Andrés Iniesta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrés Iniesta
Andrés Iniesta Euro 2012 vs France 02.jpg
Imię i nazwisko Andrés Iniesta Luján
Data i miejsce
urodzenia
11 maja 1984
Fuentealbilla, Hiszpania
Pozycja pomocnik
Wzrost 170 cm[1]
Masa ciała 65 kg[1]
Informacje klubowe
Obecny klub FC Barcelona
Numer 8
Kariera juniorska
–1996
1996–2002
Albacete
FC Barcelona
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
2002– FC Barcelona 318 (31)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja
2006–
2004
 Hiszpania
 Katalonia
100 (12)
1 (0)
  1. Mecze i gole w lidze akt. 24 listopada 2013.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. 24 czerwca 2014.
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Andrés Iniesta Luján (wym. [anˈdɾes iˈnjesta luˈxan]; ur. 11 maja 1984 w Fuentealbilla) – hiszpański piłkarz grający na pozycji ofensywnego pomocnika. Andres Iniesta został piłkarzem roku w Europie w sezonie 2011/2012.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Andrés Iniesta w meczu przeciwko Atletico Madryt (21 października 2006)
Andrés Iniesta po zwycięstwie FC Barcelony w finale Klubowych mistrzostw świata (2011)

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

Andrés Iniesta do FC Barcelony dołączył w 1996 roku po turnieju w Brunette, gdzie występował w zespole Albacete Balompié. Od samego początku był bardzo skromny. Po przenosinach do Barcelony niezwykle tęsknił za swoją rodziną, lecz postanowił pozostać w La Masii. Jego idolem był Pep Guardiola, którego plakat wisiał w pokoju małego Iniesty. Szybko okazało się, że młodzieniec ma wielki talent do gry. Gdy miał 16 lat został zaproszony na treningi pierwszej drużyny. „Ten dzieciak wyśle nas wszystkich na emeryturę”, powiedział wówczas Pep Guardiola w rozmowie z Xavim Hernándezem. Iniesta w drużynach juniorskich błyskawicznie przechodził przez kolejne sekcje klubu. Od sezonu 2000/ 2001 został włączony do kadry FC Barcelony B, a 22 grudnia 2001 roku, znalazł się na ławce rezerwowych w ligowym spotkaniu z Espanyolem.

W pierwszym zespole zadebiutował 29 października 2002 roku, pod wodzą Louisa van Gaala w spotkaniu z Club Brugge w ramach Ligi Mistrzów. Iniesta otrzymał szansę gry w wyniku kontuzji podstawowego rozgrywającego drużyny – Xaviego. Dzięki absencji „mózgu” FC Barcelony, mógł pokazać swoje umiejętności całemu piłkarskiemu światu. Od sezonu 2003/2004 Iniesta stał się członkiem pierwszego zespołu Dumy Katalonii. W latach 2004/ 2005 wystąpił w 37 z 38 spotkań ligowych, był to najlepszy wynik z całego zespołu (wchodził przeważnie jako zmiennik Xaviego). Rok później kontuzji doznał Xavi, co ułatwiło Inieście grę w pierwszym składzie FC Barcelony. Młodzieńca bardzo wychwalał ówczesny trener Frank Rijkaard, z którym Duma Katalonii wygrała Ligę Mistrzów oraz zdobyła mistrzostwo Hiszpanii. 22 sierpnia 2006 roku, Iniesta jako kapitan drużyny podniósł w górę trofeum Joana Gampera po zwycięstwie 4:0 nad Bayernem Monachium.

Kiedy w 2007 roku zespół opuścił Ludovic Giuly, Hiszpan zamienił swój dotychczasowy numer 24 na 8. 19 lipca 2007 roku hiszpański dziennik Marca łączył Iniestę z przejściem do Real Madryt, którzy rzekomo byli skłonni zapłacić 60 000 000 euro. Hiszpan jeszcze tego samego dnia odpowiedział: „Jestem bardzo zaskoczony, nic o tym nie wiedziałem. Nie ma mowy o przenosinach do Madrytu. Chciałbym pozostać w Barcelonie, aż do piłkarskiej emerytury”. 25 stycznia 2008 roku przedłużył swój kontrakt do 2014 roku wraz klauzulą wykupu wynoszącą 150 milionów euro. We wrześniu 2008 roku, po odejściu byłych wicekapitanów (Ronaldinho do Mediolanu i Deco do Chelsea), FC Barcelona zdecydowała się na wybór ich następców. Iniesta został wybrany trzecim wicekapitanem, przed nim znajdowały się takie osobistości jak: Carles Puyol , Xavi i Víctor Valdés. Co ciekawe cała czwórka była wychowankami Dumy Katalonii. W październikowym spotkaniu w ramach Ligi Mistrzów z FC Basel na Camp Nou, Iniesta odniósł kontuzję, która pierwotnie miała wyłączyć go z gry na 6 tygodni. Ostatecznie pojawił się na boisku dopiero 3 stycznia 2009 roku. Wszedł wówczas na boisko w 65 minucie spotkania z Realem Mallorca, zdobywając zwycięskiego gola. Miesiąc później w meczu z tym samym przeciwnikiem zagrał 250. spotkanie w barwach FC Barcelony.

6 maja 2009 roku zagrał w pamiętnym spotkaniu Ligi Mistrzów z Chelsea Londyn. Była już 91. minuta, Barcelona powoli żegnała się z nadzieją udziału w wielkim finale tych elitarnych rozgrywek. Jednak piłkę przed polem karnym futbolówkę dostał Iniesta i z pierwszej piłki, oddał strzał, dzięki któremu wszyscy kibice FC Barcelony oszaleli ze szczęścia. Blaugrana zakwalifikowała się tym samym do finału Ligi Mistrzów. Nikt nie spodziewał się takiego obrotu sprawy. 4 dni później Iniesta odniósł kolejny uraz w meczu z Villarreal na Camp Nou. Jednak udało mu się wystąpić w finale Ligi Mistrzów z Manchesterem United, który odbył się 27 maja 2009 roku. Barcelona ostatecznie i tym razem okazała się lepsza od rywali. Po tym spotkaniu na temat Iniesty wypowiedziało się kilka znanych osobistości m.in. Alex Ferguson: „Nie mam obsesji na punkcie Messiego. Zdecydowanie wyżej cenię umiejętności Iniesty. On jest fantastyczny, swoją grą sprawia ogromne możliwości dla zespołu. Jego talent jest niesamowity. Jest niezwykle ważny dla Barcelony”. Natomiast Wayne Rooney nazwał Iniestę najlepszym piłkarzem na świecie. Po zakończeniu sezonu koledzy ofensywnie nastawionego pomocnika namówili go, aby napisał książkę. W efekcie powstało dzieło pod tytułem „Andrés Iniesta – Rok w raju”.

18 października 2009 roku, Iniesta znalazł się na liście 30 kandydatów do zdobycia Złotej Piłki. Był również nominowany do nagrody Piłkarza Roku obok Lionela Messiego i Xaviego. Ostatecznie wygrał Argentyńczyk, a Iniesta zajął piąte miejsce z 134. głosami. 27 listopada 2009 roku postanowił przedłużyć swój kontrakt do 2015 roku, klauzula wykupu została podniesiona ze 150 do 200 milionów euro[2].

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

Andrés Iniesta podczas Euro 2012.

Andrés Iniesta grał z sukcesami w juniorskich reprezentacjach Hiszpanii. W kategorii U-16 wywalczył Mistrzostwo Europy w 2001, a rok później powtórzył wyczyn z reprezentacją U-19. Zdobył też srebrny medal Młodzieżowych Mistrzostw Świata w 2003.

W pierwszej reprezentacji zadebiutował 27 maja 2006 w meczu z Rosją (4:0). Zagrał jeden mecz na mundialu w Niemczech – 90 minut z Arabią Saudyjską (3:0). Pierwszego gola dla reprezentacji seniorskiej Hiszpanii zdobył 7 lutego 2007 w meczu towarzyskim z Anglią.

W 2008 razem z reprezentacją Hiszpanii triumfował w mistrzostwach Europy. Przez cały turniej był jedną z bardziej wyróżniających się postaci i odgrywał ważną rolę w kadrze Aragonesa.

Andrés Iniesta znalazł się w składzie reprezentacji Hiszpanii na Mistrzostwa Świata 2010. 25 czerwca w meczu z Chile zdobył bramkę na 2:0, a Hiszpania wygrała ostatecznie 2:1. Został wybrany najlepszym zawodnikiem tamtego spotkania[3]. W 116. minucie finałowego meczu z Holandią strzelił jedyną bramkę w meczu dającą jego reprezentacji tytuł mistrza świata. Gola tego zadedykował Danielowi Jarquemu, pokazując koszulkę z napisem "Dani Jarque: siempre con nosotros" ("Dani Jarque: Zawsze z nami"). Jarque, były kapitan Espanyolu, zmarł w sierpniu 2009 na zawał serca. Pamiątkowa koszulka została wmurowana w stadion Espanyolu Barcelona[4]. Został również wybrany najlepszym zawodnikiem tego spotkania[5].

Na Mistrzostwach Europy w 2012 wraz z reprezentacją Hiszpanii zajął pierwsze miejsce. Został też uznany przez UEFA za najlepszego gracza turnieju.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Iniesta urodził się 11 maja 1984 roku w Fuentealbilla[1] jako syn José Antonia. Ma siostrę Maribel. 8 lipca 2012 roku wziął ślub z Anną Ortiz[6]. 3 kwietnia 2011 roku na świat przyszła ich córka Valeria. Niedawno jego żona poroniła będąc w 7 miesiącu ciąży[7].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

(Stan na 3 maja 2013)
Klub Sezon Ligi krajowe Puchary krajowe Europejskie puchary Inne Razem
Występy Gole Występy Gole Występy Gole Występy Gole Występy Gole
FC Barcelona B 2000-01 10 0 - - - - - - 10 0
2001-02 30 2 - - - - - - 30 2
2002-03 14 3 - - - - - - 14 3
Razem 54 5 - - - - - - 54 5
FC Barcelona 2002-03 6 0 0 0 3 0 - - 9 0
2003-04 11 1 3 1 3 0 - - 17 2
2004-05 37 2 1 0 8 0 - - 46 2
2005-06 33 0 4 0 11 1 1 0 49 1
2006-07 37 6 6 1 8 2 5 0 56 9
2007-08 31 3 7 0 11 1 - - 49 4
2008-09 26 4 6 0 11 1 - - 45 5
2009-10 28 1 3 0 9 0 1 0 41 1
2010-11 34 8 5 0 10 1 1 0 50 9
2011-12 27 2 6 2 8 3 5 1 46 8
2012-13 26 3 5 2 10 1 2 0 43 5
Razem 297 30 46 5 91 10 16 1 450 46
W karierze 351 35 46 5 91 10 16 1 504 52

Gole w reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

# Data ! Miejsce Przeciwnik Gol Wynik Rozgrywki
1. 7 lutego 2007 Old Trafford, Manchester, Anglia Anglia 0 – 1 0 – 1 Mecz towarzyski
2. 28 Marca 2007 ONO Estadi, Palma de Mallorca, Hiszpania Islandia 1 – 0 1 – 0 Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2008 (eliminacje)
3. 2 czerwca 2007 Stadion Skonto, Ryga, Łotwa Łotwa 0 – 2 0 – 2 Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2008 (eliminacje)
4. 8 września 2007 Laugardalsvöllur, Reykjavík, Islandia Islandia 1 – 1 1 – 1 Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2008 (eliminacje)
5. 17 listopada 2007 Santiago Bernabéu, Madryt, Hiszpania Szwecja 2 – 0 3 – 0 Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2008 (eliminacje)
6. 15 października 2008 Stadion Króla Baudouina I, Bruksela, Belgia Belgia 1 – 1 1 – 2 kwalifikacje do Mistrzostw Świata 2010
7. 25 czerwca 2010 Loftus Versfeld Stadium, Pretoria, Republika Południowej Afryki Chile 0 – 2 1 – 2 Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2010
8. 11 lipca 2010 Soccer City, Johannesburg, Republika Południowej Afryki Holandia 0 – 1 0 – 1 Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2010

Ostatnia aktualizacja: 8 lipca 2010[9]

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Golden Foot: 2014

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Andrés Iniesta Lujan (ang.). FCBarcelona.cat. [dostęp 2010-07-12].
  2. Patryk Gęsicki: Andrés Iniesta – skromna gwiazda Barçy. [dostęp 2012-10-28].
  3. Chile 1:2 Spain. fifa.com. [dostęp 12 lipca 2010].
  4. Iniesta zadedykował bramkę zmarłemu piłkarzowi.. wprost.pl, 12 lipca 2010. [dostęp 12 lipca 2010].
  5. Netherlands 0:1 Spain (ang.). fifa.com. [dostęp 12 lipca 2010].
  6. Andrés Iniesta Lujan (ang.). [dostęp 2012-07-09].
  7. Żona Andresa Iniesty straciła dziecko-Sport.fakt.pl. [dostęp 2014-03-31].
  8. Fútbol en la Red
  9. Andrés Iniesta (ang.). FIFA.com. [dostęp 14 marca 2010].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]