Jacek Czaputowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacek Czaputowicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 30 maja 1956
Warszawa
Minister spraw zagranicznych
Okres od 9 stycznia 2018
Poprzednik Witold Waszczykowski
Podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych
Okres od 15 września 2017
do 9 stycznia 2018
Dyrektor Krajowej Szkoły Administracji Publicznej
Okres od 2008
do 2012
Poprzednik Józefina Hrynkiewicz
Następca Jan Pastwa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

Jacek Krzysztof Czaputowicz (ur. 30 maja 1956 w Warszawie[1][2]) – polski politolog, nauczyciel akademicki i urzędnik państwowy, profesor nauk społecznych. Działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL, jeden z założycieli Niezależnego Zrzeszenia Studentów oraz Ruchu Wolność i Pokój. W latach 2008–2012 dyrektor Krajowej Szkoły Administracji Publicznej, w latach 2017–2018 podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 2018 minister spraw zagranicznych w rządzie Mateusza Morawieckiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W drugiej połowie lat 70. pracował jako programista w Centrum Projektowania i Zastosowania Informatyki, następnie był zatrudniony w zakładach prywatnych oraz w parafii Miłosierdzia Bożego w Warszawie. W latach 1980–1983 studiował geografię na Uniwersytecie Warszawskim, w 1986 ukończył studia na Wydziale Ekonomiczno-Społecznym Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie[2]. W 1997 na podstawie pracy pt. System bezpieczeństwa europejskiego po zakończeniu zimnej wojny uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce w Instytucie Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk. Na podstawie rozprawy Teorie stosunków międzynarodowych. Krytyka i systematyzacja otrzymał w 2008 stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW. W 2016 otrzymał tytuł profesora nauk społecznych[3]. Absolwent podyplomowych studiów na uczelniach zagranicznych (m.in. na Uniwersytecie Oksfordzkim). Został kierownikiem Zakładu Metodologii Badań Europejskich Instytutu Europeistyki Uniwersytetu Warszawskiego[4] oraz członkiem Rady Naukowej instytutu[5]. Wykładał także w Collegium Civitas, Szkole Głównej Handlowej w Warszawie i Wyższej Szkole Biznesu – National-Louis University w Nowym Sączu. Obejmował stanowiska redaktora naczelnego w kwartalnikach „Polska w Europie”, „Służbie Cywilnej” oraz „The Polish Yearbook of the Civil Service”.

Działalność opozycyjna w PRL[edytuj | edytuj kod]

Był współpracownikiem Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR” i Studenckiego Komitetu Solidarności w Warszawie, w latach 1978–1980 prowadził bibliotekę wydawnictw podziemnych, był kilkukrotnie zatrzymywany za działalność niezależną[2]. W maju 1980 był jednym z założycieli Akademickiego Biura Interwencyjnego, we wrześniu 1980 należał do założycieli Niezależnego Zrzeszenia Studentów, został członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Założycielskiego NZS i pełnomocnikiem ds. rejestracji, następnie wszedł w skład prezydium Krajowej Komisji Koordynacyjnej NZS[2]. Został internowany 13 grudnia 1981, przebywał w Białołęce i Strzebielinku, został zwolniony w listopadzie 1982, następnie angażował się w działalność podziemnego NZS, w latach 1983–1985 redagował pismo „Czas Przyszły”[2].

W marcu 1985 należał do organizatorów głodówki w obronie Marka Adamkiewicza uwięzionego za odmowę złożenia przysięgi wojskowej[2], w kwietniu 1985 został jednym z założycieli Ruchu Wolność i Pokój. Za działalność w WiP został uwięziony w lutym 1986, zwolniono go we wrześniu 1986 na mocy amnestii[2]. Koordynował kontakty zagraniczne WiP, m.in. w maju 1987 należał do organizatorów odbywającego się w Warszawie międzynarodowego seminarium Pokój międzynarodowy a porozumienia helsińskie, uczestniczył także w podobnym niezależnym seminarium w Budapeszcie w listopadzie 1987. W 1987 wznowił wydawanie pisma „Czas Przyszły”[2]. Od jesieni 1987 uczestniczył w spotkaniach środowisk niezależnych skupionych wokół Lecha Wałęsy, w grudniu 1988 został członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ „Solidarność” Lechu Wałęsie, uczestniczył w pracach komisji ds. reform politycznych i młodzieży oraz podkomisji spraw zagranicznych[2].

Działalność publiczna w III RP[edytuj | edytuj kod]

W III RP został członkiem Stowarzyszenia Wolnego Słowa[6].

W latach 1989–1990 pracował w Ośrodku Studiów Międzynarodowych przy Senacie RP jako główny specjalista i sekretarz[2][7]. W 1990 rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, był wicedyrektorem, następnie dyrektorem Departamentu Konsularnego i Wychodźstwa (1990–1992). W latach 1993–1998 był starszym doradcą ministra w Departamencie Studiów i Planowania[7]. W 1998 został wicedyrektorem Departamentu Negocjacji Akcesyjnych Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej, ale jeszcze w tym samym roku objął funkcję zastępcy szefa Służby Cywilnej[7], pełnił tę funkcję do 2006[8]. Następnie do 2008 był dyrektorem Departamentu Strategii i Planowania Polityki Zagranicznej MSZ[4].

Był zastępcą przewodniczących Rady Służby Publicznej (2007–2009), Rady Administracyjnej Europejskiego Instytutu Administracji Publicznej w Maastricht (2006–2010) i Rady Służby Publicznej przy Prezesie Rady Ministrów (2007–2009)[8]. W latach 2008–2012 pełnił funkcję dyrektora Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. W 2014 został członkiem rady programowej partii Prawo i Sprawiedliwość[9]. Od stycznia 2017 pełnił funkcję dyrektora Akademii Dyplomatycznej MSZ[8]. Wszedł także w skład rady Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych[10]. 15 września 2017 premier Beata Szydło powołała go na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych[11].

9 stycznia 2018 został powołany na stanowisko ministra spraw zagranicznych[12].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Teresy i Eugeniusza[1]. Jest wdowcem[13], ma pięć córek[14].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Model bezpieczeństwa XXI wieku, 1995.
  • Bezpieczeństwo europejskie: koncepcje, instytucje, implikacje dla Polski (red.), 1997.
  • System czy nieład? Bezpieczeństwo europejskie u progu XXI wieku, 1998.
  • Integracja europejska – implikacje dla Polski: praca zbiorowa (red.), 1999.
  • Rola państwa w Unii Europejskiej, 2004.
  • Nauka o państwie (współautor), 2006.
  • Teorie stosunków międzynarodowych: krytyka i systematyzacja, 2007.
  • Administracja publiczna: wyzwania w dobie integracji europejskiej, 2008.
  • Polityka zagraniczna Polski. Unia Europejska. Stany Zjednoczone. Sąsiedzi (red.), 2008.
  • Administracja Polskiego Państwa Podziemnego i jej funkcje w okresie powstania warszawskiego (red.), 2011.
  • Bezpieczeństwo międzynarodowe. Współczesne koncepcje, 2012.
  • Suwerenność, 2013.
  • Teoria realizmu w nauce o stosunkach międzynarodowych. Założenia i zastosowania badawcze, 2014.
  • Studia europejskie. Wyzwania interdyscyplinarności (red.) 2014.
  • Nauka o stosunkach międzynarodowych i studia europejskie w Polsce (współautor), 2015.
  • Zastosowanie konstruktywizmu w studiach europejskich (red.), 2016.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Dane osoby z katalogu. ipn.gov.pl. [dostęp 2018-01-09].
  2. a b c d e f g h i j Jan Skórzyński: Jacek Czaputowicz. W: Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956–89. Jan Skórzyński (red.). T. 1. Warszawa: Ośrodek Karta, 2000, s. 64–66.
  3. Postanowienie Nr 115.11.2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 października 2016 r. w sprawie nadania tytułu profesora (M.P. z 2017 r. poz. 40).
  4. a b Jacek Czaputowicz podsekretarzem stanu w MSZ. msz.gov.pl, 15 września 2017. [dostęp 2018-01-09].
  5. Skład Rady Naukowej. europeistyka.uw.edu.pl. [dostęp 2018-01-09].
  6. Lista członków SWS. sws.org.pl. [dostęp 2018-01-09].
  7. a b c d Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja IV. Warszawa: Interpress, 2001, s. 135.
  8. a b c Prof. dr hab. Jacek Czaputowicz. europeistyka.uw.edu.pl. [dostęp 2018-01-09].
  9. Rada Polityczna Prawa i Sprawiedliwości powołała Radę Programową. pis.org.pl, 15 lutego 2014. [dostęp 2014-10-07].
  10. Rada Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. pism.pl. [dostęp 2018-01-09].
  11. Jacek Czaputowicz nowym wiceszefem MSZ. gazetaprawna.pl, 15 września 2017. [dostęp 2018-01-09].
  12. Prezydent powołał nowych ministrów. prezydent.pl, 9 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-09].
  13. Zmarła Magda Czaputowicz. fundacjawip.wordpress.com, 18 lipca 2017. [dostęp 2018-02-22].
  14. Oto nowy szef MSZ. Kim jest prof. Jacek Czaputowicz?. dziennik.pl, 9 stycznia 2018. [dostęp 2018-02-22].
  15. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 maja 2007 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2007 r. Nr 54, poz. 609).
  16. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 listopada 2016 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 2017 r. poz. 99).
  17. Działacze pierwszego NZS uhonorowani. prezydent.pl, 20 lutego 2017. [dostęp 2017-02-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jacek Czaputowicz w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2017-02-25].
  • Nowy dyrektor Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. „Rzeczpospolita”, 22 kwietnia 2008.