9 Pułk Artylerii Haubic
![]() | |
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie |
1944 |
Dowódcy | |
Pierwszy |
ppłk Mikołaj Arnaut |
Organizacja | |
Rodzaj wojsk | |
Podległość |
9 Pułk Artylerii Haubic – pułk artylerii polskiej ludowego Wojska Polskiego.
Sformowany w okolicach Sum rozkazem dowódcy 1 Armii Polskiej w ZSRR nr 001 z 1 kwietnia 1944. Przysięgę żołnierze pułku złożyli w listopadzie 1944 w Sumach.
Dowódca
[edytuj | edytuj kod]- ppłk Mikołaj Arnaut
Skład etatowy
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1c/Haubica_dywizyjna_wz._38.jpg/250px-Haubica_dywizyjna_wz._38.jpg)
- dowództwo i sztab
- pluton topograficzny
- 1 dywizjon artylerii haubic
- trzy baterie artylerii haubic
- 2 dywizjon artylerii haubic
- dwie baterie artylerii haubic
- park artyleryjski
żołnierzy – 653 (oficerów – 70, podoficerów – 186, szeregowców – 397)
sprzęt:
- 122 mm haubice – 20
- rusznice przeciwpancerne – 20
- samochody – 53
- ciągniki – 25
Działania bojowe
[edytuj | edytuj kod]Pułk wchodził w skład 2 Brygady Artylerii Haubic[1].
Wspierał sowiecką piechotę pod Konarami, Przelotem i Magierową Wolą w styczniu 1945. Na Wale Pomorskim walczył pod Mirosławcem, Wierzchowem, Żabinem i Żabinkiem. Uczestniczył w bitwie o Kołobrzeg. W ramach macierzystej brygady, brał udział w szturmie Berlina, a podczas walk zajmował stanowiska ogniowe na południowym brzegu Alter Berlin-Spandauer Schiffarsts-Kanal[2]. 27 i 28 kwietnia ostrzeliwał umocnienia w głębi obrony nieprzyjaciela w dzielnicach Moabit i Wedding, w rejonie Goebbels Platz, Siemenss Platz i szkoły oficerskiej[2]. Wspierał do 29 kwietnia działania 48 Brygady Pancernej 12 Korpusu Pancernego Gwardii. Od 30 kwietnia współdziałał z 3 pp 1 DP. Pluton rozpoznawczy pułku 30 kwietnia w nocy przeprawił się na drugi brzeg kanału i wziął do niewoli podoficera niemieckiego[3].
Szlak bojowy zakończył 8 maja pod Klessen, 30 km od Łaby[4].
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Sobczak (red.) 1975 ↓, s. 37.
- ↑ a b Kaczmarek 1980 ↓, s. 95.
- ↑ Kaczmarek 1980 ↓, s. 96.
- ↑ Ways 1967 ↓, s. 132.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. Skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
- Kazimierz Kaczmarek: Oni szturmowali Berlin. Warszawa: Książka i Wiedza, 1980, s. 95−96.
- Kazimierz Sobczak (red.): Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975, s. 37.
- Władysław Ways: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek artylerii. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. II. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967, s. 132.