Gedko Sasinowic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gedko Sasinowic
Data urodzenia ok. 1160
Data śmierci 1223
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia ok. 1206 (biskup płocki)
Sakra biskupia brak danych

Gedko I, Gedko Sasinowic[1], (ur. ok. 1160, zm. 1223) - biskup rzymskokatolicki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Gedko albo Gedeon, potomek Wojsława, protoplasty rodu Powała herbu Ogończyk[2] Scholastyk płocki, prepozyt kapituły katedralnej krakowskiej od 1189. Ok. 1206 został biskupem Płocka. Przez część kapituły krakowskiej został wybrany na biskupa krakowskiego w 1207 obok mistrza Wincentego. Papież na stolicę biskupią zatwierdził Wincentego. Gedko występuje w dokumencie z 5 sierpnia 1222, w którym odstąpił biskupowi pruskiemu Chrystianowi jurysdykcję kościelną w ziemi chełmińskiej i lubawskiej. Ponadto odstąpił również dziesięciny i majątki należące do biskupstwa płockiego na tym terenie. Nadanie to służyło jako udostępnienie terenu pod bazę dla akcji misyjnej w Prusach. Darowiznę tę zatwierdził papież Honoriusz III w bulli Cum a nobis petitur w 1223.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tak w literaturze naukowej, np. Anna Baranowska w: "Przegląd Historyczny", R. 99, 2008, Nr 1.
  2. Starsza historiografia przyjmuje, że pochodził z rodu Gryfitów-Świebodziców, tak Antoni Małecki Studya heraldyczne, t. I, Lwów 1890, s. 277-284.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]