Indoeuropeistyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Indoeuropeistyka – w językoznawstwie nauka zajmująca się językami indoeuropejskimi. Celem tej dyscypliny jest badanie podobieństw między językami indoeuropejskimi[1] i próba rekonstrukcji języka praindoeuropejskiego. Szczególne miejsce w indoeuropeistyce zajmuje filologia klasyczna, zajmująca się językiem greckim i łaciński, i sanskrytologia. Poddyscyplinami indoeuropeistyki są też slawistyka, germanistyka, romanistyka, celtologia, bałtologia i iranistyka.

Indoeuropeistyka posługuje się metodą porównawczą. W niektórych przypadkach podobieństwa między językami indoeuropejskimi się narzucają, jak na przykład nazwy brata: brat (polski), bratr (czeski), Bruder (niemiecki), czy brother (angielski). W innych przypadkach są nieco zatarte przez zmiany fonetyczne: frater (łaciński), fratello (włoski). Podobnie rzecz się ma z czasownikiem być: jest (polski), je(st) (czeski), ist (niemiecki), is (angielski), est (łaciński).

Znani badacze[edytuj]

Czasopisma[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Zbigniew Gołąb, Adam Heinz, Kazimierz Polański: Słownik terminologii językoznawczej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1968, s. 248-249.

Linki zewnętrzne[edytuj]