Aleksiej Nawalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksiej Nawalny
Ilustracja
Aleksiej Nawalny (2017)
Data i miejsce urodzenia 4 czerwca 1976
Butyń
Zawód, zajęcie prawnik, polityk
Partia Jabłoko (2000–2007), Partia Postępu (2013–2018), Rosja Przyszłości (od 2019)
podpis
Strona internetowa

Aleksiej Anatoljewicz Nawalny (ros. Алексей Анатольевич Навальный, ur. 4 czerwca 1976 w Butyniu) – rosyjski prawnik, publicysta i działacz polityczny. Autor dwóch kanałów na Youtube, na których zamieszcza filmy o szczegółach korupcji w administracji Putina: Алексей Навальный[1] oraz Navalny Live[2] także autor jednego z najpopularniejszych w Rosji blogów. Był kandydatem w wyborach na prezydenta Rosji w 2018.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył dwa fakultety – prawo i finanse ze specjalizacją w operacjach giełdowych i papierach wartościowych. W swej działalności politycznej i społecznej początkowo związany z partią Jabłoko. Następnie zdecydował się na prowadzenie działań na własną rękę. Wykupywał niewielkie pakiety akcji koncernów państwowych w celu uzyskania możliwości domagania się szczegółowych raportów z działalności spółek. Odnajdowane przez siebie nieprawidłowości publikował w Internecie, wskazując na liczne przykłady malwersacji i korupcji. Po wyborach parlamentarnych w 2011 roku zaangażował się w protesty. W czasie jednej z pierwszych demonstracji został zatrzymany i na 15 dni trafił do aresztu[3].

Gazeta Wiedomosti uznała go za polityka roku 2011 w Rosji[4].

25 czerwca 2012 został wybrany do rady nadzorczej Aerofłotu[5]. Miał zamiar walczyć w Aerofłocie z korupcją. Przy kolejnych wyborach 24 czerwca 2013 nie wysunięto jego kandydatury i przestał być członkiem rady nadzorczej Aerofłotu.

18 lipca 2013 sąd w Kirowie skazał Nawalnego na pięć lat więzienia. Według sądu działalność polityka w państwowej spółce Kirowles przynosiła jej straty[6]. Po ogłoszeniu wyroku na ulicach Moskwy i Petersburga odbyły się demonstracje wyrażające poparcie dla Nawalnego[7]. W październiku sąd drugiej instancji podtrzymał wyrok, jednakże zawiesił wykonanie kary na okres pięciu lat[8]. Po uprawomocnieniu wyroku, 4 grudnia Izba Adwokacka pozbawiła Nawalnego statusu adwokata[9].

We wrześniu 2013 wziął udział w wyborach na mera Moskwy, w których zajął drugie miejsce zdobywając 27,24% głosów[10]. Polityk nie uznał wyników wyborów i żądał przeprowadzenia II tury. Cztery dni po wyborach złożył wniosek w moskiewskim sądzie miejskim o unieważnienie wyborów[11]. We wniosku skarżył się na nierówny dostęp kandydatów do mediów oraz wykorzystywanie w nieprawidłowy sposób urzędu mera przez Siergieja Sobianina. 20 września sąd oddalił wniosek Nawalnego[12].

Najpopularniejsze śledztwa korupcyjne przeprowadzone przez Alekseja Nawalnego:

20 sierpnia 2020 podczas lotu z Tomska do Moskwy Aleksiej Nawalny doznał nagłego i głębokiego pogorszenia stanu zdrowia, z powodu którego trafił do szpitala w Omsku, gdzie samolot wykonał awaryjne lądowanie[20][21]. Wstępna diagnoza lekarska stwierdziła „zatrucie niezidentyfikowanym środkiem psychodysleptycznym". Współpracownicy Nawalnego przypuszczają, że mógł on zostać zatruty[22]. 22 sierpnia został w stanie śpiączki przewieziony drogą lotniczą na leczenie z Omska do Berlina[23]. 2 września rząd Niemiec poinformował, że przeprowadzone przez niemieckie laboratorium wojskowe badania próbek pobranych od Nawalnego, wykazały obecność bojowego środka trującego z grupy nowiczoków[24].

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Jest krytykiem prezydenta Władimira Putina i partii Jedna Rosja. Opowiada się za koniecznością zdecydowanej walki z korupcją i nadużyciami władzy. Uważa również, że należy podjąć działania na rzecz ograniczenia imigracji z Kaukazu[25].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Алексей Навальный, YouTube [dostęp 2020-02-02] (pol.).
  2. Навальный LIVE, YouTube [dostęp 2020-02-02] (pol.).
  3. Agnieszka Kamińska: Polityk roku 2011 w Rosji: Aleksiej Nawalny. polskieradio.pl, 2012-01-08. [dostęp 20 sierpnia 2012].
  4. Polityk roku 2011 w Rosji: Aleksiej Nawalny
  5. Rosyjski rząd walczy z ekstremizmem czy z opozycją?, rp.pl
  6. Nawalny skazany na pięć lat więzienia (pol.). rp.pl. [dostęp 18 lipca 2013].
  7. Policja zatrzymuje zwolenników Nawalnego (pol.). rp.pl. [dostęp 18 lipca 2013].
  8. Piotr Jendroszczyk: Aleksiej Nawalny nie pójdzie do łagru. Na razie (pol.). rp.pl. [dostęp 4 grudnia 2013].
  9. Aleksiej Nawalny pozbawiony statusu adwokata (pol.). rp.pl. [dostęp 4 grudnia 2013].
  10. Sobianin oficjalnie zwycięzcą wyborów mera Moskwy (pol.). rp.pl. [dostęp 12 września 2013].
  11. Nawalny złożył wniosek o unieważnienie wyborów w Moskwie (pol.). rp.pl. [dostęp 12 września 2013].
  12. Мосгорсуд отказал Навальному. interfax.ru. [dostęp 2017-03-27].
  13. Он вам не Димон. [dostęp 2020-02-02].
  14. a b Секретная дача Дмитрия Медведева. [dostęp 2020-02-02].
  15. «Чайка». Фильм Фонда борьбы с коррупцией.. [dostęp 2020-02-02].
  16. Сын Пескова: из английской тюрьмы в российскую элиту. [dostęp 2020-02-02].
  17. Ответ генералу Золотову. [dostęp 2020-02-02].
  18. Квартиры, дача и итальянская вилла Владимира Соловьева. [dostęp 2020-02-02].
  19. Засекреченные миллиарды премьера Мишустина. [dostęp 2020-02-02].
  20. Aleksiej Nawalny nieprzytomny na oddziale reanimacji. "Doznał zatrucia toksynami", wiadomosci.dziennik.pl, 20 sierpnia 2020 [dostęp 2020-08-20] (pol.).
  21. Edmund DeMarche, Alexei Navalny, a top Putin foe, allegedly poisoned: reports, Fox News, 20 sierpnia 2020 [dostęp 2020-08-20] (ang.).
  22. Nawalny w ciężkim stanie, nie odzyskał przytomności. "Reakcja lekarzy tylko potwierdza, że to otrucie", TVN24 [dostęp 2020-08-20].
  23. Samolot z Aleksiejem Nawalnym wylądował w Berlinie, wiadomosci.onet.pl [dostęp 2020-08-22].
  24. Rząd federalny Niemiec: Nawalny został otruty nowiczokiem. Rzecznik Kremla: czekamy na informacje od Niemiec, wiadomosci.onet.pl [dostęp 2020-09-02].
  25. Michał Kacewicz: Aleksiej Nawalny. Bloger, którego boi się Putin. newsweek.pl, 2011-12-27. [dostęp 20 sierpnia 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]