Pau Casals

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pablocasals.jpg

Pau Casals i Defilló znany także jako Pablo Casals (ur. 29 grudnia 1876 w Vendrell w Katalonii, zm. 22 października 1973 w San Juan w Portoryko) – kataloński wirtuoz wiolonczeli, kompozytor i dyrygent.

Wykształcony w konserwatoriach Barcelony i Madrytu. W Madrycie jego głównym profesorem był, uważany za założyciela hiszpańskiej szkoły wiolonczelistyki, wiolonczelista pochodzenia francusko-polskiego Victor Mirecki. W latach (1895-1898) Casals był solistą orkiestry Opery paryskiej. Zadebiutował w 1899 w Paryżu. Od 1905 roku rozpoczął działalność kameralisty, pracując z Jacquesem Thibaudem i Alfredem Cortotem.

Pozostawił po sobie wiele wartościowych nagrań solowych, muzyki kameralnej i orkiestrowych. Najbardziej znane spośród nich są nagrania Suit Bacha na wiolonczelę solo, których dokonał w latach 1936-1939. Opuścił Hiszpanię w 1939 roku osiedlając się w Prades we francuskich Pirenejach.

Usprawnił technikę gry na wiolonczeli, jako pedagog wykształcił wielu wybitnych artystów, jak Gaspar Cassadó i Mstisław Rostropowicz. Z jego inicjatywy w latach (1950–1968) odbywały się znane festiwale bachowskie w Prades (Pireneje). W roku 1956 osiedlił się w San Juan (Portoryko), gdzie od 1957 organizował festiwale. W roku 1971 skomponował hymn pokoju dla ONZ. Komponował utwory instrumentalne i chóralne, np. Oratorium bożonarodzeniowe „The Manger”.

Sztuka Casalsa odznacza się niezrównaną techniką, plastyką interpretacji, w połączeniu z absolutną wiernością stylu i rzadkim uwielbieniem dla wykonywanych arcydzieł.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]