Reprezentacja Bośni i Hercegowiny w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Reprezentacja Bośni i Hercegowiny w piłce nożnej
Przydomek Žuto Plavi (Żółto-Niebiescy), Zmajevi (Smoki), Zlatni ljiljani (Złote Lilie)
Związek Fudbalski Savez
Bosne i Hercegovine
Trener Mehmed Baždarević
Skrót FIFA BIH
Ranking FIFA Decrease2.svg 40. (744 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo 25. (10 lipca 2016) (1741 pkt.)
Zawodnicy
Najwięcej występów Emir Spahić (93)
Najwięcej bramek Edin Džeko (50)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Iran 1 – 3 Bośnia i Hercegowina Bośnia i Hercegowina
(Teheran, Iran; 06.06.1993)
Najwyższe zwycięstwo
Bośnia i Hercegowina Bośnia i Hercegowina 7 – 0 Estonia 
(Bośnia i Hercegowina; 10.09.2008)
Bośnia i Hercegowina Bośnia i Hercegowina 8 – 1 Liechtenstein 
(07.09.2012)
Najwyższa porażka
 Argentyna 5 – 0 Bośnia i Hercegowina Bośnia i Hercegowina
(La Plata, Argentyna; 14.05.1998)
  1. Stan aktualny na 16 października 2017.

Reprezentacja Bośni i Hercegowiny w piłce nożnej powstała po rozpadzie Jugosławii w 1992 roku, a pierwszy mecz rozegrała w czerwcu 1993 roku.

Historia[edytuj]

Ze względu na trwającą w kraju wojnę, reprezentacja Bośni przez ponad dwa lata od debiutu nie rozgrywała oficjalnych spotkań. Udział w rozgrywkach międzynarodowych rozpoczęła dopiero w 1996 roku od eliminacji Mistrzostw Świata.

W eliminacjach do Euro 2004 Bośniacy zdobyli trzynaście punktów, tylko o dwa mniej od Danii, która zajęła pierwsze miejsce w grupie. Podopieczni Blaža Sliškovicia pokonali m.in. właśnie Duńczyków (2:0, w Kopenhadze) oraz Norwegów (1:0).

Udanie zaprezentowali się również w kwalifikacjach do Mundialu 2006, które zakończyli na trzecim miejscu przed m.in. Belgią. Zanotowali remisy z Hiszpanią (dwukrotnie) i Serbią oraz raz wygrali z Belgami.

W eliminacjach do Euro 2008 piłkarze bośniaccy również sprawili niespodziankę, pokonując w Oslo Norwegię (2:1). Jednak w dalszych grach zabrakło selekcjonera Sliškovicia (podał się do dymisji w grudniu 2006) oraz kilku najważniejszych piłkarzy, którzy w proteście przeciw polityce prowadzonej przez Związek Piłkarski, postanowili zakończyć kariery reprezentacyjne. Po rezygnacji Sliškovicia władze federacji sięgnęli ponownie po Fuada Muzurovicia, który pracował z kadrą w latach 1992-1997.

Za najbardziej znanego piłkarza bośniackiego uchodzi Safet Sušić, w latach 80. gracz Paris Saint-Germain oraz wielokrotny reprezentant Jugosławii, z którą brał udział w Mundialach 1982 i 1990 oraz Euro 1984. Kiedy powstała samodzielna reprezentacja Bośni i Hercegowiny pałeczkę po Sušiciu przejęło utalentowane pokolenie zawodników urodzonych na początku lat 70. Wielu z nich odniosło duże sukcesy w klubach europejskich: Hasan Salihamidžić był przez dziewięć lat zawodnikiem Bayernu Monachium, z którym zdobył m.in. sześć tytułów mistrza Niemiec i Puchar Mistrzów; sukcesy w Bundeslidze zanotował również Sergej Barbarez, w sezonie 2000-2001 król strzelców niemieckiej ekstraklasy. Elvir Bolić grał przez wiele lat w Turcji, w tym w Galatasaray i Fenerbahçe, a Elvir Baljić i Mirsad Hibić terminowali w jedenastkach zespołów hiszpańskich, odpowiednio Realu Madryt i Atlético Madryt.

Niedługo po ostatnim spotkaniu eliminacji do Euro 2008 wymówienie otrzymał trener Muzurović. Jego następcą został niedawny reprezentant kraju Meho Kodro, który jednak został szybko zdymisjonowany, po tym jak odmówił gry z Iranem. W lipca 2008 nowym selekcjonerem był Chorwat Miroslav Blažević. Po nieudanym awansie na Mistrzostwa Świata 2010 (przegrana w barażach z Portugalią) podał się do dymisji. Jego miejsce pod koniec grudnia 2009 zajął Safet Sušić[1].

Pod jego wodzą Bośniacy osiągnęli jak dotąd największy sukces w swojej historii - zakwalifikowali się do finałów Mistrzostw Świata 2014 w Brazylii, zajmując w eliminacjach pierwsze miejsce. Pokonali w nich między innymi faworyzowaną Grecję.

Na turnieju w Brazylii bośniaccy piłkarze znaleźli się w grupie F razem z Argentyną, Nigerią i Iranem. Po jednym zwycięstwie (z Iranem 3:1) i dwóch porażkach (0:1 z Nigerią, oraz 1:2 z Argentyną) z trzema punktami na koncie zajęli trzecie miejsce w grupie i odpadli z turnieju. Obecnie trenerem reprezentacji Bośni i Hercegowiny jest Mehmed Baždarević.

Reprezentacja Bośni wzięła udział w towarzyskim pucharze Kirin, który wygrali pokonując w finale reprezentację Japonii 2:1.

Udział w Mistrzostwach Świata[edytuj]

  • 19301990Nie brała udziału (była częścią Jugosławii)
  • 1994Nie brała udziału
  • 19982010Nie zakwalifikowała się
  • 2014 – Faza Grupowa
  • 2018Nie zakwalifikowała się

Tabela[edytuj]

Zespół Pkt M W R P Br+ Br− +/−
 Belgia 23 10 7 2 1 24 5 +19
 Walia 21 10 6 3 1 11 4 +7
 Bośnia i Hercegowina 17 10 5 2 3 17 12 +5
 Izrael 13 10 4 1 5 16 14 +2
 Cypr 12 10 4 0 6 16 17 -1
 Andora 0 10 0 0 10 4 36 -32
  Bośnia i Hercegowina Belgia Izrael Walia Cypr Andora
Bośnia i Hercegowina  X 1:1 3:1 2:0 1:2 3:0
Belgia  3:1 X 3:1 0:0 5:0 6:0
Izrael  3:0 0:1 X 0:3 1:2 4:0
Walia  0:0 1:0 0:0 X 2:1 2:0
Cypr  2:3 0:1 1:2 0:1 X 5:0
Andora  0:3 1:4 1:4 1:2 1:3 X

Udział w Mistrzostwach Europy[edytuj]

Rekordziści[edytuj]

     Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy

Najwięcej występów w kadrze[edytuj]

Lp. Zawodnik Lata gry
w kadrze
Mecze[2] Bramki[2]
1. Emir Spahić 2003– 93 6
2. Edin Džeko 2007– 85 50
3. Zvjezdan Misimović 2004–2014 84 25
4. Vedad Ibišević 2007– 79 28
5. Miralem Pjanić 2008– 74 11
6. Asmir Begović 2009– 57 0
7. Haris Međunjanin 2009– 54 8
8. Senad Lulić 2008– 53 3
9. Elvir Bolić 1996–2006 51 22
10. Sergej Barbarez 1998–2006 48 17

Aktualizacja: 9 czerwca 2017

Najwięcej goli w kadrze[edytuj]

Lp. Zawodnik Lata gry
w kadrze
Bramki[2] Mecze[2]
1. Edin Džeko 2007– 50 85
2. Vedad Ibišević 2007– 28 79
3. Zvjezdan Misimović 2004–2014 25 84
4. Elvir Bolić 1996–2006 22 51
5. Sergej Barbarez 1998–2006 17 48
6. Elvir Baljić 1996–2005 14 38
7. Zlatan Muslimović 2006–2011 12 30
8. Miralem Pjanić 2008– 11 74
9. Haris Međunjanin 2009– 8 54
10. Milan Đurić 2015– 7 14

Aktualizacja: 9 czerwca 2017

Trenerzy reprezentacji Bośni i Hercegowiny[edytuj]

Przypisy

  1. Bośniacy wybrali trenera reprezentacji. Tylko Piłka, 2009-12-29. [dostęp 2009-12-30].
  2. a b c d eu-football.info (ang.). [dostęp 25 maja 2011].

Linki zewnętrzne[edytuj]