Reprezentacja Rosji w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rosja
Rosja
Przydomek Медведи (Niedźwiedzie), Золотые орлы (Złote Orły)
Związek Rossijskij futbolnyj sojuz Российский футбольный союз
Sponsor Techniczny Adidas
Trener Stanisław Czerczesow
Skrót FIFA RUS
Ranking FIFA Increase2.svg 60. (591 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo 44. (10 lipca 2016) (1670 pkt.)
Zawodnicy
Najwięcej występów Siergiej Ignaszewicz (119)
Najwięcej bramek Aleksandr Kierżakow (30)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
Wielkie Księstwo Finlandii Finlandia 2:1 Rosja Imperium Rosyjskie
(Sztokholm, Szwecja; 30 czerwca 1912)
 Rosja 2:0 Meksyk 
(Moskwa, Rosja; 16 sierpnia 1992)
Najwyższe zwycięstwo
 San Marino 0:7 Rosja 
(San Marino, San Marino; 7 czerwca 1995)
Najwyższa porażka
Cesarstwo Niemieckie Niemcy 16:0 Rosja Imperium Rosyjskie
(Sztokholm, Szwecja; 1 lipca 1912)
Medale
Mistrzostwa Europy
Gold medal europe.svg 1960
Silver medal europe.svg 1964

1972 1988

Bronze medal europe.svg 2008
  1. Stan aktualny na 9 marca 2017.

Reprezentacja Rosji w piłce nożnej mężczyzn – zespół piłkarski, biorący udział w imieniu Rosji w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo rosyjskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Rosyjski Związek Piłki Nożnej (RFS).

Na arenie międzynarodowej po raz pierwszy pojawiła się jeszcze w czasach Imperium Rosyjskiego, biorąc udział w Igrzyskach Olimpijskich w Sztokholmie w 1912 roku, a powróciła na nią po rozpadzie Związku Radzieckiego. Największy sukces w rozgrywkach międzynarodowych odniosła na Euro 2008, gdzie dotarła do półfinału.

Piłkarska drużyna Rosji jest oficjalnym sukcesorem tradycji reprezentacji ZSRR oraz Wspólnoty Niepodległych Państw[1].

Historia[edytuj]

Przed rewolucją październikową Rosja rozegrała dziewięć spotkań. W pierwszym meczu Rosjanie przegrali w 1912 roku z Finlandią 1:2.

Pod nazwą Rosja zespół powrócił na arenę międzynarodową po Euro 1992 w sierpniu 1992 roku, wygrywając z Meksykiem. Drużyna pozostała niepokonana przez dwanaście meczów i przegrała dopiero w lipcu 1993 z Francją 1:3.

Po rozpadzie ZSRR reprezentacja grała trzykrotnie w finałach mistrzostw świata (1994, 2002 i 2014) oraz pięciokrotnie na Mistrzostwach Europy (1996, 2004, 2008, 2012 i 2016). Sukces indywidualny odniósł rosyjski zawodnik, Oleg Salenko. Został królem strzelców Mundialu 1994 w USA, gdzie zdobył 6 bramek, w tym pięć w spotkaniu z reprezentacją Kamerunu.

Po nieudanych eliminacjach do Mundialu 2006 do dymisji podał się Jurij Siomin. W połowie kwietnia 2006 roku szefowie federacji ogłosili, że nowym trenerem kadry będzie Guus Hiddink. Holender przejął stanowisko selekcjonera po mistrzostwach świata. Do tego czasu reprezentację prowadził Aleksandr Borodiuk . Pod wodzą Guusa Hiddinka Rosjanie wywalczyli awans do Euro 2008. W swojej grupie eliminacyjnej (Chorwacja, Anglia, Izrael, Macedonia, Estonia, Andora) zajęli oni drugie miejsce z 24 punktami na koncie, ustępując miejsca jedynie Chorwacji.

Na turnieju w Austrii i Szwajcarii reprezentacja Rosji trafiła do grupy D razem z Hiszpanią, Szwecją oraz Grecją. Po dwóch zwycięstwach (z Grecją 1:0 i Szwecją 2:0), oraz jednej porażce (z Hiszpanią 1:4) z sześcioma punktami na koncie awansowała ona do ćwierćfinału, w którym to spotkała się z Holandią. Wygrała to spotkanie 3:1 po golach Romana Pawluczenki, Dmitrija Torbinskiego, oraz Andrieja Arszawina, co dało jej awans do półfinału. W tej fazie Rosjanie zmierzyli się z reprezentacją Hiszpanii z którą przegrali 0:3 odpadając z turnieju. Po wygaśnięciu kontraktu w 2010 roku Guus Hiddink rozstał się z reprezentacją. Jeszcze w tym samym roku drużynę przejął Dick Advocaat który zdołał zakwalifikować się z nią do Mistrzostw Europy 2012 w Polsce i Ukrainie.

Na tym turnieju Rosjanie trafili do grupy A razem z Czechami, Grecją, oraz Polską. Po jednym zwycięstwie (z Czechami 4:1), jednym remisie (z Polską 1:1) i jednej porażce (z Grecją 0:1) z czterema punktami na koncie zajęli trzecie miejsce i odpadli już po fazie grupowej. Po Euro 2012 Dick Advocaat rozstał się z reprezentacją. Na stanowisku selekcjonera zastąpił go Fabio Capello, z którym to reprezentacja Sbornej awansowała do finałów Mistrzostw Świata 2014 w Brazylii. W swojej grupie eliminacyjnej (Portugalia, Izrael, Azerbejdżan, Irlandia Północna, Luksemburg), zajęli oni pierwsze miejsce z dorobkiem 22 punktów po siedmiu zwycięstwach, jednym remisie i dwóch porażkach wyprzedzając o jeden punkt Portugalię.

Na turnieju w Brazylii Rosjanie trafili do grupy H, razem z Belgią, Algierią i Koreą Południową. Po dwóch remisach (z Koreą Południową i Algierią po 1:1), oraz porażce z Belgią (0:1) zajęli trzecie miejsce z dwoma punktami na koncie i pożegnali się z turniejem po fazie grupowej. Rok po tych mistrzostwach Fabio Capello przestał być selekcjonerem reprezentacji. Umowę rozwiązano za porozumieniem stron. Jego następcą został Leonid Słucki. Pod jego wodzą reprezentacja Rosji awansowała do Mistrzostw Europy 2016. W swojej grupie eliminacyjnej (Austria Szwecja Czarnogóra, Liechtenstein, Mołdawia) zajęli drugie miejsce z 20 punktami po sześciu zwycięstwach, dwóch remisach i dwóch porażkach. Ustąpili w niej tylko Austriakom.

Na turnieju we Francji Rosjanie grali w grupie B razem z Anglią, Walią i Słowacją. Po jednym remisie (z Anglią 1:1) i dwóch porażkach (ze Słowacją 1:2, oraz Walią 0:3) z dwoma punktami na koncie zajęli ostatnie miejsce i odpadli z turnieju po fazie grupowej. W trakcie turnieju w efekcie zamieszek przed i po meczu z Anglią UEFA nałożyła na reprezentację Rosji karę dyskwalifikacji (która została zawieszona) oraz grzywny w wysokości 150 tysięcy euro. Po nieudanym występie Rosjan w Euro 2016 Leonid Słucki przestał być selekcjonerem reprezentacji[2]. 11 sierpnia 2016 roku nowym trenerem rosyjskiej kadry został Stanisław Czerczesow[3].

Rosyjska reprezentacja wystąpi również w Mistrzostwach Świata w 2018 roku, których będzie gospodarzem.

Udział w Mistrzostwach Świata[edytuj]

Udział w mistrzostwach świata
Rok Kwalifikacje Wynik jako
Urugwaj 1930 Nie zakwalifikowała się
Zjednoczone Królestwo Włoch 1934
Francja 1938
Brazylia 1950
Szwajcaria 1954
Szwecja 1958 Awans Ćwierćfinał Związek Socjalistycznych Republik RadzieckichZSRR
Chile 1962 Awans Ćwierćfinał Związek Socjalistycznych Republik RadzieckichZSRR
Anglia 1966 Awans IV miejsce Związek Socjalistycznych Republik RadzieckichZSRR
Meksyk 1970 Awans Ćwierćfinał Związek Socjalistycznych Republik RadzieckichZSRR
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) 1974 Dyskwalifikacja[4]
Argentyna 1978 Nie zakwaliikowała się
Hiszpania 1982 Awans Druga faza grupowa Związek Socjalistycznych Republik RadzieckichZSRR
Meksyk 1986 Awans 1/8 finału Związek Socjalistycznych Republik RadzieckichZSRR
Włochy 1990 Awans Faza grupowa Związek Socjalistycznych Republik RadzieckichZSRR
Stany Zjednoczone 1994 Awans Faza grupowa RosjaRosja
Francja 1998 Nie zakwaliikowała się
Korea Południowa Japonia 2002 Awans Faza grupowa RosjaRosja
Niemcy 2006 Nie zakwaliikowała się
Południowa Afryka 2010
Brazylia 2014 Awans Faza grupowa RosjaRosja
Rosja 2018 Gospodarz RosjaRosja
Katar 2022


Udział w Mistrzostwach Europy[edytuj]

Udział w mistrzostwach Europy
Rok Kwalifikacje Wynik jako
Francja 1960 Awans Mistrzostwo Związek Socjalistycznych Republik RadzieckichZSRR
Państwo Hiszpańskie 1964 Awans Wicemistrzostwo Związek Socjalistycznych Republik RadzieckichZSRR
Włochy 1968 Awans IV miejsce Związek Socjalistycznych Republik RadzieckichZSRR
Belgia 1972 Awans Wicemistrzostwo Związek Socjalistycznych Republik RadzieckichZSRR
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1976 Awans Ćwierćfinał Związek Socjalistycznych Republik RadzieckichZSRR
Włochy 1980 Nie zakwalifikowała się
Francja 1984
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) 1988 Awans Wicemistrzostwo Związek Socjalistycznych Republik RadzieckichZSRR
Szwecja 1992 Awans Faza grupowa Wspólnota Niepodległych PaństwWNP
Anglia 1996 Awans Faza grupowa RosjaRosja
Belgia Holandia 2000 Nie zakwalifikowała się
Portugalia 2004 Awans Faza grupowa RosjaRosja
Austria Szwajcaria 2008 Awans III/IV miejsce RosjaRosja
Polska Ukraina 2012 Awans Faza grupowa RosjaRosja
Francja 2016 Awans Faza grupowa RosjaRosja
Unia Europejska 2020

Selekcjonerzy[edytuj]

Rekordziści[edytuj]

     Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy

Najwięcej występów w kadrze[edytuj]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Mecze[5] Bramki[5]
1 Wiktor Onopko 1992-2004 107 7
2 Siergiej Ignaszewicz 2002- 78 5
3 Andriej Arszawin 2002- 74 17
4 Walerij Karpin 1992-2003 72 17
5 Władimir Biesczastnych 1992-2003 71 26
6 Aleksandr Aniukow 2004- 68 1
7 Siergiej Siemak 1997- 65 4
8 Aleksandr Kierżakow 2002- 64 19
9 Wasilij Bieriezucki 2003- 61 1
10 Igor Siemszow 2002- 57 3

Aktualizacja: 2 lipca 2012

Najwięcej goli w kadrze[edytuj]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Bramki[5] Mecze[5]
1 Władimir Biesczastnych 1992-2003 26 71
2 Roman Pawluczenko 2003- 21 50
3 Aleksandr Kierżakow 2002- 19 64
4 Walerij Karpin 1992-2003 17 72
Andriej Arszawin 2002- 17 74
6 Dmitrij Syczow 2002- 15 47
7 Igor Koływanow 1992-1998 12 35
8 Siergiej Kirjakow 1992-1998 10 28
Aleksandr Mostowoj 1994-2004 10 50
10 Dmitrij Radczenko 1992-1997 9 33
Igor Simutienkow 1994-1998 9 20

Aktualizacja: 2 lipca 2012

Aktualny skład[edytuj]

Lista 23 piłkarzy powołanych przez selekcjonera Leonida Słuckiego na Euro 2016:

Bramkarze:

Obrońcy:

Pomocnicy:

Napastnicy:

Źródło: http://euro2016.pl/reprezentacja-rosji/

Mecze z Polską[edytuj]

Piłkarze ZSRR grali z Polską czternaście razy – wygrali osiem razy, trzy razy zremisowali i trzy razy schodzili z boiska pokonani (bramki 27:11):

Piłkarze Rosji grali z Polską cztery razy – wygrali raz, dwa razy zremisowali i raz schodzili z boiska pokonani (bramki 6:6):

  • 23 czerwca 1957, Moskwa: ZSRR-POLSKA 3:0 (Tatuszin, Simonjan, Iljin) - el.MŚ
  • 20 października 1957, Chorzów: POLSKA-ZSRR 2:1 (Cieślik 2 – Iwanow) – el.MŚ
  • 24 listopada 1957, Lipsk (NRD): POLSKA-ZSRR 0:2 (Strielcow, Fiedosow) – el.MŚ
  • 19 maja 1960, Moskwa: ZSRR-POLSKA 7:1 (Iwanow 2, Bubukin, Poniedielnik 3, Metreweli – Pol k.)
  • 21 maja 1961, Warszawa: POLSKA-ZSRR 1:0 (Pol)
  • 28 lipca 1967, Wrocław: POLSKA-ZSRR 0:1 (Czislenko) - el.IO
  • 4 sierpnia 1967, Moskwa: ZSRR-POLSKA 2:1 (Czislenko, Baniszewski – Lubański k.) - el.IO
  • 5 września 1972, Augsburg (RFN): POLSKA-ZSRR 2:1 (Deyna k., Szołtysik – Błochin) - fin.IO
  • 7 września 1977, Wołgograd: ZSRR-POLSKA 4:1 (Burjak k., Czesnokow, Błochin 2 – Lato)
  • 4 lipca 1982, Barcelona (Hiszpania): POLSKA-ZSRR 0:0 – fin.MŚ
  • 22 maja 1983, Chorzów: POLSKA-ZSRR 1:1 (Boniek – Wójcicki sam.) - el.ME
  • 9 października 1983, Moskwa: ZSRR-POLSKA 2:0 (Demianienko, Błochin) - el.ME
  • 1 czerwca 1988, Moskwa: ZSRR-POLSKA 2:1 (Litowczenko, Protasow k. – Dziekanowski)
  • 23 sierpnia 1989, Lubin: POLSKA-ZSRR 1:1 (Wdowczyk – Kiriakow)
  • 02.06.1996, Moskwa: ROSJA-POLSKA 2:0 (Kowtun, Biesczastnych)
  • 27.05.1998, Chorzów: POLSKA-ROSJA 3:1 (Trzeciak, Hajto 2 – Gierasimienko)
  • 22.08.2007, Moskwa: ROSJA-POLSKA 2:2 (Syczow, Pawluczenko – Krzynówek, Błaszczykowski)
  • 12.06.2012, Warszawa: POLSKA-ROSJA 1:1 (Błaszczykowski - Dzagojew) - ME

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. http://en.rfs.ru/rfs/information/general/history/
  2. Grupa WirtualnaG.W. Polska Grupa WirtualnaG.W., Euro 2016: Leonid Słucki podał się do dymisji: Biorę odpowiedzialność, te wyniki to moja wina - WP SportoweFakty, 21 czerwca 2016 [dostęp 2016-07-02] (pol.).
  3. Станислав Черчесов назначен главным тренером сборной России. РФС. Новости. Официальный сайт РФС, rfs.ru [dostęp 2016-10-10].
  4. ZSRR nie przystąpiło do rewanżowego meczu barażu interkontynentalnego z drużyną Chile w proteście przeciw puczowi w Chile, za co zostało zdyskwalifikowane. Chile automatycznie awansowało do Mistrzostw.
  5. a b c d eu-football.info (ang.). [dostęp 29 maja 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj]