Andrzej Suski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Suski
Andrzej Suski
Herb Andrzej Suski Spes mea unica
Nadzieja moja jedyna
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 24 grudnia 1941
Płock
Biskup diecezjalny toruński
Okres sprawowania od 1992
Biskup pomocniczy płocki
Okres sprawowania 1986–1992
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 13 czerwca 1965
Nominacja biskupia 12 sierpnia 1986
Sakra biskupia 4 października 1986
Odznaczenia
Komandoria Missio Reconciliationis
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 4 października 1986
Miejscowość Płock
Miejsce bazylika katedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Konsekrator Józef Glemp
Współkonsekratorzy Zygmunt Kamiński
Juliusz Paetz

Andrzej Wojciech Suski[1] (ur. 24 grudnia 1941 w Płocku) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych, biskup pomocniczy płocki w latach 1986–1992, biskup diecezjalny toruński od 1992.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 24 grudnia 1941 w Płocku. Ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Marszałka Stanisława Małachowskiego w Płocku[2]. W latach 1959–1965 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Płocku[3]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 13 czerwca 1965 w kościele św. Bartłomieja w Płocku miejscowy biskup pomocniczy Piotr Dudziec[3][1]. Skierowany na studia specjalistyczne do Rzymu, w latach 1965–1967 kształcił się w zakresie teologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, następnie w latach 1967–1970 w zakresie Pisma Świętego w Papieskim Instytucie Biblijnym. Studia na obydwu uczelniach ukończył ze stopniami licencjata. W 1973 uzyskał na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim doktorat z teologii. W 1974 w Papieskim Instytucie Biblijnym przygotowywał pracę doktorską z zakresu Pisma Świętego[3].

W 1973 został wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym w Płocku, Soborowym Studium Teologiczno-Pastoralnym Diecezji Płockiej, a także prowadzącym zajęcia z przedmiotów biblijnych na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W 1975 został profesorem Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku. W 1984 objął funkcję wicerektora, a w 1986 rektora tego seminarium. Od 1975 był wicedyrektorem Soborowego Studium Teologiczno-Pastoralnego Diecezji Płockiej. W 1976 został adiunktem w Katedrze Biblistyki Wydziału Teologicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie[3]. W 1974 został mianowany cenzorem ksiąg kościelnych. W 1985 otrzymał godność kapelana honorowego Ojca Świętego[3].

12 sierpnia 1986 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym diecezji płockiej ze stolicą tytularną Pulcheriopolis[3][1]. Święcenia biskupie otrzymał 4 października 1986 w bazylice katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Płocku[3]. Udzielił mu ich kardynał Józef Glemp, prymas Polski[3], w asyście Zygmunta Kamińskiego, biskupa koadiutora płockiego, i Juliusza Paetza, biskupa diecezjalnego łomżyńskiego[1]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa z hymnu do krzyża Chrystusa: „Spes mea unica” (Nadzieja moja jedyna)[3]. W diecezji płockiej zajmował się sprawami: Wyższego Seminarium Duchownego, Niższego Seminarium Duchownego, Studium Soborowego, Instytutu Wyższej Kultury Religijnej, Wydawnictwa Diecezjalnego, Biblioteki Diecezjalnej, Archiwum Diecezjalnego oraz księży studentów[3]. W 1991 został mianowany kanonikiem gremialnym Kapituły Katedralnej Płockiej[3].

19 marca 1992 Jan Paweł II przeniósł go na urząd biskupa diecezjalnego nowo utworzonej, na mocy bulli Totus Tuus Poloniae populus, diecezji toruńskiej[2][3]. 25 marca 1992 kanonicznie objął diecezję, a 31 maja 1992 odbył ingres do katedry św. Jana Ewangelisty i św. Jana Chrzciciela w Toruniu[3]. W 1993 utworzył Wyższe Seminarium Duchowne w Toruniu[2]. Przyczynił się do powstania Wydziału Teologii na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika[3], w którym objął urząd wielkiego kanclerza[4]. Współorganizator cyklu konferencji Colloquia Torunensia, poświęconych współczesnym problemom teologicznym i społecznym. W swoim pierwszym dekrecie biskupim utworzył toruński oddział Caritas. Wsparł budowę Hospicjum „Światło”, Centrum Dialogu Społecznego, burs szkolnych oraz okna życia[3].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski objął funkcję wiceprzewodniczącego Komisji ds. Dialogu z Judaizmem. W 1996 i ponownie w 2001 był wybierany przewodniczącym Komisji Duchowieństwa[3]. W 2002 wszedł w skład Zespołu Biskupów ds. Duszpasterskiej Troski o Radio Maryja[3], w 2012 został jego przewodniczącym[5]. W latach 2007–2012 był członkiem Rady Stałej[3][6]. Wszedł także w skład Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i KEP[7]. Ponadto w 1989 został wizytatorem apostolskim wyznaczonych seminariów diecezjalnych i zakonnych w Polsce, a w 1990 dyrektorem krajowym Papieskich Dzieł Misyjnych w Polsce. W 1999 jako reprezentant Episkopatu Polski wziął udział w Synodzie Biskupów w Rzymie[3].

W 2000 konsekrował biskupa pomocniczego toruńskiego Józefa Szamockiego. W 2012 był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego pelplińskiego Wiesława Śmigla[1].

Odznaczenia, tytuły, wyróżnienia[edytuj]

Nadano mu honorowe obywatelstwa: Lubawy (1998)[3], Torunia (2009)[8], Jabłonowa Pomorskiego (2012)[9], Nowego Miasta Lubawskiego (2013)[10] i Chełmży (2017)[11]. Otrzymał ponadto tytuły honorowego obywatela województwa kujawsko-pomorskiego (2016)[12] oraz osobowości powiatu działdowskiego (2017)[13].

W 2011 został laureatem wyróżnienia „Convallaria Copernicana”, przyznanego przez Senat Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu[14]. Został odznaczony Missio Reconciliationis[3]. W 2008 został włączony do Konfraterni Zakonu Paulinów[15]. W marcu 2012 otrzymał honorowy tytuł Oblata Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela[16].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e Andrzej Suski (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2015-05-11].
  2. a b c Ksiądz biskup Andrzej Wojciech Suski – laureat wyróżnienia „Convallaria Copernicana” w 2011 r.. umk.pl. [dostęp 2013-08-11].
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Nota biograficzna Andrzeja Suskiego na stronie miasta Torunia. torun.pl (arch.). [dostęp 2017-07-08].
  4. Władze Wydziału Teologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. teologia.umk.pl. [dostęp 2013-08-11].
  5. Wybory 359. Zebrania Plenarnego. episkopat.pl (arch.), 2012-10-05. [dostęp 2016-07-26].
  6. Nowi członkowie Rady Stałej Konferencji Episkopatu. ekai.pl, 2012-10-03. [dostęp 2013-08-11].
  7. Andrzej Suski na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-10-18].
  8. Uchwała nr 656/09 Rady Miasta Torunia. bip.torun.pl, 2009-10-08. [dostęp 2013-08-11].
  9. Uchwała Nr XXV/108/12 Rady Miejskiej Jabłonowa Pomorskiego. biuletyn.net, 2012-05-30. [dostęp 2016-11-11].
  10. Uchwała Nr XXXI/202/2013 Rady Miejskiej w Nowym Mieście Lubawskim. nml-um.bip-wm.pl, 2013-04-30. [dostęp 2013-09-10].
  11. Bp Andrzej Suski honorowym obywatelem Chełmży. diecezja-torun.pl, 2017-03-26. [dostęp 2017-03-26].
  12. Uchwała Nr XXV/443/16 Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego. kujawsko-pomorskie.pl, 2016-10-28. [dostęp 2016-12-25].
  13. Uchwała Nr XXIV/175/16 Rady Powiatu Działdowskiego. dzialdowo.starostwo.gov.pl, 2017-02-15. [dostęp 2017-03-11].
  14. Wyróżnienie „Convallaria Copernicana”. umk.pl. [dostęp 2013-08-11].
  15. S. Tomoń. Bp Andrzej Suski konfratrem Zakonu Paulinów. „Niedziela”. 4/2008. s. 26. ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-08-11]. 
  16. S. Cabała: Bp. Andrzej Suski Oblatem Redemptorystów. radiomaryja.pl, 2012-03-24. [dostęp 2012-03-25].

Linki zewnętrzne[edytuj]