz PSZ
  11. John Percival Whiteley, brig., doradca wicekróla Indii
Członkowie załogi
  1. C.B. Gerrie, flight sergeant, radiooperator/strzelec
  2. W.S. Herring, squadron leader, drugi pilot (ciała nie odnaleziono)
  3. D. Hunter, flight sergeant, radiooperator/strzelec (ciała nie odnaleziono)
  4. F. Kelly, sergeant, mechanik
  5. L. Zalsberg, warrant officer, nawigator

Zdarzenia przed wypadkiem [edytuj]

Sześć tygodni przed katastrofą, w czasie gdy Sikorski przebywał w Gibraltarze po raz pierwszy, odbywając podróż na Bliski Wschód, przebywający w Londynie minister w rządzie Sikorskiego, Karol Popiel, odebrał telefon, w którym rozmówca twierdził, że generał zginął podczas wypadku samolotu nad Gibraltarem. Połączenie to uznano za żart, ale po 4 lipca stało się powodem do snucia rozmaitych teorii spiskowych[7]. Dwa inne samoloty, którymi wcześniej podróżował Sikorski, również miały wypadki. 30 listopada 1942 roku, samolot generała zmuszony był lądować awaryjnie w Montrealu. Inny dziwny przypadek mógł mieć miejsce kilka miesięcy wcześniej, w marcu[8].

Polityczne konsekwencje śmierci Sikorskiego [edytuj]

Nowym premierem Rządu RP na uchodźstwie został Stanisław Mikołajczyk, Naczelnym Wodzem, gen. Kazimierz Sosnkowski.

Śmierć Sikorskiego oznaczała całkowite osłabienie pozycji Polski w obozie sojuszników wobec otwarcie wysuwanych roszczeń terytorialnych ZSRR i polityki Stalina zmierzającej konsekwentnie do międzynarodowej izolacji Polski. Jej ukoronowaniem były ustalenia konferencji w Teheranie w kwestii przyszłości Europy, w tym Polski, a w szczególności jej granic i usytuowania geopolitycznego. Strona niemiecka próbowała wykorzystać sytuację, umiejętnie wbijając klin w relacje Polaków z aliantami. Pojawiające się wówczas informacje propagandowe jednoznacznie rozstrzygały, iż wypadek był sprytnie zaplanowaną akcją wymierzoną w Sikorskiego, który dla aliantów stawał się postacią niewygodną i coraz mniej podporządkowaną wewnętrznym rozgrywkom w łonie koalicji, której główni członkowie podejrzewali się nawzajem o chęć zawarcia separatystycznego pokoju z III Rzeszą[9].

Śledztwa [edytuj]

Śledztwo w 1943 [edytuj]

Lotnisko w Gibraltarze (2005). Samolot Sikorskiego, patrząc na zdjęcie, startował z lewej do prawej strony, pas startowy był w 1943 roku o ⅓ krótszy
...czyli w przeciwnym kierunku niż samolot widoczny na tej kompozycji pięciu fotografii

Brytyjczycy, do których należał samolot (RAF/511 Squad., 205 Group SEAC, Coastal Command), przeprowadzili w roku 1943 krótkie śledztwo, po którym ogłosili, że choć „z uzyskanych zeznań oraz przeprowadzonych badań rozbitego samolotu absolutnie nie można ustalić jakiejkolwiek konkretnej przyczyny, która mogła spowodować zacięcie się układu sterowania wysokością”[10], to za przyczynę wypadku uznali zacięcie steru wysokości, a następnie zebrane materiały utajnili. Cytując za Ludwikiem Łubieńskim sentencja wniosku końcowego brzmiała: „śmierć Sikorskiego nastąpiła w drodze tragicznej katastrofy stanowiącej tajemnicę państwową”.

Nie wyjaśniona pozostaje m.in. rola Kima Philby – szefa kontrwywiadu brytyjskiego (MI6) na obszar Morza Śródziemnego i jednocześnie sowieckiego agenta, który w tym właśnie czasie rezydował w Gibraltarze[11].

Pomimo odnalezienia ośmiu ciał osób, które zginęły w wyniku katastrofy brytyjskiego Liberatora, zwłok kilku towarzyszy Sikorskiego nigdy nie znaleziono. Z tego powodu pojawiły się pogłoski, iż mogli oni zostać porwani do Związku Sowieckiego. Pośród możliwych ofiar takiego wydarzenia wymieniano nawet córkę generała, Zofię Leśniowską. W 1945 roku cichociemny Tadeusz Kobyliński miał ją zobaczyć w jednym z obozów sowieckiego GUŁagu[12]. Zgodnie z późniejszą relacją Jana Kozłowskiego, Kobyliński próbował w 1945 i w 1946[13][c] roku uzyskać pozwolenie od dowództwa Armii Krajowej na rozpoczęcie misji ratunkowej, która miała uwolnić córkę Sikorskiego[12][14]..

Relacje świadków [edytuj]

Przed odlotem Sikorski miał poprosić czeskiego oficera, Eduarda Prchala, aby pilotował samolot. Prchal, który jako jedyny przeżył katastrofę, znany był z tego, że nigdy nie zakładał kamizelki ratunkowej. Jednak w tym przypadku, gdy wyciągnięto go z morza, miał ją na sobie. Podczas śledztwa pilot zaprzeczył temu faktowi, po czym przypisał to szokowi i amnezji wywołanej przez wypadek. Później jednak wyjaśniał, że najwidoczniej musiał instynktownie założyć kamizelkę, gdy zdał sobie sprawę z tego, że samolot miał kłopoty[15].

Obserwującego akcję ratowniczą gubernatora Gibraltaru generała Sir Franka Noela Mason-MacFarlane'a zastanowił również widok wyłowionego Prchala, ubranego przepisowo w kamizelkę ratunkową (tzw. „maewestkę”[d]), czego żaden z pilotów wobec przesądu „żeby nie prowokować licha...” nigdy nie praktykował[16].

Według niektórych (nie indagowanych później) źródeł lękliwe zachowanie nurków było poszlaką, wskazującą na to, że odnaleźli ciało Leśniowskiej, córki Sikorskiego, ale wobec przesądu mówiącego o tym, że dotknięcie włosów topielicy zwiastuje śmierć, porzucili je[17][18]. Nigdy nie wyjaśnionych „dziwnych” zdarzeń związanych z całym incydentem i pytań na które nawet nie próbowano znaleźć żadnej odpowiedzi było znacznie więcej.

Oględziny zwłok Sikorskiego [edytuj]

Major lekarz Daniel Canning, główny oficer medyczny stacji RAF w Gibraltarze, zeznał 19 lipca 1943, że „generał miał rozcięcie długości jednego cala w okolicy przedczołowej głowy”[19].

Porucznik Ludwik Łubieński zeznał 7 lipca 1943, że „Naczelny Wódz miał zniesioną prawą część czoła i kawałek czaszki, prawdopodobnie wskutek uderzenia o kant obramowania kabiny”. 20 lipca dodał, że „Sikorski miał wielką ranę prawej skroni, oka i nosa a ze skroni sterczały drewniane drzazgi”[20][21].

Mjr Anthony Quayle, który zidentyfikował generała po wypadku, wyraźnie powiedział, że generał miał „czysty otwór wywiercony przez jakiś ostry przedmiot w kąciku jednego oka, chociaż samo oko zupełnie nie było uszkodzone”. Płk Ludwik Martel, który miał widzieć ciało generała, też dostrzegł „okrągły otwór na czole”[22].

Próby wyjaśnienia przyczyn [edytuj]

5 lipca 1943: poszukiwanie ciał ofiar.

Racjonalnych prób wyjaśnienia przyczyn katastrofy podejmowano się wielokrotnie. Jan Bartelski, doświadczony lotnik, walczący z Niemcami podczas kampanii wrześniowej 1939 roku, od 1940 w RAF Coastal Command, a w latach 1948-1978 dowódca samolotów pasażerskich linii KLM i uczestnik kilku komisji badających przyczyny wypadków lotniczych, przeprowadził drobiazgową analizę katastrofy, przy czym zwrócił szczególną uwagę na dwa worki pocztowe, znalezione 5 lipca 1943 roku obok pasa startowego w Gibraltarze, a pochodzące bez wątpienia z samolotu Sikorskiego[e].

Jego zdaniem kilka takich worków (ważących do 15 funtów każdy) zostało wywianych z samolotu pędem powietrza wpadającego przez otwartą jeszcze klapę przedniego koła i uchodzącego przez uchyloną pokrywę luku bocznego w tylnej części kadłuba. Jeden z tych worków mógł dostać się między statecznik poziomy i ster wysokości, a tym samym zablokować stery i spowodować katastrofę[23]. Przeciwnicy tej teorii uważają, że ciąg powietrza przy prędkości startowej 165 mph był zbyt mały, by wywiać wspomniane worki[24].

Teorie spiskowe [edytuj]

Trumna z ciałem gen. Sikorskiego podczas wystawienia w katedrze na Gibraltarze

Pod koniec lat sześćdziesiątych XX wieku nastąpił przełom w postrzeganiu katastrofy, spowodowany m.in. publikacją brytyjskiego historyka Davida Irvinga, a zatytułowaną „Accident. The Death of General Sikorski”. Powstał wówczas raport przeznaczony dla ówczesnego brytyjskiego premiera Harolda Wilsona, na tyle „rewolucyjny”, że aż stwierdzono w nim wręcz: nie można wykluczyć, iż do katastrofy mogło dojść wskutek sabotażu. Niestety, sformułowanie to nadal niczego nie wyjaśniło.

Dziennikarz Dariusz Baliszewski, zajmujący się od 15 lat próbą wyjaśnienia okoliczności śmierci Sikorskiego, pisał, że:

„

„To był prawdopodobnie najdziwniejszy wypadek lotniczy w dziejach świata. Samolot, na przekór prawom fizyki, miał wystartować z uszkodzonym sterem wysokościowym, po czym wodować kilkaset metrów od brzegu. Zanim zatonął, miał utrzymywać się na wodzie ponad 6 minut, by następnie, kapotując, miękko osiąść na dnie. Zaskakujące jest to, że drobne przedmioty znalezione po katastrofie na dnie morza nosiły ślady uszkodzeń charakterystycznych jedynie dla eksplozji”

 ”
— Dariusz Baliszewski, Bransoletka Zofii[14].

Dodatkowo, część ciał wydobytych z wraku z trudnością została zidentyfikowana, a ciał części osób podróżujących samolotem, w tym córki generała Zofii Leśniowskiej, nigdy nie odnaleziono[14]. Ponadto według badającego katastrofę Tadeusza Kisielewskiego nie istnieje choćby jedno źródło potwierdzające fakt wejścia córki generała Sikorskiego na pokład samolotu[25].

Niektórzy badacze twierdzą, że w rzeczywistości do katastrofy (ang. crash-landing) nie doszło, a samolot łagodnie wodował zaraz po starcie (ang. ditching), co zdarzało się wielokrotnie wcześniej i później, nie pociągając za sobą ofiar w ludziach[26] – do takich wniosków doszedł np. profesor Jerzy Maryniak z Wydziału Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej, który oparł się na komputerowej symulacji ostatniego lotu Liberatora[27][f]. Zbieżnego zdania jest Tadeusz Kisielewski, który precyzuje, iż powszechnie znaną informacją był fakt niezapinania pasów bezpieczeństwa podczas lotu przez gen. Sikorskiego i towarzyszące mu osoby, co uprawdopodobniłoby spowodowanie śmierci pasażerów przy założonym wodowaniu (6 pasażerów zajęło miejsca w kabinie pasażerskiej w fotelach z pasami, zaś 5 w fotelach bez pasów w komorze bombowej)[28][g].

Także Dariusz Baliszewski przedstawił teorię o zamachu w swojej najnowszej interpretacji opartej na konfrontacji niespójnych wypowiedzi świadków oraz analizie obfitego materiału źródłowego. Przedstawiona w telewizji TVN rekonstrukcja jednoznacznie określa wydarzenia w Gibraltarze jako zamach, nadzorowany przez brytyjskie służby specjalne i gubernatora Gibraltaru Franka Noela Mason-Macfarlane'a pod silną presją obecnego w tym czasie w Gibraltarze ambasadora Związku Sowieckiego, Iwana Majskiego, a wykonane rękami podwójnych agentów brytyjsko-polskich[29]. W rzeczywistości Majski prawdopodobnie nie wiedział o pobycie Sikorskiego tego dnia w Gibraltarze, nawet jeśli dotarł odpowiednio wcześnie do Moskwy raport Philby'ego[30].

Teorie spiskowe dotyczące zamachu na generała Sikorskiego są przedmiotem krytyki niektórych historyków (jak np. Andrzej Garlicki), którzy podważają rzetelność części relacji[31]. Ustalenia śledztwa z 2009 roku jednoznacznie odrzuciły teorie spiskowe zakładające, że do zabójstwa generała Sikorskiego miało dojść jeszcze przed lotem.

Ekshumacje [edytuj]

Ekshumacja i oględziny zwłok w 1993[h] [edytuj]

Kamień upamiętniający 50 rocznicę katastrofy w Gibraltarze na warszawskim Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

W związku z 50. rocznicą śmierci generała Sikorskiego polski rząd w tym minister spraw zagranicznych Krzysztof Skubiszewski zabiegał o możliwość wydobycia jego prochów i pochowania ich w Polsce. Zabiegi te zakończyły się powodzeniem w 1993 roku.

Ekshumację w Newark przeprowadzono po uzyskaniu stosownej zgody władz brytyjskich wyrażonych w nocie oficjalnej i w tajnym protokole oraz uzyskaniu zezwolenia wojewody małopolskiego na wwóz prochów ludzkich i pochowanie ich na terenie katedry na Wawelu. W obecności brytyjskiego lekarza sądowego, ekipy filmowej oraz przedstawicieli polskiego konsulatu (w polskiej delegacji nie uczestniczył ekspert z zakresu medycyny sądowej) wydobyto z grobu podwójną trumnę z ciałem generała Sikorskiego. Otwarcie trumny nastąpiło na terenie cmentarza w specjalnie w tym celu ustawionym namiocie. Po otwarciu drugiej trumny wyjęto z niej ciało owinięte w wojskowy koc. Świadczy to o tym, że zwłoki nie były ubrane w mundur wojskowy stosownie do ceremoniału w pogrzebach wojskowych, lecz zostało złożone do trumny w takim stanie, w jakim wydobyto je z wody[32].

Oględzin zwłok dokonał lekarz i tylko on dotykał zachowanego w dobrym stanie zmumifikowanego ciała generała. Według pisemnej relacji jednego ze świadków na powłokach brzusznych, klatce piersiowej i na skórze czaszki nie zauważył żadnych rozcięć ani śladów zszycia co świadczy o tym, że w 1943 nie przeprowadzono żadnego z elementów pełnej sekcji zwłok. Po kilkugodzinnych oględzinach, bez otwierania jam ciała zwłoki złożono w nowej trumnie, a tę opieczętowano pieczęciami konsularnymi i w uroczystej oprawie wojskowej przewieziono do Warszawy, a stamtąd do Krakowa[33].

17 września 1993 w obecności prezydentów Wałęsy i Kaczorowskiego trumna została złożona w grobowcu w krypcie św. Leonarda w katedrze św. Stanisława i Wacława na Wawelu w Krakowie[33].

Ekshumacja i sekcja zwłok w 2008 [edytuj]

Postanowieniem prokuratora z Oddziałowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Katowicach z 3 września 2008 wszczęto śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej[i][j] polegającej na sprowadzeniu niebezpieczeństwa katastrofy w komunikacji powietrznej w dniu 4 lipca 1943 r. w Gibraltarze w celu pozbawienia życia premiera i Naczelnego Wodza Sił Zbrojnych RP generała Władysława Sikorskiego, przez co doszło do katastrofy samolotu „Liberator” Mk II nr ew. AL 523 należącego do 511 dywizjonu brytyjskich Królewskich Sił Powietrznych, w wyniku czego śmierć ponieśli generał Władysław Sikorski i towarzyszący mu obywatele RP[34][35].

Wcześniej Prezydent RP Lech Kaczyński[36] i premier RP Donald Tusk poparli postulaty części historyków dokonania ekshumacji zwłok generała Władysława Sikorskiego. Pozostali badacze krytykowali ideę powtórnego badania zwłok jako niepotrzebnej profanacji[37] i zagrażającej marmurowemu grobowcowi w którym od 1993 roku spoczywają zwłoki generała[38].

Decyzja o powtórnej ekshumacji i sekcji zwłok szczątków Władysława Sikorskiego została podjęta w toku czynności procesowych w związku z prowadzonym śledztwem przez prokuratora z Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Katowicach. Równocześnie zawiadomiony został powiatowy inspektor sanitarny oraz archidiecezja krakowska jako właściciel miejsca pochówku (Bazylika archikatedralna św. Stanisława i św. Wacława w Krakowie)[k]. Ekshumacja odbyła się 25 listopada 2008, a badanie zwłok generała przeprowadzono w dniach 25-26 listopada. Ponowny pochówek odbył się w katedrze wawelskiej 26 listopada 2008 roku.

Zgodnie z komunikatem rzecznika prasowego IPN-u po ekshumowaniu metalowej trumny z grobowca nastąpiło jej otwarcie w Zakładzie Medycyny Sądowej w Krakowie. Następnie ciało generała zostało przełożone do hermetycznych foliowych worków wyjałowionych od zewnątrz by mogło zostać zbadane w Zakładzie Radiologii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Potem szczątki generała przewieziono powtórnie do Zakładu Medycyny Sądowej, gdzie lekarze przeprowadzili sekcję oraz pobrali próbki do badań toksykologicznych i DNA. Planowano też wykonać pośmiertną rekonstrukcję twarzy Sikorskiego, co jest krytykowane jako działanie niepotrzebne w związku z istnieniem znacznej liczby jego zdjęć[39].

Pod koniec stycznia 2009 ogłoszony został raport z przeprowadzonej sekcji szczątków generała. Wykluczono w nim hipotezy o wcześniejszym zastrzeleniu, uduszeniu lub otruciu generała i stwierdzono, że śmierć Władysława Sikorskiego nastąpiła wskutek obrażeń wielonarządowych, typowych dla ofiar wypadków komunikacyjnych lub upadku z wysokości, a zatem najwcześniej w chwili uderzenia samolotu w wodę. Nie wykluczono również utonięcia jako współprzyczyny śmierci. W związku z tymi ustaleniami, kierujący zespołem badaczy dr Tomasz Konopka oświadczył, iż rozważanie innych sposobów wcześniejszego pozbawienia życia jego zespół uważa za bezprzedmiotowe, a tym samym wszelkie spiskowe teorie należy uznać za nieprawne do czasu ujawnienia archiwów brytyjskich[40].

Filmy [edytuj]

Filmy dokumentalne
  • Niedokończona podróż (ang. Unfinished journey) z 1943 roku, scenariusz: Ksawery Pruszyński, reżyseria: Eugeniusz Cękalski
  • Władysław Sikorski z 1981 roku, scenariusz i reżyseria: Krzysztof Szmagier
  • Generał Władysław Sikorski. Tajemnica śmierci z 1987 roku, scenariusz i reżyseria: Witold Zadrowski
  • Katastrofa gibraltarska 1943. Ostatni świadkowie z 2012 roku, scenariusz i reżyseria: Jędrzej Lipski i Piotr Mielech
Produkcje kinowe

Uwagi [edytuj]

  1. ↑ Takim samym samolotem, o numerze AL 504 a zwanym Command, latał Winston Churchill.
  2. ↑ Zegarki pasażerów zatrzymały się na 23:06 i 23:07.
  3. ↑ Cytowany J. Kozłowski rozmija się z faktami − od stycznia 1945 roku AK już nie istniała.
  4. ↑ Od Mae West, aktorki amerykańskiej o wyjątkowo obfitym biuście.
  5. ↑ Leżały w odległości około 500 m od miejsca oderwania się maszyny od ziemi.
  6. ↑ Opinia Dariusza Baliszewskiego przedstawiona w audycji tv „Historyczne kalendarium dzienne – Rewizja nadzwyczajna – Katastrofa gibraltarska”.
  7. ↑ Zapięcie lub niezapięcie pasów ma drugorzędne znaczenie wobec faktu, że zginęli wszyscy (col. Victora Cazaleta, wydobytego wraz z fotelem, do którego był przypięty pasem bezpieczeństwa, zdołano zidentyfikować jedynie po butach).
  8. ↑ Rozdział opracowano na podstawie książki Tadeusza Kisielewskiego Zabójcy. Widma wychodzą z cienia, Poznań 2006, Wyd. Rebis.
  9. ↑ Dla potrzeb procesowych jako przesłankę umożliwiającą wszczęcie śledztwa przyjęto fikcję, iż czyn skutkujący śmiercią członków delegacji rządowej był zbrodnią komunistyczną. Wynika to z konstrukcji przepisu art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, który przewiduje, że przedawnieniu nie podlegają zbrodnie komunistyczne, zbrodnie nazistowskie i zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości oraz zbrodnie wojenne. W wypadku wykazania w toku postępowania przygotowawczego, iż śmierć członków polskiej delegacji rządowej spowodowana została czynem przestępnym (ocenianym według norm kodeksu karnego z 1932) innym niż wyżej wymienione, tj. zostałaby popełniona przez amerykańskich bądź angielskich sojuszników, postępowanie karne w tym zakresie nie mogłoby zostać prowadzone z uwagi na brak legitymacji IPN do prowadzenia postępowania i przedawnienie ewentualnego czynu. Równie poprawne byłoby przyjęcie fikcji, że ewentualna zbrodnia była zbrodnią nazistowską popełnioną przez funkcjonariuszy III Rzeszy Niemieckiej, z którą Polska znajdowała się wówczas faktycznie w stanie wojny.
  10. ↑ Przestępstwo z art. 225 § 1 i 215 § 1 kodeksu karnego z 1932 r. w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz.U. z 1998 roku Nr 155 poz. 1016 z późn. zm.).
  11. ↑ Podstawa prawna art. 210, 209 KPK w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 18 XII 1998 Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu oraz § 12 ust. 1, 2, 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 XII 2001 roku w sprawie postępowania ze zwłokami i szczątkami ludzkimi.

Przypisy

  1. ↑ M. Bowman, B-24 Liberator, s.79.
  2. ↑ T. Kisielewski, Zamach, s.169-170.
  3. ↑ 3,0 3,1 T. Kisielewski, Zamach, s.59-60.
  4. ↑ http://www.wprost.pl/ar/133492/Zbrodnia-na-Gibraltarze/ Dariusz Baliszewski: Zbrodnia na Gibraltarze. www.wprost.pl. [dostęp 2011-12-13]
  5. ↑ Kisielewski dla Focusa Focus lipiec 2008.
  6. ↑ M. Bowman: B-24 Liberator, s.80.
  7. ↑ D. Irving, Accident, s.46-48.
  8. ↑ BBC: Polish sabotage’s „fishy” tale (ang.). [dostęp 4 września 2006].
  9. ↑ Jonathan Walker: Polska osamotniona: Dlaczego Wielka Brytania zdradziła swojego najwierniejszego sojusznika?. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2010. ISBN 978-83-240-1301-2.,s.171.
  10. ↑ Zbigniew L. Stańczyk. Tajemnica gen. Sikorskiego. „Dziennik”, s. 14-15, 7 grudnia 2007. 
  11. ↑ Tajemnice Gibraltaru (wywiad z T. Kisielewskim) (pol.). [dostęp 21 marca 2008].
  12. ↑ 12,0 12,1 Dariusz Baliszewski „Tajemnica Hieny”.
  13. ↑ T. Kisielewski, Zamach: Aneks 4, s.308
  14. ↑ 14,0 14,1 14,2 Dariusz Baliszewski: Bransoletka Zofii (pol.). [dostęp 25 marca 2008].
  15. ↑ Jerzy Sławomir Mac: Gibraltarski łącznik (pol.). [dostęp 25 marca 2008].
  16. ↑ T. Kisielewski, Zamach, s.217-218.
  17. ↑ T. Kisielewski, Zamach, s.165.
  18. ↑ D. Irving, Accident, s.197, przyp.46.
  19. ↑ T. Kisielewski, Zabójcy, s.238.
  20. ↑ T. Kisielewski, Zabójcy, s.239.
  21. ↑ J. Bartelski, Disasters..., s.33.
  22. ↑ Cytaty z zeznań świadków pochodzą z wywiadu z Tadeuszem Kisielewskim dla pisma „Focus” Focus z lipca 2008.
  23. ↑ J. Bartelski, Disasters..., s.49-52.
  24. ↑ T. Kisielewski, Zamach, s.71.
  25. ↑ Kto porwał córkę generała Sikorskiego: Rozmowa z Tadeuszem Kisielewskim, „Uważam Rze”: Historia, nr 2, maj 2012, s.58-59.
  26. ↑ D. Irving, Accident, s.162.
  27. ↑ T. Kisielewski, Zabójcy, s.9-10.
  28. ↑ T. Kisielewski, Zamach, s.50
  29. ↑ Dariusz Baliszewski, TVN: Generał – Zamach w Gibraltarze (pol.). [dostęp 2 września 2009].
  30. ↑ R.R. James, Victor Cazalet, s.288.
  31. ↑ A. Garlicki, Mitomani i maniacy, "Polityka" nr 2690 / 2009-01-31 s. 64-67.
  32. ↑ T. Kisielewski, Zabójcy, s.258-259.
  33. ↑ 33,0 33,1 T. Kisielewski, Zabójcy, s.272-273.
  34. ↑ gazeta.pl 2008-09-03.
  35. ↑ komunikat IPN z 2008-09-03.
  36. ↑ Tygodnik Powszechny z 2008 roku nr 3077/2008.
  37. ↑ Ta ekshumacja to profanacja. Gazeta Wyborcza, 2008-11-25. [dostęp 2008-11-25].
  38. ↑ Ekshumacja może zniszczyć sarkofag Sikorskiego. W: 2008-11-25 [on-line]. Gazeta Wyborcza. [dostęp 2008-11-25].
  39. ↑ Jak wyglądał Sikorski?. Gazeta Wyborcza, 2008-11-21. [dostęp 2008-11-25].
  40. ↑ „Sikorski zginął w wyniku obrażeń wielonarządowych”, tvn24.pl.

Bibliografia [edytuj]

  • Jan Bartelski: Is the Gibraltar Disaster a Real Mystery?. W: Disasters in the Air: Mysterious Air Disasters Explained. London: Airlife Publishing Ltd, 2001, s. 26-57. ISBN 1-84037-204-4.
  • Martin Bowman: Combat Legend: B-24 Liberator. Shrewsbury: Airlife Publishing, 2003. ISBN 1-84037-403-9.
  • David Irving: Wypadek: Śmierć generała Sikorskiego. Rachocki i S-ka, 2000. ISBN 83-86379-46-4.
  • Robert Rhodes James: Victor Cazalet: A Portrait. London: Hamish Hamilton, 1976. ISBN 0-241-89405-0.
  • Tadeusz A. Kisielewski: Zamach: Tropem zabójców generała Sikorskiego. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2005. ISBN 83-7301-767-4.
  • Tadeusz A. Kisielewski: Zabójcy: Widma wychodzą z cienia. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2006. ISBN 83-7301-961-8.
  • Tadeusz A. Kisielewski: Gi­bral­tar ‘43: Jak zginął generał Sikorski?. Świat Książki, 2007.
  • Wacław Subotkin: Tragiczny Lot Generała Sikorskiego: Fakty i Dokumenty. Szczecin: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1986. ISBN 83-03-01274-6.
  • Justin Whiteley: Śmierć generała Sikorskiego. Warszawa: Bellona, 2007. ISBN 978-83-1110-921-6.
  • Dead Men’s Secrets the Mysterious Death of General Sikorski: History Channel DVD, ASIN: B0007V0YCQ
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
dotyczących katastrofy

Linki zewnętrzne [edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Katastrofa_lotnicza_4_lipca_1943_w_Gibraltarze&oldid=35191380”