Aleksiej Nawalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksiej Nawalny
Ilustracja
Aleksiej Nawalny (2017)
Data i miejsce urodzenia 4 czerwca 1976
Butyń
Zawód, zajęcie prawnik, polityk
Partia Jabłoko (2000–2007), Partia Postępu (2013–2018), Rosja Przyszłości (od 2019)
Signature of Alexey Navalny.jpg
Strona internetowa

Aleksiej Anatoljewicz Nawalny (ros. Алексей Анатольевич Навальный, ur. 4 czerwca 1976 w Butyniu) – rosyjski prawnik, publicysta i działacz polityczny, obecnie autor jednego z najpopularniejszych w Rosji blogów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył dwa fakultety – prawo i finanse ze specjalizacją w operacjach giełdowych i papierach wartościowych. W swej działalności politycznej i społecznej początkowo związany z partią Jabłoko. Następnie zdecydował się na prowadzenie działań na własną rękę. Wykupował niewielkie pakiety akcji koncernów państwowych w celu uzyskania możliwości domagania się szczegółowych raportów z działalności spółek. Odnajdowane przez siebie nieprawidłowości publikował w Internecie, wskazując na liczne przykłady malwersacji i korupcji. Po wyborach parlamentarnych w 2011 roku zaangażował się w protesty. W czasie jednej z pierwszych demonstracji został zatrzymany i na 15 dni trafił do aresztu[1].

Gazeta Wiedomosti uznała go za polityka roku 2011 w Rosji[2].

W 2012 został wybrany do rady nadzorczej Aerofłotu[3].

18 lipca 2013 sąd w Kirowie skazał Nawalnego na pięć lat więzienia. Według sądu działalność polityka w państwowej spółce Kirowles przynosiła jej straty[4]. Po ogłoszeniu wyroku na ulicach Moskwy i Petersburga odbyły się demonstracje wyrażające poparcie dla Nawalnego[5]. W październiku sąd drugiej instancji podtrzymał wyrok, jednakże zawiesił wykonanie kary na okres pięciu lat[6]. Po uprawomocnieniu wyroku, 4 grudnia Izba Adwokacka pozbawiła Nawalnego statusu adwokata[7].

We wrześniu 2013 wziął udział w wyborach na mera Moskwy, w których zajął drugie miejsce zdobywając 27,24% głosów[8]. Polityk nie uznał wyników wyborów i żądał przeprowadzenia II tury. Cztery dni po wyborach złożył wniosek w moskiewskim sądzie miejskim o unieważnienie wyborów[9]. We wniosku skarżył się na nierówny dostęp kandydatów do mediów oraz wykorzystywanie w nieprawidłowy sposób urzędu mera przez Siergieja Sobianina. 20 września sąd oddalił wniosek Nawalnego[10].

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Jest krytykiem prezydenta Władimira Putina i partii Jedna Rosja. Opowiada się za koniecznością zdecydowanej walki z korupcją i nadużyciami władzy. Uważa również, że należy podjąć działania na rzecz ograniczenia imigracji z Kaukazu[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Agnieszka Kamińska: Polityk roku 2011 w Rosji: Aleksiej Nawalny. polskieradio.pl, 2012-01-08. [dostęp 20 sierpnia 2012].
  2. Polityk roku 2011 w Rosji: Aleksiej Nawalny
  3. Rosyjski rząd walczy z ekstremizmem czy z opozycją?, rp.pl
  4. Nawalny skazany na pięć lat więzienia (pol.). rp.pl. [dostęp 18 lipca 2013].
  5. Policja zatrzymuje zwolenników Nawalnego (pol.). rp.pl. [dostęp 18 lipca 2013].
  6. Piotr Jendroszczyk: Aleksiej Nawalny nie pójdzie do łagru. Na razie (pol.). rp.pl. [dostęp 4 grudnia 2013].
  7. Aleksiej Nawalny pozbawiony statusu adwokata (pol.). rp.pl. [dostęp 4 grudnia 2013].
  8. Sobianin oficjalnie zwycięzcą wyborów mera Moskwy (pol.). rp.pl. [dostęp 12 września 2013].
  9. Nawalny złożył wniosek o unieważnienie wyborów w Moskwie (pol.). rp.pl. [dostęp 12 września 2013].
  10. Мосгорсуд отказал Навальному. interfax.ru. [dostęp 2017-03-27].
  11. Michał Kacewicz: Aleksiej Nawalny. Bloger, którego boi się Putin. newsweek.pl, 2011-12-27. [dostęp 20 sierpnia 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]