Roy Jones Jr.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Roy Jones Jr)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Roy Jones Jr.
Roy Jones Jr.
Pseudonim Junior
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1969
Pensacola
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 180 cm
Masa ciała 70 - 88 kg
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa junior ciężka
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 70
Zwycięstwa 62
Przez nokauty 45
Porażki 8
Remisy 0
Nieodbyte 0
  1. Bilans walk aktualny na 16 sierpnia 2015.
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Seul 1988 boks
(waga lekkośrednia)

Roy Jones Jr. (ur. 16 stycznia 1969 w Pensacoli) – amerykański bokser, były mistrz świata w kategorii średniej (IBF), super średniej (IBF), półciężkiej (WBC – trzykrotnie, WBA – dwukrotnie i IBF) i ciężkiej (WBA); srebrny medalista olimpijski z Seulu.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Największe sukcesy w amatorskiej karierze Roya to złoto w wadze do 54 kg (119 lb) w 1984 roku na United States National Junior Olympics, a także dwa tytuły bardzo popularnego i prestiżowego amerykańskiego turnieju o "złote rękawice" w 1986 roku w wadze do 63 kg (139 lb) oraz w 1987 roku w wadze do 71 kg (156 lb). Jego bilans walk amatorskich to 121 zwycięstw i 13 porażek.

Jones Jr. reprezentował Stany Zjednoczone na igrzyskach olimpijskich w Seulu, gdzie zdobył srebrny medal. W finale przegrał niezasłużenie 3-2 z reprezentantem gospodarzy, Parkiem Si-Hunem. W drodze do finału Jones Jr nie przegrał nawet pojedynczej rundy. Wynik pojedynku finałowego jest powszechnie krytykowany jako niesprawiedliwy[1]. Późniejsze analizy pojedynku wykazały, że Amerykanin zadał 86 ciosów, a jego rywal tylko 32[2]. Incydent ten był pretekstem dla organizatorów do zmiany systemu punktowania olimpijskiego boksu.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Kategoria średnia[edytuj | edytuj kod]

Na zawodowstwo przeszedł w maju 1989. Do końca 1991 stoczył 15 zwycięskich pojedynków. W styczniu 1992 pokonał przez techniczny nokaut już w pierwszej rundzie byłego mistrza WBC, Jorge Vaca[3]. Do końca roku stoczył jeszcze cztery zwycięskie pojedynki (m.in. z przyszłym mistrzem świata WBA, Jorge Fernando Castro). W lutym 1993 już w pierwszej rundzie, po ciosie na korpus, pokonał Glenna Wolfe, a 3 miesiące później, 22 maja 1993, pokonał na punkty Bernarda Hopkinsa i zdobył wakujący tytuł mistrza świata IBF w kategorii średniej. Był to pierwszy pojedynek mistrzowski dla obu pięściarzy[4].

Jones Jr. stoczył następnie trzy zwycięskie nietytułowe walki (m.in. z przyszłym mistrzem świata WBC w kategorii super średniej, Thulani Malingą). Pierwszy i jedyny raz swój tytuł obronił 27 maja 1994, pokonując przez techniczny nokaut już w drugiej rundzie Thomasa Tate[5].

Kategoria super średnia[edytuj | edytuj kod]

Po tej walce Jones Jr. postanowił zmienić kategorię na wyższą i zmierzyć się z mistrzem świata IBF Jamesem Toneyem . Do walki doszło 18 listopada 1994. Jones Jr. wygrał zdecydowanie na punkty, dodatkowo w trzeciej rundzie kładąc przeciwnika na deski[6].

W 1995 trzykrotnie obronił swój nowy pas mistrzowski, pokonując wszystkich swoich przeciwników przez techniczny nokaut: Antoine Byrda już w pierwszej rundzie, byłego mistrza świata w kategoriach lekkiej (IBF) i junior połśredniej (WBA) Vinny Pazienzę w szóstej[7] i Tony Thorntona w trzeciej. W styczniu następnego roku pokonał już w drugiej rundzie Merqui Sosę (walka nietytułowa), a następnie jeszcze dwukrotnie obronił swój tytuł – wygrał z przyszłym mistrzem świata WBC Erikiem Lucasem (TKO w ostatniej, dwunastej rundzie)[8] i Bryantem Brannonem (TKO w drugiej rundzie).

Kategoria półciężka[edytuj | edytuj kod]

22 listopada 1996 zmierzył się z Mike McCallumem w walce o tytuł tymczasowego mistrza świata WBC w kategorii półciężkiej. Jones Jr. wygrał pojedynek na punkty[9]. Wkrótce został pełnoprawnym mistrzem świata WBC, po tym jak dotychczasowy mistrz, Fabrice Tiozzo, zmienił kategorię wagową na wyższą.

21 marca 1997 doznał swojej pierwszej porażki – w pojedynku z Montellem Griffinem został zdyskwalifikowany w dziewiątej rundzie za uderzenie leżącego rywala[10]. Zrewanżował się Griffinowi już w następnej walce, 7 sierpnia 1997, nokautując go już w pierwszej rundzie i odzyskując pas mistrzowski[11].

25 kwietnia 1998 znokautował w czwartej rundzie Virgila Hilla[12]. W lipcu tego samego roku spotkał się w walce unifikacyjnej z ówczesnym mistrzem WBA, Lou Del Valle. Jones Jr. wygrał pojedynek na punkty, ale w ósmej rundzie po raz pierwszy w karierze leżał na deskach[13]. W ostatnim pojedynku w 1998 pokonał przez techniczny nokaut w dziesiątej rundzie byłego mistrza WBO w kategorii średniej, Otisa Granta[14].

W 1999 stoczył tylko dwie walki. W styczniu wygrał z już w drugiej rundzie z blisko czterdziestoletnim Richardem Frazierem[15]. W czerwcu wygrał na punkty z mistrzem świata IBF, Reggie Johnsonem i stał się posiadaczem trzech pasów mistrzowskich:WBC, WBA i IBF.

W następnym roku trzykrotnie obronił swoje tytuły – w walkach z Davidem Telesco[16], Richardem Hallem[17] i Erikiem Hardingiem[18]. W lutym 2001 pokonał przez techniczny nokaut swojego rodaka Derricka Harmona[19]. Pięć miesięcy później pokonał na punkty przyszłego mistrza świata WBO, Julio Cesara Gonzaleza[20]. W 2002 jeszcze dwukrotnie bronił swoich mistrzowskich pasów, nokautując w lutym Glena Kelly[21], a siedem miesięcy później Clintona Woodsa[22]. W listopadzie 2008 Roy stoczył pojedynek z mistrzem świata Joe Calzaghe, pojedynek trwał 12 rund, po których Roy musiał uznać wyższość rywala.

Kategoria ciężka[edytuj | edytuj kod]

1 marca 2003 zmierzył się z mistrzem świata WBA w kategorii ciężkiej, Johnem Ruizem. Jones Jr. pokonał Ruiza i został drugim bokserem w historii (pierwszym był Bob Fitzsimmons 106 lat wcześniej), który zdobył tytuły mistrza świata w kategorii średniej i ciężkiej[23]. Jones Jr. nigdy nie bronił swojego nowego pasa mistrzowskiego.

Powrót do kategorii półciężkiej[edytuj | edytuj kod]

8 listopada 2003 zmierzył się z Antonio Tarverem, który przejął po Jonesie Jr. pas mistrzowski WBC. Walka zakończyła się zwycięstwem Jonesa jr. decyzją większości na punkty[24]. 15 maja 2004 doszło do pojedynku rewanżowego obu pięściarzy. Tym razem lepszy okazał się Tarver, który już w drugiej rundzie pojedynczym ciosem lewą ręką znokautował rywala. Jones Jr. zdołał wstać, jednak był zbyt oszołomiony i sędzia był zmuszony przerwać pojedynek[25].

25 września 2004 doznał kolejnej porażki – w pojedynku o pas mistrzowski IBF został ciężko znokautowany w dziewiątej rundzie przez Glena Johnsona[26]. Po tej porażce Jones Jr. miał roczną przerwę w boksowaniu. Powrócił 1 października 2005 w trzecim pojedynku z Tarverem, przegrał jednak na punkty jednogłośną decyzją sędziów[27].

Komentator w HBO[edytuj | edytuj kod]

Po porażce z Tarverem Jones Jr. zaczął pracować jako komentator bokserski w HBO. Jego kariera na tym stanowisku nie trwała jednak długo – w styczniu 2006 został zwolniony z powodu braku zaangażowania.

Powrót na ring[edytuj | edytuj kod]

Roy Jones Jr. podczas walki z Félixem Trinidadem 19 stycznia 2008

29 lipca 2006 w Qwest Arena w Idaho udanie powrócił na ring, pokonując na punkty Prince'a Badi Ajamu i tym samym zdobył pas WBO NABO w kategorii półciężkiej[28].

Niemal rok później 14 lipca 2007 r. w Missisipi przez jednogłośną decyzję sędziów na punkty pokonał Anthony'ego Hanshawa w walce w której stawką był pas mistrzowski IBC w wadze półciężkiej[29].

19 stycznia 2008 pokonał zdecydowanie na punkty powracającego do boksowania po trzech latach przerwy Féliksa Trinidada. Trinidad był dwukrotnie liczony – w siódmej i dziesiątej rundzie[30].

11 sierpnia 2008 roku w Madison Square Garden po dwunastorundowym pojedynku przegrał na punkty przez jednogłośną decyzję sędziów z Joem Calzaghe.

28 marca 2009 r. zmierzył się z Omarem Sheika w swojej rodzinnej Pensacoli na Florydzie. Jones przeważał przez cały czas trwania pojedynku i wygrał go w piątej rundzie przez decyzje sędziego.

15 sierpnia 2009 r. w walce z Jeffem Lacym zdominował swojego rywala który przegrał przez poddanie pomiędzy dziesiątą a jedenastą rundą.

2 grudnia 2009 r. w Sydney w walce wieczoru o pas IBO w kategorii junior ciężkiej z broniącym tytułu Dannym Greenem, Roy Jones Jr. przegrał przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie.

3 kwietnia 2010 r. przegrał jednogłośnie na punkty, po dwunastorundowej walce z Bernardem Hopkinsem. Była to druga walka pomiędzy tymi bokserami. Pierwszy pojedynek zakończył się zwycięstwem Roya Jonesa Jr.[31][32]

21 maja 2011 r., po ponad rocznej przerwie przegrał przez ciężki nokaut w ostatniej, dziesiątej rundzie walki z Dienisem Lebiediewem[33]

10 grudnia 2011 roku pokonał na przestrzeni dziesięciu rund Maxa Alexandra tym samym zdobył pas UBO w kategorii junior ciężkiej.

30 czerwca 2012 roku po kontrowersyjnej decyzji sędziów wygrał niejednogłośnie na punkty z Polakiem Pawłem Głażewskim na gali "Starcie Tytanów" w łódzkiej Atlas Arenie. Warto wspomnieć, że początkowo walka planowana była pomiędzy Royem Jonesem Jr. a Dawidem Kosteckim. Niestety, w wyniku działalności przestępczej Kosteckiego, trafił on do więzienia, a pojedynek przypadł w udziale rezerwowemu Pawłowi Głażewskiemu.

23 grudnia 2013 w walce wieczoru na gali w Moskwie Jones pokonał wyraźnie na punkty 120:108, 119:109 i 118:111 Francuza Zine Eddine Benmakhloufa i zdobył mało znaczący wakujący pas WBU w wadze junior ciężkiej[34].

28 lipca 2014 w Rydze wygrał przez poddanie w piątej rundzie z Brytyjczykiem Courtney'em Fry[35] a 26 września 2014 w rosyjskim Krasnodarze znokautował w pierwszej rundzie Egipcjanina Hany'ego Atiyo, obroniąc poraz drugi pasa WBU kategorii junior ciężkiej[36].

6 marca 2015 w Concord w Karolinie Północnej pokonuje przez techniczny nokaut w drugiej rundzie Amerykanina Willie'a Williamsa (14-8-2, 4 KO)[37] a 28 marca 2015 w Pensacoli na Florydzie w pierwszej rundzie innego rodaka Paula Vasqueza (10-6-1, 3 KO)[38].

16 sierpnia 2015 w Mashantucket znokautował w szóstej rundzie Amerykanina Erica Watkinsa (12-10-2, 5 KO)[39]

Kariera muzyczna[edytuj | edytuj kod]

Jones Jr. zaczął karierę rapera w 2001 wydając album Round One:The Album. W 2004 założył zespół – Body Head Bangerz, z którym następnie nagrał płytę Body Head Bangerz: Volume One.

Kariera filmowa[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. The Top 10 Most Controversial Olympic Moments (ang.). [dostęp 15 lutego 2015].
  2. George Vecsey: Nice Gesture Substitutes For Justice (ang.). The New York Times. [dostęp 15 lutego 2015].
  3. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 15 lutego 2015].
  4. Dan Rafael: A long-awaited rematch will unfold March 11 (ang.). ESPN.com. [dostęp 15 lutego 2015].
  5. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 15 lutego 2015].
  6. Jim Amato: Roy Jones Jr. – Was He The Best Super Middleweight? (ang.). East Side Boxing. [dostęp 15 lutego 2015].
  7. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 15 lutego 2015].
  8. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 15 lutego 2015].
  9. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 15 lutego 2015].
  10. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 15 lutego 2015].
  11. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 15 lutego 2015].
  12. John Gregg: Jones Jumps Hill (ang.). The Boxing Times. [dostęp 15 lutego 2015].
  13. John Gregg: Jones Triumphs Over Del Valle (ang.). The Boxing Times.
  14. John Gregg: Jones Grinds Down Grant In Ten (ang.). The Boxing Times. [dostęp 15 lutego 2015].
  15. Luis Escobar: Jones Ends Frazier’s Night Early (ang.). The Boxing Times. [dostęp 15 lutego 2015].
  16. Luis Escobar: Too Much Jones For Telesco (ang.). The Boxing Times. [dostęp 15 lutego 2015].
  17. John Gregg: Jones TKO’s Valiant Hall in 11 (ang.). The Boxing Times.
  18. John Gregg: Jones Scores Tepid TKO Over Harding (ang.). The Boxing Times. [dostęp 15 lutego 2015].
  19. Luis Escobar: Jones Turns up the Heat on Harmon (ang.). The Boxing Times. [dostęp 15 lutego 2015].
  20. John Gregg: Jones Dominates Gonzalez Over 12 (ang.). The Boxing Times. [dostęp 15 lutego 2015].
  21. John Gregg: Light Heavyweight Champ Jones KO’s Kelly (ang.). The Boxing Times. [dostęp 15 lutego 2015].
  22. Frank Gonzalez Jr.: The “Majestic” Roy Jones Jr. (ang.). East Side Boxing. [dostęp 15 lutego 2015].
  23. John Gregg: Jones Easily Handles Ruiz (ang.). The Boxing Times. [dostęp 15 lutego 2015].
  24. Frank Gonzalez Jr.: Roy Jones Jr. v Antonio Tarver – "Best Pound For Pound?" (ang.). East Side Boxing.
  25. John Gregg: Tarver Shocks Jones Crushes Boxing’s Best In Two (ang.). The Boxing Times. [dostęp 15 lutego 2015].
  26. Frank Gonzalez Jr.: "Big Ego vs Hard Work" (ang.). East Side Boxing. [dostęp 15 lutego 2015].
  27. Luis Escobar: Tarver Easily Outpoints Gun Shy Jones (ang.). The Boxing Times. [dostęp 15 lutego 2015].
  28. Graham Houston: Roy Jones Jr. W12 Prince badi Ajamu (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 15 lutego 2015].
  29. Graham Houston: Roy Jones Jr. W12 Anthony Hanshaw (ang.). Fightnews.com. [dostęp 15 lutego 2015].
  30. John Gregg: Jones Jumps On Trinidad (ang.). The Boxing Times. [dostęp 15 lutego 2015].
  31. Hopkins vs. Jones Jr.
  32. Hopkins lepszy...
  33. Lebiediew ciężko znokautował Roya Jonesa Jra (pol.). Ringpolska.pl. [dostęp 15 lutego 2015].
  34. Roy Jones deklasuje w powrocie (pol.). bokser.org. [dostęp 15 lutego 2015].
  35. Zwycięski Jones Jr. schodzi z ringu ze spiewem (pol.). bokser.org. [dostęp 15 lutego 2015].
  36. Ekspresowy nokaut Roya Jonesa Juniora w Rosji i zapowiedź. "Znowu wrócę!" (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 17 lutego 2015].
  37. Roy Jones Jr nokatuje-terez Huck? (pol.). bokser.org. [dostęp 7 marca 2015].
  38. Znów szybka robota Roya Jonesa Jr (pol.). bokser.org. [dostęp 29 marca 2015].
  39. Roy Jones Jr przed czasem (pol.). bokser.org, 17 sierpnia 2015. [dostęp 17 sierpnia 2015].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
James Toney
(zwakatował)
Mistrz świata wagi średniej IBF
25 maja 1995 - 1994
(zwakatował)
Następca
Bernard Hopkins
Poprzednik
James Toney
Mistrz świata wagi super średniej IBF
18 listopada 1994 - 1997
(zwakatował)
Następca
Charles Brewer
Poprzednik
Fabrice Tiozzo
(zwakatował)
Mistrz świata wagi półciężkiej WBC
22 listopada 1996 - 21 marca 1997
Następca
Montell Griffin
Poprzednik
Montell Griffin
Mistrz świata wagi półciężkiej WBC
7 sierpnia 1997 - 2002
(zwakatował)
Następca
Antonio Tarver
Poprzednik
Lou Del Valle
Mistrz świata wagi półciężkiej WBA
18 lipca 1998 - 12 grudnia 2001
(promowany na status super champion)
Następca
Bruno Girard
(Regular champion)
Poprzednik
Reggie Johnson
Mistrz świata wagi półciężkiej IBF
5 czerwca 1999 - 7 września 2002
(zwakatował)
Następca
Antonio Tarver
Poprzednik
Nowy Tytuł
Mistrz świata wagi półciężkiej WBA
Super Champion
12 grudnia 2001 - 2002
Następca
Roy Jones Jr.
Przywrócono
Poprzednik
John Ruiz
Mistrz świata wagi ciężkiej WBA
1 marca 2003 - 20 lutego 2004
(zwakatował)
Następca
John Ruiz
Poprzednik
Antonio Tarver
Mistrz świata wagi półciężkiej WBC
8 listopada 2003 - 15 maja 2004
Następca
Antonio Tarver
Poprzednik
Roy Jones Jr.
Przywrócono
Mistrz świata wagi półciężkiej WBA
Super Champion
8 listopada 2003 - 15 maja 2004
Następca
Antonio Tarver

Zawodowi bokserzy wagi junior ciężkiej