Mieczysław Klimaszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Mieczysław Marian Klimaszewski (ur. 26 lipca 1908 w Stanisławowie, zm. 27 listopada 1995 w Krakowie) – polski geograf i geomorfolog, działacz państwowy, przewodniczący Krakowskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w rodzinie inteligenckiej, ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim (1931); w 1933 obronił doktorat, w 1945 habilitował się, w 1946 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1957 profesora zwyczajnego. W 1960 został członkiem korespondentem PAN, w 1971 członkiem rzeczywistym; od 1990 także członek czynny PAU.

W latach 1928–1939 i w 1945 pracownik naukowy Uniwersytetu Jagiellońskiego, od 1949 profesor tej uczelni; w międzyczasie pracował jako profesor Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. W latach 1952–1978 dyrektor Instytutu Geografii UJ, a w latach 1953–1968 dyrektor Instytutu Geografii PAN. W latach 1964–1972 był rektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Redaktor pism naukowych „Prace Instytutu Geograficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego” (1960–1978) i „Folia Geographica” (1968–1981). Oprócz polskich akademii należał także do korporacji zagranicznych, m.in. Niemieckiej Akademii Przyrodników „Leopoldina” (od 1961), Akademii Saksońskiej (od 1966), Akademii Fińskiej (od 1970), Akademii Jugosłowiańskiej (od 1974), Królewskiej Szwedzkiej Akademii Nauk (od 1981).

Kilka towarzystw geograficznych przyznało mu honorowe członkostwo (w tym polskie, holenderskie, belgijskie i radzieckie).

W latach 1965–1972 bezpartyjny poseł na Sejm PRL IV i V kadencji; w czerwcu 1965 wybrany na członka Rady Państwa, a w grudniu tegoż roku – na zastępcę przewodniczącego Rady Państwa (był nim do marca 1972). W latach 1967–1972 przewodniczący Rady Naczelnej Towarzystwa Łączności z Polonią Zagraniczną „Polonia”.

Jako zastępca przewodniczącego Rady Państwa reprezentował Polskę na obchodach 2500-lecia Cesarstwa Perskiego, które były jednym z największych w historii zgromadzeń koronowanych głów i przywódców z całego świata.[2]

Został pochowany w Krakowie na cmentarzu Rakowickim.[3]

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Otrzymał kilka doktoratów honoris causa, m.in. uniwersytetów w Jenie, Kijowie i Bratysławie oraz Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.[4]

Wśród licznych odznaczeń państwowych można wymienić Krzyże: Wielki, Komandorski z Gwiazdą oraz Oficerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Order Sztandaru Pracy I klasy (który otrzymał dwukrotnie).

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Opublikował około 230 prac, m.in.:

  • Polskie Karpaty Zachodnie w okresie dyluwialnym (1948),
  • Studia geomorfologiczne w zachodniej części Spitsbergenu (1960),
  • Geomorfologia ogólna (1961),
  • Geomorfologia Polski, Polska Południowa (1972),
  • Geomorfologia (1978),
  • Rzeźba Tatr Polskich (1988),
  • Dzieje geomorfologii w czterdziestoleciu PRL (1988).

Wiele prac ukazało się także w pismach zagranicznych.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Mołdawa: Ludzie władzy 1944–1991. Warszawa: PWN, 1991, s. 372. (w zakresie działalności politycznej)