Reprezentacja Rosji w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rosja
Godło Federacji Rosyjskiej
Godło Federacji Rosyjskiej
Przydomek Miedwiedi (Медведи) (Niedźwiedzie)
Zołotyje orły (Золотые орлы) (Złote Orły)
Związek Rossijskij futbolnyj sojuz Российский футбольный союз
Sponsor techniczny Adidas
Trener Stanisław Czerczesow
Skrót FIFA RUS
Ranking FIFA Decrease2.svg 65. (563 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo 44. (10 lipca 2016) (1670 pkt.)
Zawodnicy
Najwięcej występów Siergiej Ignaszewicz (120)
Najwięcej bramek Aleksandr Kierżakow (30)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
Rosja  2–0  Meksyk
Łużniki, Moskwa; 16 sierpnia 1992
Najwyższe zwycięstwo
Liechtenstein  0–7  Rosja
Rheinpark Stadion, Vaduz; 8 września 2015
Najwyższa porażka
Portugalia  7–1  Rosja
Alvalade, Lizbona; 13 października 2004
Medale
Mistrzostwa Europy
Bronze medal europe.svg 2008
Strona internetowa
  1. Stan aktualny na 16 października 2017.

Reprezentacja Rosji w piłce nożnej mężczyzn – zespół piłkarski, biorący udział w imieniu Rosji w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo rosyjskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Rosyjski Związek Piłki Nożnej (RFS).

Na arenie międzynarodowej po raz pierwszy pojawiła się jeszcze w czasach Imperium Rosyjskiego, biorąc udział w Igrzyskach Olimpijskich w Sztokholmie w 1912 roku, a powróciła na nią po rozpadzie Związku Radzieckiego. Największy sukces w rozgrywkach międzynarodowych odniosła na Euro 2008, gdzie dotarła do półfinału.

Piłkarska drużyna Rosji jest oficjalnym sukcesorem tradycji reprezentacji ZSRR oraz Wspólnoty Niepodległych Państw[1].

Historia[edytuj]

Przed rewolucją październikową Rosja rozegrała dziewięć spotkań. W pierwszym meczu Rosjanie przegrali w 1912 roku z Finlandią 1–2.

W latach 1922-1991 reprezentacja funkcjonowała pod nazwą Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, natomiast od grudnia 1991 do czerwca 1992 Wspólnota Niepodległych Państw.

Pod nazwą Rosja zespół powrócił na arenę międzynarodową po Euro 1992 w sierpniu 1992 roku, wygrywając z Meksykiem. Drużyna pozostała niepokonana przez dwanaście meczów i przegrała dopiero w lipcu 1993 z Francją 1–3.

Po rozpadzie ZSRR w 1991 roku reprezentacja grała trzykrotnie w finałach mistrzostw świata (1994, 2002 i 2014) oraz pięciokrotnie na Mistrzostwach Europy (1996, 2004, 2008, 2012 i 2016). Sukces indywidualny odniósł rosyjski zawodnik, Oleg Salenko. Został królem strzelców Mundialu 1994 w USA, gdzie zdobył 6 bramek, w tym pięć w spotkaniu z reprezentacją Kamerunu. Rosjanie zakończyli jednak zmagania w amerykańskim czempionacie na fazie grupowej po jednym zwycięstwie nad Kamerunem 6:1, oraz dwóch porażkach (odpowiednio z Brazylią 0:2, oraz Szwecją 1:3).

Dwa lata później na Mistrzostwach Europy 1996 rosyjscy piłkarze trafili do grupy C razem z Niemcami, Czechami oraz Włochami. Po jednym remisie z Czechami 3:3, oraz dwóch porażkach (z Włochami 1:2, oraz Niemcami 0:3) z jednym punktem na koncie zajęli ostatnie miejsce w grupie i odpadli z turnieju.

Na występ na kolejnej wielkiej imprezie Rosjanie musieli czekać sześć lat. Nie zdołali zakwalifikować się bowiem kolejno do MŚ 1998, oraz Euro 2000. Na koreańsko-japońskich boiskach przyszło im grać w grupie H razem ze współgospodarzem imprezy Japonią, oraz Belgią i Tunezją. Po jednym zwycięstwie z Tunezją 2:0 przyszły dwie porażki (z Japonią 0:1 oraz Belgią 2:3). Reprezentacja Sbornej zakończyła więc zmagania grupowe na trzecim miejscu z trzema punktami i pożegnała się z turniejem.

Na Euro 2004 z kolei rosyjska ekipa grała w grupie A razem z gospodarzem mistrzostw Portugalią, Grecją i Hiszpanią. Po jednym zwycięstwie z Grecją 2:1 i dwóch porażkach (z Hiszpanią 0:1 oraz Portugalią 0:2) Rosja z trzema punktami zajęła ostatnie miejsce w grupie i odpadła z turnieju.

Dwa lata później po nieudanych eliminacjach do Mundialu 2006 do dymisji podał się Jurij Siomin. W połowie kwietnia 2006 roku szefowie federacji ogłosili, że nowym trenerem kadry będzie Guus Hiddink. Holender przejął stanowisko selekcjonera po mistrzostwach świata. Do tego czasu reprezentację prowadził Aleksandr Borodiuk . Pod wodzą Guusa Hiddinka Rosjanie wywalczyli awans do Euro 2008. W swojej grupie eliminacyjnej (Chorwacja, Anglia, Izrael, Macedonia, Estonia, Andora) zajęli oni drugie miejsce z 24 punktami na koncie, ustępując miejsca jedynie Chorwacji.

Na turnieju w Austrii i Szwajcarii reprezentacja Rosji trafiła do grupy D razem z Hiszpanią, Szwecją oraz Grecją. Po dwóch zwycięstwach (z Grecją 1:0 i Szwecją 2:0), oraz jednej porażce (z Hiszpanią 1:4) z sześcioma punktami na koncie awansowała ona do ćwierćfinału, w którym to spotkała się z Holandią. Wygrała to spotkanie 3:1 po golach Romana Pawluczenki, Dmitrija Torbinskiego, oraz Andrieja Arszawina, co dało jej awans do półfinału. W tej fazie Rosjanie zmierzyli się z reprezentacją Hiszpanii z którą przegrali 0:3 odpadając z turnieju. Po wygaśnięciu kontraktu w 2010 roku Guus Hiddink rozstał się z reprezentacją. Jeszcze w tym samym roku drużynę przejął Dick Advocaat który zdołał zakwalifikować się z nią do Mistrzostw Europy 2012 w Polsce i Ukrainie.

Na tym turnieju Rosjanie trafili do grupy A razem z Czechami, Grecją, oraz Polską. Po jednym zwycięstwie (z Czechami 4:1), jednym remisie (z Polską 1:1) i jednej porażce (z Grecją 0:1) z czterema punktami na koncie zajęli trzecie miejsce i odpadli już po fazie grupowej. Po Euro 2012 Dick Advocaat rozstał się z reprezentacją. Na stanowisku selekcjonera zastąpił go Fabio Capello, z którym to reprezentacja Sbornej awansowała do finałów Mistrzostw Świata 2014 w Brazylii. W swojej grupie eliminacyjnej (Portugalia, Izrael, Azerbejdżan, Irlandia Północna, Luksemburg), zajęli oni pierwsze miejsce z dorobkiem 22 punktów po siedmiu zwycięstwach, jednym remisie i dwóch porażkach wyprzedzając o jeden punkt Portugalię.

Na turnieju w Brazylii Rosjanie trafili do grupy H, razem z Belgią, Algierią i Koreą Południową. Po dwóch remisach (z Koreą Południową i Algierią po 1:1), oraz porażce z Belgią (0:1) zajęli trzecie miejsce z dwoma punktami na koncie i pożegnali się z turniejem po fazie grupowej. Rok po tych mistrzostwach Fabio Capello przestał być selekcjonerem reprezentacji. Umowę rozwiązano za porozumieniem stron. Jego następcą został Leonid Słucki. Pod jego wodzą reprezentacja Rosji awansowała do Mistrzostw Europy 2016. W swojej grupie eliminacyjnej (Austria Szwecja Czarnogóra, Liechtenstein, Mołdawia) zajęli drugie miejsce z 20 punktami po sześciu zwycięstwach, dwóch remisach i dwóch porażkach. Ustąpili w niej tylko Austriakom.

Na turnieju we Francji Rosjanie grali w grupie B razem z Anglią, Walią i Słowacją. Po jednym remisie (z Anglią 1:1) i dwóch porażkach (ze Słowacją 1–2, oraz Walią 0–3) z jednym punktem na koncie zajęli ostatnie miejsce i odpadli z turnieju po fazie grupowej. W trakcie turnieju w efekcie zamieszek przed i po meczu z Anglią UEFA nałożyła na reprezentację Rosji karę dyskwalifikacji (która została zawieszona) oraz grzywny w wysokości 150 tysięcy euro. Po nieudanym występie Rosjan w Euro 2016 Leonid Słucki przestał być selekcjonerem reprezentacji[2]. 11 sierpnia 2016 roku nowym trenerem rosyjskiej kadry został Stanisław Czerczesow[3].

Rosyjscy piłkarze grali również w rozgrywkach o Puchar Konfederacji 2017. Była to dla nich próba generalna przed odbywającym się w Rosji mundialem. W meczu otwarcia turnieju, kadra Sbornej wygrała z Nową Zelandią 2:0. W drugim spotkaniu Rosjanie minimalnie przegrali z Portugalią 0:1. Na zakończenie fazy grupowej i ostateczne pożegnanie z turniejem przegrali 1:2 z reprezentacją Meksyku.

Rosyjska reprezentacja wystąpi również w Mistrzostwach Świata w 2018 roku, których będzie gospodarzem.

Udział w Mistrzostwach Świata[edytuj]

Udział w mistrzostwach świata
Turniej Kwalifikacje Wynik
Urugwaj 1930 Nie brała udziału - była częścią  ZSRR
Zjednoczone Królestwo Włoch 1934
Francja 1938
Brazylia 1950
Szwajcaria 1954
Szwecja 1958
Chile 1962
Anglia 1966
Meksyk 1970
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) 1974
Argentyna 1978
Hiszpania 1982
Meksyk 1986
Włochy 1990
Stany Zjednoczone 1994 Awans Faza grupowa
Francja 1998 Nie zakwaliikowała się
JaponiaKorea Południowa 2002 Awans Faza grupowa
Niemcy 2006 Nie zakwaliikowała się
Południowa Afryka 2010
Brazylia 2014 Awans Faza grupowa
Rosja 2018 (gospodarz)
Katar 2022

Udział w Mistrzostwach Europy[edytuj]

Udział w mistrzostwach Europy
Turniej Kwalifikacje Wynik
Francja 1960 Nie brała udziału
- była częścią  ZSRR /  WNP
Państwo Hiszpańskie 1964
Włochy 1968
Belgia 1972
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1976
Włochy 1980
Francja 1984
Szwecja 1992
Anglia 1996 Awans Faza grupowa
BelgiaHolandia 2000 Nie zakwalifikowała się
Portugalia 2004 Awans Faza grupowa
AustriaSzwajcaria 2008 Awans Półfinał
PolskaUkraina 2012 Awans Faza grupowa
Francja 2016 Awans Faza grupowa
Unia Europejska 2020

Selekcjonerzy[edytuj]

Rekordziści[edytuj]

[potrzebna aktualizacja?]

     Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy

Najwięcej występów w kadrze[edytuj]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Mecze[4] Bramki[4]
1 Wiktor Onopko 1992-2004 107 7
2 Siergiej Ignaszewicz 2002- 78 5
3 Andriej Arszawin 2002- 74 17
4 Walerij Karpin 1992-2003 72 17
5 Władimir Biesczastnych 1992-2003 71 26
6 Aleksandr Aniukow 2004- 68 1
7 Siergiej Siemak 1997- 65 4
8 Aleksandr Kierżakow 2002- 64 19
9 Wasilij Bieriezucki 2003- 61 1
10 Igor Siemszow 2002- 57 3

Aktualizacja: 2 lipca 2012

Najwięcej goli w kadrze[edytuj]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Bramki[4] Mecze[4]
1 Władimir Biesczastnych 1992-2003 26 71
2 Roman Pawluczenko 2003- 21 50
3 Aleksandr Kierżakow 2002- 19 64
4 Walerij Karpin 1992-2003 17 72
Andriej Arszawin 2002- 17 74
6 Dmitrij Syczow 2002- 15 47
7 Igor Koływanow 1992-1998 12 35
8 Siergiej Kirjakow 1992-1998 10 28
Aleksandr Mostowoj 1994-2004 10 50
10 Dmitrij Radczenko 1992-1997 9 33
Igor Simutienkow 1994-1998 9 20

Aktualizacja: 2 lipca 2012

Aktualny skład[edytuj]

Lista 23 piłkarzy powołanych przez selekcjonera Leonida Słuckiego na Euro 2016:

Numer Pozycja Zawodnik Data urodzenia i wiek Występy Gole Obecny klub
1 BR Igor Akinfiejew 8 kwietnia 1986 (30) 86 0  CSKA Moskwa
2 OB Roman Szyszkin 27 stycznia 1987 (29) 10 0  Lokomotiw Moskwa
3 OB Igor Smolnikow 8 sierpnia 1988 (27) 12 0  Zenit Petersburg
4 OB Siergiej Ignaszewicz 14 lipca 1979 (36) 115 8  CSKA Moskwa
5 OB Roman Neustädter 18 lutego 1988 (28) 1 0  FC Schalke 04
6 OB Aleksiej Bieriezucki 20 czerwca 1982 (34) 57 0  CSKA Moskwa
7 POM Artur Jusupow 1 września 1989 (26) 2 0  Zenit Petersburg
8 POM Dienis Głuszakow 27 stycznia 1987 (29) 42 4  Spartak Moskwa
9 NAP Aleksandr Kokorin 19 marca 1991 (25) 37 11  Zenit Petersburg
10 NAP Fiodor Smołow 9 lutego 1990 (26) 12 5  FK Krasnodar
11 POM Pawieł Mamajew 17 września 1988 (27) 10 0  FK Krasnodar
12 BR Jurij Łodygin 26 maja 1990 (26) 10 0  Zenit Petersburg
13 POM Aleksandr Gołowin 30 maja 1996 (20) 3 2  CSKA Moskwa
14 OB Wasilij Bieriezucki 20 czerwca 1982 (34) 93 4  CSKA Moskwa
15 POM Roman Szyrokow 6 lipca 1981 (35) 53 13  CSKA Moskwa
16 BR Guilherme Alvim Marinato 12 grudnia 1985 (30) 1 0  Lokomotiw Moskwa
17 POM Oleg Szatow 29 lipca 1990 (25) 21 2  Zenit Petersburg
18 POM Oleg Iwanow 4 sierpnia 1986 (29) 3 0  Terek Grozny
19 POM Aleksandr Samiedow 19 lipca 1984 (31) 28 3  Lokomotiw Moskwa
20 POM Dmitrij Torbinski 28 kwietnia 1984 (32) 37 11  Zenit Petersburg
21 OB Gieorgij Szczennikow 27 kwietnia 1991 (25) 7 0  CSKA Moskwa
22 NAP Artiom Dziuba 22 sierpnia 1988 (27) 16 8  Zenit Petersburg
23 OB Dmitrij Kombarow 22 stycznia 1987 (29) 38 2  Spartak Moskwa

Źródło: http://euro2016.pl/reprezentacja-rosji/

Zobacz też[edytuj]

Uwagi

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]