Louis van Gaal
| Louis van Gaal | ||
| Imię i nazwisko | Aloysius Paulus Maria van Gaal | |
| Data i miejsce urodzenia |
8 sierpnia 1951 Amsterdam, Holandia |
|
| Pozycja | pomocnik | |
| Informacje klubowe | ||
| Obecny klub | ||
| Kariera juniorska | ||
|---|---|---|
| RKSV de Meer | ||
| Kariera seniorska | ||
| Lata | Klub | M (G) |
| 1972–1973 1973–1977 1977–1978 1978–1986 1986–1987 |
Ogólnie |
0 (0) 43 (7) 25 (1) 248 (26) 17 (0) 333 (34) |
| Kariera trenerska | ||
| Lata | Klub/reprezentacja | |
| 1986–1989 1989–1991 1991–1997 1997–2000 2000–2002 2002–2003 2003–2004 2005–2009 2009–2011 2012– |
||
Aloysius Paulus Maria "Louis" van Gaal (wym. [luˈwi vɑn ˈɣaːɫ], uproszczona polska: lułi wan chal; ur. 8 sierpnia 1951 w Amsterdamie) – holenderski trener piłkarski i były piłkarz.
Jako zawodnik grał m.in. w Sparcie Rotterdam i AZ Alkmaar, ale nigdy nie wzniósł się ponad poziom ligowej piłki. Działalność szkoleniową rozpoczął w Ajaksie Amsterdam, w którym na różnych stanowiskach pracował łącznie przez jedenaście lat. W pierwszej połowie lat 90. był autorem odrodzenia amsterdamskiej drużyny na arenie krajowej i międzynarodowej; jego podopieczni zdobyli trzy tytuły mistrza kraju oraz - po raz pierwszy od 1987 roku - wygrali trofeum europejskie: Puchar UEFA, do którego niedługo potem dołączyli Puchar Mistrzów. Dobrą passę Van Gaal kontynuował początkowo także w FC Barcelonie, ale brak sukcesów w rozgrywkach międzynarodowych przyczynił się do dymisji w 2000 roku. Od tej pory datuje się spadek formy szkoleniowej Van Gaala, a jej najwyrazistszym przykładem jest nieudana praca z reprezentacją Holandii, z którą przegrał eliminacje do Mundialu 2002. Po bezowocnej drugiej przygodzie z Barceloną na kilka lat wycofał się z działalności trenerskiej. Powrócił do niej dopiero w 2005 roku. Został szkoleniowcem AZ Alkmaar, z którym rozpoczął odbudowywanie swojej pozycji z lat 90. Spełnieniem jego pracy w AZ był sezon 2008-2009, kiedy to doprowadził ten klub do pierwszego od dwudziestu ośmiu lat mistrzostwa kraju. Po jego zakończeniu objął stanowisko szkoleniowca Bayernu Monachium, gdzie zanotował osiągnięcia porównywalne z tymi z czasów Ajaxu: w jednym sezonie zdobył mistrzostwo i Puchar kraju oraz zagrał w finale Ligi Mistrzów. 10 kwietnia 2011 roku został zwolniony z funkcji trenera Bayernu Monachium po niezadowalających wynikach. 6 lipca 2012 po raz drugi został selekcjonerem reprezentacji Holandii.
Spis treści |
Kariera piłkarska [edytuj]
Zaczynał karierę w stołecznych RKSV De Meer Amsterdam i Ajaksie Amsterdam. Później przez kilka lat grał w Belgii, a od 1978 przez kolejną dekadę występował - bez sukcesów - w Sparcie Rotterdam i AZ Alkmaar.
Kariera szkoleniowa [edytuj]
Ajax Amsterdam [edytuj]
Swoją szkoleniową przygodę rozpoczynał od wszystkich szczebli trenerskiego wtajemniczenia w Ajaksie Amsterdam – przez kilka lat prowadził drużynę młodzieży, a później był asystentem pierwszego trenera Leo Beenhakkera.
W 1991 roku po odejściu Beenhakkera do Realu Madryt został jego następcą. Sześć lat pracy młodego szkoleniowca uważane jest za jeden z najlepszych okresów w historii klubu.
Czterdziestokilkuletniemu wówczas trenerowi udało się odkryć i oszlifować kilka talentów holenderskiego piłkarstwa, jego wychowankami są m.in. Edwin van der Sar, Marc Overmars, Edgar Davids, Frank i Ronald de Boer, Clarence Seedorf, Dennis Bergkamp i Patrick Kluivert. Już w pierwszym sezonie jego pracy drużyna zdobyła Puchar UEFA, w kolejnych do kolekcji tytułów międzynarodowych dołożyła Puchar Mistrzów i Superpuchar Europy. Ponadto trzykrotnie triumfowała w rozgrywkach o mistrzostwo kraju i raz w Pucharze Holandii. Gra zespołu podporządkowana była dyscyplinie i żelaznej taktyce, której realizacji Van Gaal, nie wpływało to jednak negatywnie na efektowność gry - ówczesny Ajax był jednym z najbardziej ofensywnie grających zespołów w Europie. Wtedy też utrwalił się boiskowy obraz szkoleniowca – pragmatycznego analityka z nieodłącznym notatnikiem w ręku.
FC Barcelona [edytuj]
W 1997 roku przyjął propozycję z FC Barcelony. Wprawdzie już na początku pracy w stolicy Katalonii zdołał wywalczyć dwa najważniejsze krajowe trofea, ale później, głównie w związku z brakiem sukcesów na arenie międzynarodowej (m.in. odpadnięcie w fazie grupowej Ligi Mistrzów 1997-1998 i 1998-1999), oraz z masowym ściąganiem do zespołu piłkarzy holenderskich, Van Gaal był coraz częściej krytykowany. Ściągnięcie rodaków nie przełożyło się na poprawę wyników (w sezonie 1999-2000 ośmiu holenderskich piłkarzy miało miejsce w podstawowej jedenastce) i w 2000 roku, po przegraniu rywalizacji w lidze z Deportivo La Coruña, szkoleniowiec złożył rezygnację. W ostatnim sezonie fani drużyny na każdym meczu na Camp Nou witali go gwizdami, a żegnali białymi chusteczkami.
Reprezentacja Holandii [edytuj]
Rozstanie z Barceloną było jednak tym mniej bolesne, że na Van Gaala czekała posada selekcjonera reprezentacji. Holender przymierzał się do objęcia sterów rodzimej kadry już w 1998 roku, ale wówczas na przeszkodzie stanął ważny kontrakt z Barceloną. Wydawało się, że dla takiego trenera jak Van Gaal praca z silną reprezentacją będzie stanowić potwierdzenie umiejętności i przyniesie obu stronom wiele korzyści. Tym bardziej, że w najlepszym dla piłkarza wieku znajdowało się wówczas pokolenie zawodników, które odkrył i wypromował w Ajaksie. Holendrzy jednak w eliminacjach do Mundialu 2002 grali nieefektywnie, ponadto w drużynie co i raz wybuchały konflikty między piłkarzami, a trener przez ciągłe hołdowanie sprawdzonym schematom gry oraz eksperymenty kadrowe zraził do siebie wielu kibiców i media. Reprezentacja zajęła dopiero trzecie miejsce w grupie, za Portugalią i Irlandią, i po raz pierwszy od 1986 roku nie awansowała do międzynarodowego turnieju. Van Gaal, pomimo iż miał podpisany kontrakt z krajową federacją aż do 2006 roku, musiał podać się do dymisji.
Po tym niepowodzeniu ponownie przyjął propozycję od Barcelony. Po szybkim odpadnięciu z Pucharu Hiszpanii oraz nie najlepszej postawie w meczach ligowych po sześciu miesiącach został zwolniony. Kiedy odchodził, klub był na dwunastym miejscu w tabeli.
AZ Alkmaar [edytuj]
Holenderski szkoleniowiec wycofał się z życia sportowego i trochę na uboczu wielkiego futbolu, przyglądał się mu zza biurka dyrektorskiego w Ajaksie.
Po niemal trzech latach nieobecności, od sezonu 2005-2006 powrócił do pracy szkoleniowej w AZ Alkmaar. Z młodym, niedoświadczonym zespołem zdobył wicemistrzostwo Holandii. Wielu z jego wychowanków, jak Kew Jaliens, Barry Opdam, Tim de Cler i Danny Koevermans, zaczęło występować w reprezentacji. W następnym sezonie AZ długo prowadził w tabeli, ale po przegranym ostatnim meczu ligowym (przed którym zajmował pierwszą lokatę) spadł na trzecie miejsce. Triumf w Eredivisie nadszedł dopiero w rozgrywkach 2008-2009.
Bayern Monachium [edytuj]
1 lipca 2009 roku objął stanowisko szkoleniowca Bayernu Monachium. Jednak już w grudniu Holender był bliski zwolnienia - klub zawodził w rozgrywkach ligowych, a trener publicznie podważał decyzje szefa rady nadzorczej Bayernu Karla-Heinza Rummenigge[1]. Przełomem było zwycięstwo 4:1 z Juventusem w fazie grupowej Ligi Mistrzów. W przerwie zimowej Van Gaal odsunął od zespołu kapryśnego napastnika Lukę Toniego, a szkielet drużyny zaczął budować wokół młodych i szerzej nieznanych graczy: Holgera Badstubera i Thomasa Müllera których wspomagają reprezentanci krajów Arjen Robben, Philipp Lahm, Daniel Van Buyten i Ivica Olić[2]. Komentatorzy podkreślają, że metoda pracy Van Gaala, oparta na skomplikowanych pomysłach taktycznych i dyscyplinie w grze, jest bardzo dobrze odbierana w Niemczech, gdzie zasada Ordnung muss sein określa kulturę piłkarską w tym kraju[2].
FC Bayern z trenerem Louisem van Gaalem wygrało dnia 9 maja 2010 z dużym wyprzedzeniem mistrzostwo w lidze niemieckiej i na zakończenie sezonu ma szanse na zdobycie Pucharu Niemiec oraz na zwycięstwo w Lidze Mistrzów, skąd wyeliminował już m.in. Manchester United (2:1 i 2:3) i Olympique Lyon (1:0 i 3:0). W finale tych ostatnich rozgrywek monachijczycy zmierzyli się z Interem Mediolan, prowadzonym przez dawnego asystenta Van Gaala, José Mourinho. Mecz zakończył się zwycięstwem włoskiej drużyny (2:0). 10 kwietnia 2011 roku został zwolniony z funkcji trenera Bayernu Monachium po słabych wynikach w lidze.
Powrót do reprezentacji Holandii [edytuj]
6 lipca 2012 roku został selekcjonerem reprezentacji Holandii.
Sukcesy szkoleniowe [edytuj]
- mistrzostwo Holandii 1994, 1995 i 1996, Puchar Holandii 1993, Superpuchar Holandii 1993, 1995 i 1996, Puchar UEFA 1992, Puchar Mistrzów 1995, Puchar Interkontynentalny 1995 oraz Superpuchar Europy 1996 z Ajaxem
- mistrzostwo Hiszpanii 1998 i 1999, wicemistrzostwo Hiszpanii 2000 oraz Puchar Hiszpanii 1998 z Barceloną
- mistrzostwo Holandii 2009, wicemistrzostwo Holandii 2006 i finał Pucharu Holandii 2007 z AZ Alkmaar
- mistrzostwo Niemiec 2010, Puchar Niemiec 2010 i finał Pucharu Mistrzów 2010 Superpuchar Niemiec 2010 z Bayernem
Przypisy
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||||
|
|||||
|
|||||
|
|||||
|
|||||
- Holenderscy piłkarze
- Holenderscy trenerzy piłkarscy
- Piłkarze Ajaksu Amsterdam
- Piłkarze Royal Antwerp FC
- Piłkarze Telstar Velsen-IJmuiden
- Piłkarze Sparty Rotterdam
- Piłkarze AZ Alkmaar
- Selekcjonerzy reprezentacji Holandii w piłce nożnej
- Trenerzy piłkarzy Ajaksu Amsterdam
- Trenerzy piłkarzy FC Barcelona
- Trenerzy piłkarzy AZ Alkmaar
- Trenerzy piłkarzy Bayernu Monachium
- Urodzeni w 1951