Reprezentacja Rosji w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rosja
Rosja
Związek Rossijskij futbolnyj sojuz Российский футбольный союз
Sponsor Techniczny Adidas
Trener Stanisław Czerczesow
Najwięcej występów Siergiej Ignaszewicz (119)
Najwięcej bramek Aleksandr Kierżakow (30)
Skrót FIFA RUS
Ranking FIFA Steady2.svg 38. (15 września 2016) (685 pkt.)
Miejsce w rankingu Elo 44. (10 lipca 2016) (1670 pkt.)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
Wielkie Księstwo Finlandii Finlandia 2:1 Rosja Imperium Rosyjskie
(Sztokholm, Szwecja; 30 czerwca 1912)
 Rosja 2:0 Meksyk 
(Moskwa, Rosja; 16 sierpnia 1992)
Najwyższe zwycięstwo
 San Marino 0:7 Rosja 
(San Marino, San Marino; 7 czerwca 1995)
Najwyższa porażka
Cesarstwo Niemieckie Niemcy 16:0 Rosja Imperium Rosyjskie
(Sztokholm, Szwecja; 1 lipca 1912)
Mistrzostwa Europy
Bronze medal europe.svg 2008

Reprezentacja Rosji w piłce nożnej mężczyzn – zespół piłkarski, biorący udział w imieniu Rosji w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo rosyjskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Rosyjski Związek Piłki Nożnej (RFS).

Na arenie międzynarodowej po raz pierwszy pojawiła się jeszcze w czasach Imperium Rosyjskiego, biorąc udział w Igrzyskach Olimpijskich w Sztokholmie w 1912 roku, a powróciła na nią po rozpadzie Związku Radzieckiego. Największy sukces w rozgrywkach międzynarodowych odniosła na Euro 2008, gdzie dotarła do półfinału.

Piłkarska drużyna Rosji jest oficjalnym sukcesorem tradycji reprezentacji ZSRR oraz Wspólnoty Niepodległych Państw[1].

Historia[edytuj]

Przed rewolucją październikową Rosja rozegrała dziewięć spotkań. W pierwszym meczu Rosjanie przegrali w 1912 roku z Finlandią 1:2.

Pod nazwą Rosja zespół powrócił na arenę międzynarodową po Euro 1992 w sierpniu 1992 roku, wygrywając z Meksykiem. Drużyna pozostała niepokonana przez dwanaście meczów i przegrała dopiero w lipcu 1993 z Francją 1:3.

Po rozpadzie ZSRR reprezentacja grała trzykrotnie w finałach mistrzostw świata (1994, 2002 i 2014) oraz pięciokrotnie na Mistrzostwach Europy (1996, 2004, 2008, 2012 i 2016). Sukces indywidualny odniósł rosyjski zawodnik, Oleg Salenko. Został królem strzelców Mundialu 1994 w USA, gdzie zdobył 6 bramek, w tym pięć w spotkaniu z reprezentacją Kamerunu.

Po nieudanych eliminacjach do Mundialu 2006 do dymisji podał się Jurij Siomin. W połowie kwietnia 2006 roku szefowie federacji ogłosili, że nowym trenerem kadry będzie Guus Hiddink. Holender przejął stanowisko selekcjonera po mistrzostwach świata. Do tego czasu reprezentację prowadził Aleksandr Borodiuk . Pod wodzą Guusa Hiddinka Rosjanie wywalczyli awans do Euro 2008. W swojej grupie eliminacyjnej (Chorwacja, Anglia, Izrael, Macedonia, Estonia, Andora) zajęli oni drugie miejsce z 24 punktami na koncie, ustępując miejsca jedynie Chorwacji.

Na turnieju w Austrii i Szwajcarii reprezentacja Rosji trafiła do grupy D razem z Hiszpanią, Szwecją oraz Grecją. Po dwóch zwycięstwach (z Grecją 1:0 i Szwecją 2:0), oraz jednej porażce (z Hiszpanią 1:4) z sześcioma punktami na koncie awansowała ona do ćwierćfinału, w którym to spotkała się z Holandią. Wygrała to spotkanie 3:1 po golach Romana Pawluczenki, Dmitrija Torbinskiego, oraz Andrieja Arszawina, co dało jej awans do półfinału. W tej fazie Rosjanie zmierzyli się z reprezentacją Hiszpanii z którą przegrali 0:3 odpadając z turnieju. Po wygaśnięciu kontraktu w 2010 roku Guus Hiddink rozstał się z reprezentacją. Jeszcze w tym samym roku drużynę przejął Dick Advocaat który zdołał zakwalifikować się z nią do Mistrzostw Europy 2012 w Polsce i Ukrainie.

Na tym turnieju Rosjanie trafili do grupy A razem z Czechami, Grecją, oraz Polską. Po jednym zwycięstwie (z Czechami 4:1), jednym remisie (z Polską 1:1) i jednej porażce (z Grecją 0:1) z czterema punktami na koncie zajęli trzecie miejsce i odpadli już po fazie grupowej. Po Euro 2012 Dick Advocaat rozstał się z reprezentacją. Na stanowisku selekcjonera zastąpił go Fabio Capello, z którym to reprezentacja Sbornej awansowała do finałów Mistrzostw Świata 2014 w Brazylii. W swojej grupie eliminacyjnej (Portugalia, Izrael, Azerbejdżan, Irlandia Północna, Luksemburg), zajęli oni pierwsze miejsce z dorobkiem 22 punktów po siedmiu zwycięstwach, jednym remisie i dwóch porażkach wyprzedzając o jeden punkt Portugalię.

Na turnieju w Brazylii Rosjanie trafili do grupy H, razem z Belgią, Algierią i Koreą Południową. Po dwóch remisach (z Koreą Południową i Algierią po 1:1), oraz porażce z Belgią (0:1) zajęli trzecie miejsce z dwoma punktami na koncie i pożegnali się z turniejem po fazie grupowej. Rok po tych mistrzostwach Fabio Capello przestał być selekcjonerem reprezentacji. Umowę rozwiązano za porozumieniem stron. Jego następcą został Leonid Słucki. Pod jego wodzą reprezentacja Rosji awansowała do Mistrzostw Europy 2016. W swojej grupie eliminacyjnej (Austria Szwecja Czarnogóra, Liechtenstein, Mołdawia) zajęli drugie miejsce z 20 punktami po sześciu zwycięstwach, dwóch remisach i dwóch porażkach. Ustąpili w niej tylko Austriakom.

Na turnieju we Francji Rosjanie grali w grupie B razem z Anglią, Walią i Słowacją. Po jednym remisie (z Anglią 1:1) i dwóch porażkach (ze Słowacją 1:2, oraz Walią 0:3) z dwoma punktami na koncie zajęli ostatnie miejsce i odpadli z turnieju po fazie grupowej. W trakcie turnieju w efekcie zamieszek przed i po meczu z Anglią UEFA nałożyła na reprezentację Rosji karę dyskwalifikacji (która została zawieszona) oraz grzywny w wysokości 150 tysięcy euro. Po nieudanym występie Rosjan w Euro 2016 Leonid Słucki przestał być selekcjonerem reprezentacji[2]. 11 sierpnia 2016 roku nowym trenerem rosyjskiej kadry został Stanisław Czerczesow[3].

Rosyjska reprezentacja wystąpi również w Mistrzostwach Świata w 2018 roku, których będzie gospodarzem.

Udział w Mistrzostwach Świata[edytuj]


Udział w Mistrzostwach Europy[edytuj]

Selekcjonerzy[edytuj]

Rekordziści[edytuj]

     Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy

Najwięcej występów w kadrze[edytuj]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Mecze[5] Bramki[5]
1 Wiktor Onopko 1992-2004 107 7
2 Siergiej Ignaszewicz 2002- 78 5
3 Andriej Arszawin 2002- 74 17
4 Walerij Karpin 1992-2003 72 17
5 Władimir Biesczastnych 1992-2003 71 26
6 Aleksandr Aniukow 2004- 68 1
7 Siergiej Siemak 1997- 65 4
8 Aleksandr Kierżakow 2002- 64 19
9 Wasilij Bieriezucki 2003- 61 1
10 Igor Siemszow 2002- 57 3

Aktualizacja: 2 lipca 2012

Najwięcej goli w kadrze[edytuj]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Bramki[5] Mecze[5]
1 Władimir Biesczastnych 1992-2003 26 71
2 Roman Pawluczenko 2003- 21 50
3 Aleksandr Kierżakow 2002- 19 64
4 Walerij Karpin 1992-2003 17 72
Andriej Arszawin 2002- 17 74
6 Dmitrij Syczow 2002- 15 47
7 Igor Koływanow 1992-1998 12 35
8 Siergiej Kirjakow 1992-1998 10 28
Aleksandr Mostowoj 1994-2004 10 50
10 Dmitrij Radczenko 1992-1997 9 33
Igor Simutienkow 1994-1998 9 20

Aktualizacja: 2 lipca 2012

Aktualny skład[edytuj]

Lista 23 piłkarzy powołanych przez selekcjonera Leonida Słuckiego na Euro 2016:

Bramkarze:

Obrońcy:

Pomocnicy:

Napastnicy:

Źródło: http://euro2016.pl/reprezentacja-rosji/

Mecze z Polską[edytuj]

Piłkarze ZSRR grali z Polską czternaście razy – wygrali osiem razy, trzy razy zremisowali i trzy razy schodzili z boiska pokonani (bramki 27:11):

Piłkarze Rosji grali z Polską cztery razy – wygrali raz, dwa razy zremisowali i raz schodzili z boiska pokonani (bramki 6:6):

  • 23 czerwca 1957, Moskwa: ZSRR-POLSKA 3:0 (Tatuszin, Simonjan, Iljin) - el.MŚ
  • 20 października 1957, Chorzów: POLSKA-ZSRR 2:1 (Cieślik 2 – Iwanow) – el.MŚ
  • 24 listopada 1957, Lipsk (NRD): POLSKA-ZSRR 0:2 (Strielcow, Fiedosow) – el.MŚ
  • 19 maja 1960, Moskwa: ZSRR-POLSKA 7:1 (Iwanow 2, Bubukin, Poniedielnik 3, Metreweli – Pol k.)
  • 21 maja 1961, Warszawa: POLSKA-ZSRR 1:0 (Pol)
  • 28 lipca 1967, Wrocław: POLSKA-ZSRR 0:1 (Czislenko) - el.IO
  • 4 sierpnia 1967, Moskwa: ZSRR-POLSKA 2:1 (Czislenko, Baniszewski – Lubański k.) - el.IO
  • 5 września 1972, Augsburg (RFN): POLSKA-ZSRR 2:1 (Deyna k., Szołtysik – Błochin) - fin.IO
  • 7 września 1977, Wołgograd: ZSRR-POLSKA 4:1 (Burjak k., Czesnokow, Błochin 2 – Lato)
  • 4 lipca 1982, Barcelona (Hiszpania): POLSKA-ZSRR 0:0 – fin.MŚ
  • 22 maja 1983, Chorzów: POLSKA-ZSRR 1:1 (Boniek – Wójcicki sam.) - el.ME
  • 9 października 1983, Moskwa: ZSRR-POLSKA 2:0 (Demianienko, Błochin) - el.ME
  • 1 czerwca 1988, Moskwa: ZSRR-POLSKA 2:1 (Litowczenko, Protasow k. – Dziekanowski)
  • 23 sierpnia 1989, Lubin: POLSKA-ZSRR 1:1 (Wdowczyk – Kiriakow)
  • 02.06.1996, Moskwa: ROSJA-POLSKA 2:0 (Kowtun, Biesczastnych)
  • 27.05.1998, Chorzów: POLSKA-ROSJA 3:1 (Trzeciak, Hajto 2 – Gierasimienko)
  • 22.08.2007, Moskwa: ROSJA-POLSKA 2:2 (Syczow, Pawluczenko – Krzynówek, Błaszczykowski)
  • 12.06.2012, Warszawa: POLSKA-ROSJA 1:1 (Błaszczykowski - Dzagojew) - ME

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. http://en.rfs.ru/rfs/information/general/history/
  2. Grupa WirtualnaG. W. Polska Grupa WirtualnaG. W., Euro 2016: Leonid Słucki podał się do dymisji: Biorę odpowiedzialność, te wyniki to moja wina - WP SportoweFakty, 21 czerwca 2016 [dostęp 2016-07-02] (pol.).
  3. Станислав Черчесов назначен главным тренером сборной России. РФС. Новости. Официальный сайт РФС, rfs.ru [dostęp 2016-10-10].
  4. ZSRR nie przystąpiło do rewanżowego meczu barażu interkontynentalnego z drużyną Chile w proteście przeciw puczowi w Chile, za co zostało zdyskwalifikowane. Chile automatycznie awansowało do Mistrzostw.
  5. a b c d eu-football.info (ang.). [dostęp 29 maja 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj]