Louis van Gaal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Louis van Gaal
Louis-van-gaal2.jpg
Imię i nazwisko Aloysius Paulus Maria van Gaal
Data i miejsce
urodzenia
8 sierpnia 1951
Amsterdam, Holandia
Pozycja pomocnik
Informacje klubowe
Obecny klub  Holandia (selekcjoner)
Kariera juniorska
RKSV de Meer
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1972–1973
1973–1977
1977–1978
1978–1986
1986–1987
Ajax Amsterdam
Royal Antwerp
Stormvogels Telstar
Sparta Rotterdam
AZ Alkmaar
Ogólnie
0 (0)
43 (7)
25 (1)
248 (26)
17 (0)
333 (34)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1986–1989
1989–1991
1991–1997
1997–2000
2000–2002
2002–2003
2003–2004
2005–2009
2009–2011
2012–2014
2014–
Ajax Amsterdam, trener młodzieży
Ajax Amsterdam, asystent
Ajax Amsterdam
FC Barcelona
 Holandia
FC Barcelona
Ajax Amsterdam, dyrektor techniczny
AZ Alkmaar
Bayern Monachium
 Holandia
Manchester United

Aloysius Paulus Maria "Louis" van Gaal (wym. [luˈwi vɑn ˈɣaːɫ]; ur. 8 sierpnia 1951 w Amsterdamie) – holenderski trener piłkarski i były piłkarz.

Jako zawodnik grał m.in. w Sparcie Rotterdam i AZ Alkmaar, ale nigdy nie wzniósł się ponad poziom ligowej piłki. Działalność szkoleniową rozpoczął w Ajaksie Amsterdam, w którym na różnych stanowiskach pracował łącznie przez jedenaście lat. W pierwszej połowie lat 90. był autorem odrodzenia amsterdamskiej drużyny na arenie krajowej i międzynarodowej; jego podopieczni zdobyli trzy tytuły mistrza kraju oraz – po raz pierwszy od 1987 roku – wygrali trofeum europejskie: Puchar UEFA, do którego niedługo potem dołączyli Puchar Mistrzów. Dobrą passę Van Gaal kontynuował początkowo także w FC Barcelonie, ale brak sukcesów w rozgrywkach międzynarodowych przyczynił się do dymisji w 2000 roku. Od tej pory datuje się spadek formy szkoleniowej Van Gaala, a jej najwyrazistszym przykładem jest nieudana praca z reprezentacją Holandii, z którą przegrał eliminacje do Mundialu 2002. Po bezowocnej drugiej przygodzie z Barceloną na kilka lat wycofał się z działalności trenerskiej. Powrócił do niej dopiero w 2005 roku. Został szkoleniowcem AZ Alkmaar, z którym rozpoczął odbudowywanie swojej pozycji z lat 90. Spełnieniem jego pracy w AZ był sezon 2008-2009, kiedy to doprowadził ten klub do pierwszego od dwudziestu ośmiu lat mistrzostwa kraju. Po jego zakończeniu objął stanowisko szkoleniowca Bayernu Monachium, gdzie zanotował osiągnięcia porównywalne z tymi z czasów Ajaxu: w jednym sezonie zdobył mistrzostwo i Puchar kraju oraz zagrał w finale Ligi Mistrzów. 10 kwietnia 2011 roku został zwolniony z funkcji trenera Bayernu Monachium po niezadowalających wynikach. 6 lipca 2012 po raz drugi został selekcjonerem reprezentacji Holandii.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Zaczynał karierę w stołecznych RKSV De Meer Amsterdam i Ajaksie Amsterdam. Później przez kilka lat grał w Belgii, a od 1978 przez kolejną dekadę występował – bez sukcesów – w Sparcie Rotterdam i AZ Alkmaar.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Ajax Amsterdam[edytuj | edytuj kod]

Swoją szkoleniową przygodę rozpoczynał od wszystkich szczebli trenerskiego wtajemniczenia w Ajaksie Amsterdam – przez kilka lat prowadził drużynę młodzieży, a później był asystentem pierwszego trenera Leo Beenhakkera.

W 1991 roku po odejściu Beenhakkera do Realu Madryt został jego następcą. Sześć lat pracy młodego szkoleniowca uważane jest za jeden z najlepszych okresów w historii klubu.

Czterdziestokilkuletniemu wówczas trenerowi udało się odkryć i oszlifować kilka talentów holenderskiego piłkarstwa, jego wychowankami są m.in. Edwin van der Sar, Marc Overmars, Edgar Davids, Frank i Ronald de Boer, Clarence Seedorf, Dennis Bergkamp i Patrick Kluivert. Już w pierwszym sezonie jego pracy drużyna zdobyła Puchar UEFA, w kolejnych do kolekcji tytułów międzynarodowych dołożyła Puchar Mistrzów i Superpuchar Europy. Ponadto trzykrotnie triumfowała w rozgrywkach o mistrzostwo kraju i raz w Pucharze Holandii. Gra zespołu podporządkowana była dyscyplinie i żelaznej taktyce, której realizacji Van Gaal, nie wpływało to jednak negatywnie na efektowność gry – ówczesny Ajax był jednym z najbardziej ofensywnie grających zespołów w Europie. Wtedy też utrwalił się boiskowy obraz szkoleniowca – pragmatycznego analityka z nieodłącznym notatnikiem w ręku.

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

W 1997 roku przyjął propozycję z FC Barcelony. Wprawdzie już na początku pracy w stolicy Katalonii zdołał wywalczyć dwa najważniejsze krajowe trofea, ale później, głównie w związku z brakiem sukcesów na arenie międzynarodowej (m.in. odpadnięcie w fazie grupowej Ligi Mistrzów 1997-1998 i 1998-1999), oraz z masowym ściąganiem do zespołu piłkarzy holenderskich, Van Gaal był coraz częściej krytykowany. Ściągnięcie rodaków nie przełożyło się na poprawę wyników (w sezonie 1999-2000 ośmiu holenderskich piłkarzy miało miejsce w podstawowej jedenastce) i w 2000 roku, po przegraniu rywalizacji w lidze z Deportivo La Coruña, szkoleniowiec złożył rezygnację. W ostatnim sezonie fani drużyny na każdym meczu na Camp Nou witali go gwizdami, a żegnali białymi chusteczkami.

Reprezentacja Holandii[edytuj | edytuj kod]

Rozstanie z Barceloną było jednak tym mniej bolesne, że na Van Gaala czekała posada selekcjonera reprezentacji. Holender przymierzał się do objęcia sterów rodzimej kadry już w 1998 roku, ale wówczas na przeszkodzie stanął ważny kontrakt z Barceloną. Wydawało się, że dla takiego trenera jak Van Gaal praca z silną reprezentacją będzie stanowić potwierdzenie umiejętności i przyniesie obu stronom wiele korzyści. Tym bardziej, że w najlepszym dla piłkarza wieku znajdowało się wówczas pokolenie zawodników, które odkrył i wypromował w Ajaksie. Holendrzy jednak w eliminacjach do Mundialu 2002 grali nieefektywnie, ponadto w drużynie co i raz wybuchały konflikty między piłkarzami, a trener przez ciągłe hołdowanie sprawdzonym schematom gry oraz eksperymenty kadrowe zraził do siebie wielu kibiców i media. Reprezentacja zajęła dopiero trzecie miejsce w grupie, za Portugalią i Irlandią, i po raz pierwszy od 1986 roku nie awansowała do międzynarodowego turnieju. Van Gaal, pomimo iż miał podpisany kontrakt z krajową federacją aż do 2006 roku, musiał podać się do dymisji.

Po tym niepowodzeniu ponownie przyjął propozycję od Barcelony. Po szybkim odpadnięciu z Pucharu Hiszpanii oraz nie najlepszej postawie w meczach ligowych po sześciu miesiącach został zwolniony. Kiedy odchodził, klub był na dwunastym miejscu w tabeli.

AZ Alkmaar[edytuj | edytuj kod]

Holenderski szkoleniowiec wycofał się z życia sportowego i trochę na uboczu wielkiego futbolu, przyglądał się mu zza biurka dyrektorskiego w Ajaksie.

Po niemal trzech latach nieobecności, od sezonu 2005-2006 powrócił do pracy szkoleniowej w AZ Alkmaar. Z młodym, niedoświadczonym zespołem zdobył wicemistrzostwo Holandii. Wielu z jego wychowanków, jak Kew Jaliens, Barry Opdam, Tim de Cler i Danny Koevermans, zaczęło występować w reprezentacji. W następnym sezonie AZ długo prowadził w tabeli, ale po przegranym ostatnim meczu ligowym (przed którym zajmował pierwszą lokatę) spadł na trzecie miejsce. Triumf w Eredivisie nadszedł dopiero w rozgrywkach 2008-2009.

Bayern Monachium[edytuj | edytuj kod]

1 lipca 2009 roku objął stanowisko szkoleniowca Bayernu Monachium. Jednak już w grudniu Holender był bliski zwolnienia – klub zawodził w rozgrywkach ligowych, a trener publicznie podważał decyzje szefa rady nadzorczej Bayernu Karla-Heinza Rummenigge[1]. Przełomem było zwycięstwo 4:1 z Juventusem w fazie grupowej Ligi Mistrzów. W przerwie zimowej Van Gaal odsunął od zespołu kapryśnego napastnika Lukę Toniego, a szkielet drużyny zaczął budować wokół młodych i szerzej nieznanych graczy: Holgera Badstubera i Thomasa Müllera których wspomagają reprezentanci krajów Arjen Robben, Philipp Lahm, Daniel Van Buyten i Ivica Olić[2]. Komentatorzy podkreślają, że metoda pracy Van Gaala, oparta na skomplikowanych pomysłach taktycznych i dyscyplinie w grze, jest bardzo dobrze odbierana w Niemczech, gdzie zasada Ordnung muss sein określa kulturę piłkarską w tym kraju[2].

FC Bayern z trenerem Louisem van Gaalem wygrało dnia 9 maja 2010 z dużym wyprzedzeniem mistrzostwo w lidze niemieckiej i na zakończenie sezonu ma szanse na zdobycie Pucharu Niemiec oraz na zwycięstwo w Lidze Mistrzów, skąd wyeliminował już m.in. Manchester United (2:1 i 2:3) i Olympique Lyon (1:0 i 3:0). W finale tych ostatnich rozgrywek monachijczycy zmierzyli się z Interem Mediolan, prowadzonym przez dawnego asystenta Van Gaala, José Mourinho. Mecz zakończył się zwycięstwem włoskiej drużyny (2:0). 10 kwietnia 2011 roku został zwolniony z funkcji trenera Bayernu Monachium po słabych wynikach w lidze.

Powrót do reprezentacji Holandii[edytuj | edytuj kod]

6 lipca 2012 roku został selekcjonerem reprezentacji Holandii.

Manchester United[edytuj | edytuj kod]

19 maja 2014 roku podpisał z klubem z Old Trafford trzyletni kontrakt.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. P. Rzekanowski. Elastyczny Holender wygina sztywny Bayern. "Gazeta Wyborcza", 9 kwietnia 2010.
  2. 2,0 2,1 Tamże.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

</noinclude>