Ryszard Reiff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ryszard Reiff
Ryszard Reiff.jpg
Data urodzenia 4 lipca 1923
Data i miejsce śmierci 9 grudnia 2007
Warszawa
Senator I kadencji
Przynależność polityczna Unia Demokratyczna
Okres urzędowania od 18 czerwca 1989
do 25 listopada 1991
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Grób Ryszarda Reiffa na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie

Ryszard Reiff (ur. 4 lipca 1923, zm. 9 grudnia 2007 w Warszawie) – polski polityk, prawnik, publicysta, przewodniczący Stowarzyszenia PAX, poseł na Sejm PRL IV i VIII kadencji, senator I kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim.

Podczas II wojny światowej działał w ruchu oporu. Był członkiem Konfederacji Narodu, dowódcą jednego z pierwszych oddziałów partyzanckich Uderzeniowych Batalionów Kadrowych. Po scaleniu z Armią Krajową dowodził kompanią w 3. batalionie 77 Pułku Piechoty AK walczącym na Nowogródczyźnie. W latach 1944–1946 więziony na terenie ZSRR. W 1946 rozpoczął pracę jako dziennikarz w tygodniku "Dziś i Jutro", w okresie 1950–1953 był redaktorem naczelnym "Słowa Powszechnego". Kierował pracą organizacyjną Stowarzyszenia PAX na terenie całego kraju, w latach 1976–1979 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego zarządu głównego, a w latach 1979–1982 przewodniczącego.

Od 1981 do 1982 był członkiem Rady Państwa. 13 grudnia 1981 jako jedyny z 14 obecnych na posiedzeniu jej członków sprzeciwił się zatwierdzeniu uchwały o wprowadzeniu stanu wojennego i dekretu o stanie wojennym, za co został odwołany ze stanowiska[1]. W latach 1965–1969 i 1980–1985 sprawował mandat posła na Sejm PRL IV[2] i VIII[3] kadencji, w okresie 1980–1982 przewodniczył Kołu Poselskiemu PAX. Jako reprezentant strony solidarnościowo-opozycyjnej był uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu w zespole ds. reform politycznych. W latach 1989–1991 był senatorem z ramienia Komitetu Obywatelskiego, przewodniczącym senackiej Komisji Spraw Emigracji i Polaków za Granicą. W trakcie kadencji przeszedł do klubu parlamentarnego Unii Demokratycznej[4]. Od 1989 przewodniczył Związkowi Sybiraków.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[5] (1954) i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[6] (1998).

Zmarł po długiej chorobie 9 grudnia 2007. Został pochowany 13 grudnia 2007 w Warszawie.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]