Stefan Olszowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Olszowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 sierpnia 1931
Toruń
Minister spraw zagranicznych
Okres od 22 grudnia 1971
do 2 grudnia 1976
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Stefan Jędrychowski
Następca Emil Wojtaszek
Minister spraw zagranicznych
Okres od 21 lipca 1982
do 12 listopada 1985
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Józef Czyrek
Następca Marian Orzechowski
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia) 40 years of victory rib.png

Stefan Michał Olszowski (ur. 28 sierpnia 1931 w Toruniu) – polski polityk, działacz komunistyczny, minister spraw zagranicznych, poseł na Sejm PRL V, VI i VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przemówienie podczas 25-lecia „Głosu Wielkopolskiego”, Poznań (1970)

Pochodzi z rodziny nauczycielskiej. Studiował filologię polską na Uniwersytecie Łódzkim. W Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej od 1952, działał także w organizacjach młodzieżowych (Związek Młodzieży Polskiej, Zrzeszenie Studentów Polskich); w 1956 reprezentował ZSP w Międzynarodowym Związku Studentów w Pradze, w latach 1956–1960 był przewodniczącym Rady Naczelnej ZSP. W marcu 1960 został sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Poznaniu. Trzy lata później przeszedł na stanowisko kierownika Biura Prasy Komitetu Centralnego, w ramach tej posady współpracował m.in. z Mieczysławem Moczarem. Od czerwca 1964 był członkiem, a od listopada 1968 sekretarzem KC (do grudnia 1971). W grudniu 1970 wszedł w skład Biura Politycznego KC. Od grudnia 1970 do grudnia 1971 był członkiem BP PZPR i KC PZPR odpowiedzialnym za oświatę[1].

Dwukrotnie pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych – w latach 1971–1976 i 1982–1985. W grudniu 1976 powrócił na stanowisko sekretarza KC. Za krytykę polityki Edwarda Gierka utracił funkcje we władzach partyjnych w lutym 1980 i został wysłany na placówkę dyplomatyczną do Niemiec Wschodnich (jako ambasador). W sierpniu 1980 ponownie wszedł w skład Biura Politycznego KC i został sekretarzem KC. Od lipca 1982 do listopada 1985 minister spraw zagranicznych. Opowiadał się za twardym kursem wobec „Solidarności”.

W latach 1981–1983 zasiadał w prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu. Członkiem Biura Politycznego KC był do listopada 1985, członkiem KC do lipca 1986. W 1983 wybrany w skład prezydium Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

W 1986 wyjechał na stałe do Nowego Jorku. W 2007 razem z żoną Zofią i synem Mikołajem mieszkał w Eastport na Long Island. W 2008 została wydana książka autorstwa Andrzeja Mrozińskiego i Bogdana Rupińskiego pt. How are you doing Mr Olszowski, w której po raz pierwszy opowiedział o swoim życiu, pracy i wyjeździe do Stanów Zjednoczonych[2].

Odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Wielkim Orderu Infanta Henryka. W 1983 otrzymał także jubileuszowy Medal 100. Rocznicy Urodzin Georgi Dymitrowa[3], a w 1985 radziecki Medal 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Osiński, Nauczanie historii w szkołach podstawowych w Polsce w latach 1944–1989: uwarunkowania organizacyjne oraz ideologiczno-polityczne, Lublin 2010, s. 90
  2. How are you doing, Mr. Olszowski
  3. „Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 1 (107), styczeń–marzec 1984, s. 116
  4. „Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 4 (114), październik–grudzień 1985, s. 265

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]