Lino Maupas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lino Maupas
Alpinolo Hilderbrand Humbert Maupas
Sługa Boży, prezbiter
Ilustracja
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 30 sierpnia 1866
Split
Data i miejsce śmierci 14 maja 1924
Parma
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja franciszkanie
Prezbiterat 30 listopada 1890

Lino Maupas OFM (ur. 30 sierpnia 1866 w Splicie, zm. 14 maja 1924 w Parma|Parmie) – chorwacki duchowny, franciszkanin, sługa Boży Kościoła katolickiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był ostatnim z dziesięciorga dzieci, pochodzącego z francuskiej rodziny szlacheckiej, Jana Maupasa i aktorki Rosy Marini z Avezzano. Uczęszczał najpierw do szkoły w Splicie, a następnie w Zadarze, gdzie cała rodzina zamieszkała w 1879. Do franciszkanów wstąpił 30 września 1882 w Koprze, przyjmując imię zakonne Piotr. Po ukończeniu nowicjatu przebywał w klasztorze w Košljunie do 1885, następnie opuścił zakon[1].

Ponownie wstąpił do franciszkanów za generalatu Luigiego z Parmy OFM. Maupas powtórzył nowicjat w Fucecchio w Toskanii. Przyjął imię zakonne Lino. Profesję zakonną złożył w 1889. Będąc jeszcze alumnem, został przeznaczony dla misji w Albanii w Szkodrze. Ze względów zdrowotnych musiał jednak powrócić do Włoch. Pozostał w prowincji bolońskiej Zakonu Braci Mniejszych. Święcenia kapłańskie przyjął 30 listopada 1890 z rąk bpa Domenico Svampy. W 1892 został skierowany przez władze zakonne do Cortemaggiore. Rok później został przeniesiony do Parmy, w której pracował przez następne 31 lat. W pracy duszpasterskiej odznaczał się szczególną troską o biednych, dla których wynosił z konwentu dobra materialne, przede wszystkim jednak pożywienie, w czym nie znajdywał akceptacji ze strony wspólnoty[1].

W 1900 o. Lino został kapelanem więziennym. Wzbudzał szacunek odbywających wyroki. Szukał pracy dla opuszczających zakład. Organizował wizyty biskupie, m.in. przyszłego świętego Guido Maria Confortiego. W czasie zamieszek uratował od spalenia swój własny klasztor, który za namową grupy antyklerykałów chciał podpalić rozwścieczony tłum. W czasie rozruchów w latach 1898, 1907 i 1914 pomagał rodzinom zatrzymanych, interweniował w sądach, uspokajał władze miasta, powstrzymując przed zbrojną interwencją. W 1910 powierzono o. Lino obowiązki kapelana zakładu dla nieletnich, oddalonego trzy kilometry od Parmy. Zaangażowanie w działalność społeczną uniemożliwiało o. Lino prowadzenie wymaganego prawem kościelnym życia zakonnego. Władze zakonu postanowiły pozwolić mu na przebywanie poza klasztorem. W czasie I wojny światowej organizował pomoc dla jeńców wojennych. Zmarł nagle 14 maja 1924. Proces beatyfikacyjny otwarto 23 października 1948. Tytuł czcigodnego nadano mu 26 marca 1999[1].

W kulturze[edytuj | edytuj kod]

Życie sługi Bożego o. Lino było inspiracją dla reżysera Paolo Cavary, który w 1979 nakręcił film zatytułowany Atsalut pader, z Giannim Caviną w roli głównej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Antonio Borrelli: Venerabile Lino Maupas da Parma Francescano (wł.). www.santiebeati.it, 2003-11-06. [dostęp 2013-08-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Enrico Bevilacqua, Fioretti di frate Lino da Parma, Torino, SEI, 1926; 1931; Cinisello Balsamo, San Paolo, 2004. ​ISBN 88-215-5178-4​.
  • Gian Crisostomo Guzzo, Padre Lino da Parma, s.l., San Paolo, 1943.
  • Marcello Finzi, Un cappellano delle carceri che ho conosciuto. Padre Lino Maupas, Firenze, Olschki, 1955.
  • Anastasio Curzola, Padre Lino da Parma. Vita e spiritualità, Parma, Casa Padre Lino da Parma, 1967.
  • Lino Beccaluva, Padre Lino. (di là da l'acqua). Narrazione dialogata in 3 tempi, Parma, La nazionale, 1971.
  • Mariannina Caroselli, Pagine d'amore e di speranza. Padre Lino, Parma, L. Battei, 1973.
  • Teodosio Lombardi, Padre Lino da Parma. Un modello di carità ed eroismo, Parma, La Ducale, 1984.
  • Alberto Grassi, Lorenzo Sartorio, Ladro di anime e di pane. Briciole di santità di Padre Lino da Parma, Parma, La Nazionale, 1989.
  • Pietro Rossi, Eroe della carità, Parma, La Ducale, 1999.
  • Giorgio Torelli, Padre Lino. Fortemente indiziato di santità, Ersilio Tonini, Milano: Àncora, 2004, ISBN 88-514-0195-0, OCLC 799359149.
  • Mirjana Stanislava Vasilj Zuccarini, Padre Lino - apostolo di carità. In occasione dell'ottantesimo anniversario della morte del venerabile padre Lino Maupas, 14 maggio 1924-14 maggio 2004, Parma, Vicepostulazione padre Lino, 2004.
  • Lorenzo Sartorio, Padre Lino, Grafiche STEP editrice, 2007. ​ISBN 88-7898-039-0​.