Bill Demong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bill Demong
Bill Demong
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1980
Vermontville, USA
Klub Lake Placid Ski Club
Wzrost 178 cm
Waga 68 kg
Debiut w PŚ 9.12 1999, Vuokatti
(11. – Gundersen)
Pierwsze punkty w PŚ 9.12 1999, Vuokatti
(11. – Gundersen)
Pierwsze podium w PŚ 19.01 2002, Liberec
(1. – Gundersen)
Dorobek medalowy

William "Bill" Demong (ur. 29 marca 1980 r. w Vermontville w stanie Nowy Jork) – amerykański narciarz, specjalista kombinacji norweskiej, dwukrotny medalista olimpijski, trzykrotny medalista mistrzostw świata oraz dwukrotny medalista mistrzostw świata juniorów.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Bill Demong pojawił się w lutym 1998 roku, kiedy wystartował w igrzyskach olimpijskich w Nagano. Zajął tam 34. miejsce w konkursie rozgrywanym metodą Gundersena, a drużynowo był dziesiąty. Rok później zdobył złoty medal w drużynie na mistrzostwach juniorów w Saalfelden, a w lutym 1999 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Ramsau, gdzie był między innymi dziesiąty w drużynie i osiemnasty w sprincie. W Pucharze Świata zadebiutował 9 grudnia 1999 roku w fińskim Vuokatti. Zajął tam 11. miejsce w Gundersenie, tym samym zdobył punkty już w swoim debiucie. W sezonie 1999/2000 pojawił się jeszcze jedenaście razy, w większości przypadków zdobywając punkty. W klasyfikacji generalnej zajął 41. miejsce. Podczas mistrzostw juniorów w Štrbskim Plesie wraz z kolegami z reprezentacji wywalczył tym razem srebrny medal w sztafecie.

Najlepszym wynikiem Demonga w zawodach pucharowych sezonu 2000/2001 było dziewiąte miejsce w starcie masowym wywalczone 1 marca 2001 roku w japońskim Nayoro. Punktował w większości konkursów i w efekcie zajął 16. pozycję w klasyfikacji generalnej. Na mistrzostwach świata w Lahti indywidualnie plasował się na przełomie drugiej i trzeciej dziesiątki, a w konkursie drużynowym był ósmy. W lecie 2011 roku wystąpił w czwartej edycji Letniego Grand Prix w kombinacji norweskiej. W cyklu tym zajął drugie miejsce, przy czym 3 września 2001 roku w Ramsau zajął drugie miejsce w Gundersenie. Dobrą formę prezentował także w sezonie 2001/2002, który ukończył na dziesiątym miejscu. Siedmiokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, a 19 stycznia 2002 roku w Libercu nie tylko po raz pierwszy stanął na podium, ale od razu zwyciężył, wgrywając zawody metodą Gundersena. Było to jednak jego jedyne podium w tym sezonie. W lutym 2002 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City, gdzie indywidualnie zajmował miejsca w drugiej dziesiątce. W konkursie drużynowym Amerykanie z Demongiem w składzie otarli się o podium, jednak ostatecznie zakończyli zawody na czwartej pozycji, przegrywając walkę o brązowy medal z Austriakami.

W sezonie 2002/2003 ani raz nie pojawił się w zawodach Pucharu Świata. W sezonach 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 startował rzadko, osiągając przeciętne wyniki. Ani razu nie stanął na podium i tylko trzykrotnie plasował się w czołowej dziesiątce. Najlepszy wynik w zawodach pucharowych tym okresie osiągnął 23 stycznia 2005 roku w Libercu, gdzie był dziewiąty w sprincie. W tym czasie wystąpił na mistrzostwach świata w Oberstdorfie w 2005 roku, zajmując między innymi dwunaste miejsce w Gundersenie i piąte w drużynie. W 2006 roku brał udział w igrzyskach olimpijskich w Turynie, jednak prezentował się tam słabiej niż cztery lata wcześniej w Salt Lake City.

Demong poprawił się w sezonie 2006/2007. Pięciokrotnie znalazł się w pierwszej dziesiątce zawodów, w tym dwukrotnie stawał na podium: 9 marca 2007 roku w Lahti wygrał w Gundersenie, a dziewięć dni później w Oslo był trzeci w sprincie. W klasyfikacji generalnej zajął tym razem 11. pozycję. Na przełomie lutego i marca 2007 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Sapporo, gdzie wywalczył srebrny medal w Gundersenie, ulegając tylko Niemcowi Ronny'emu Ackermannowi. Na tych samych Mistrzostwach zajął trzynaste miejsce w sprincie, a drużynowo był dziewiąty. Najlepsze wyniki osiągał w sezonach 2007/2008 i 2008/2009, w których zajmował trzecie miejsc w klasyfikacji generalnej. W sezonie 2007/2008 sześciokrotnie stawał na podium, w tym raz na jego najwyższym stopniu - 8 grudnia 2007 roku w Trondheim był najlepszy w Gundersenie. Rok później prezentował się jeszcze lepiej - na podium stawał dziesięć razy, z czego pięć konkursów wygrał. Pierwsze zwycięstwo odniósł 20 grudnia 2008 w Ramsau, następnie wygrywał 16 stycznia w Whistler, 15 lutego w Klingenthal, 6 marca w Lahti i 15 marca 2009 roku w Vikersund. Wszystkie zwycięstwa odniósł w zawodach metodą Gundersena. Podczas mistrzostw świata w Libercu w 2009 roku Amerykanie byli jednymi z faworytów do medalu w konkursie drużynowym. Jednak podczas skoków Demong zapomniał swojego numeru startowego i został zdyskwalifikowany[1]. Kombinatorzy z USA zajęli ostatecznie ostatnie, dwunaste miejsce. Indywidualnie wywalczył złoty medal w Gundersenie na dużej skoczni oraz brązowy na normalnej. Był także piąty w starcie masowym.

Sezon 2009/2010 zakończył na dwunastej pozycji. Na podium stanął raz - 10 stycznia 2010 roku w Val di Fiemme wygrał zawody metodą Gundersena. Igrzyska olimpijskie w Vancouver w 2010 roku przyniosły mu dwa medale. W Gundersenie na dużej skoczni po konkursie skoków był szósty. Na trasę biegu wyruszył ze stratą 46 sekund do prowadzącego Bernharda Grubera z Austrii. W biegu okazał się jednak najlepszy i sięgnął po zloty medal wyprzedzając drugiego na mecie Johnny'ego Spillane'a o 4 sekundy. Ponadto wspólnie ze Spillane'em, Brettem Camerotą i Toddem Lodwickiem wywalczył srebrny medal. Już po skokach Amerykanie zajmowali drugie miejsce i na trasę biegu wyruszyli ze stratą dwóch sekund do prowadzących Finów. W biegu wyprzedzili reprezentantów Finlandii, jednak dali się wyprzedzić Austriakom, którzy sięgnęli po zloty medal. Na mecie Amerykanie stracili do zwycięzców nieco ponad pięć sekund i o około czternaście wyprzedzili Niemców, którzy uplasowali się na trzeciej pozycji.

Kolejny sezon był słabszy. Amerykanin ani razu nie stanął na podium i w klasyfikacji generalnej zajął dopiero 44. miejsce. Na mistrzostwach świata w Oslo w 2011 roku indywidualnie był szósty w Gundersenie na dużej skoczni oraz siódmy na normalnym obiekcie. Startował także w obu konkursach drużynowych, w których Amerykanie zajęli odpowiednio szóste i czwarte miejsce. W sezonie 2011/2012 powrócił na podium zawodów pucharowych zajmując trzecie miejsce 5 lutego 2012 roku w Val di Fiemme. Oprócz tego jeszcze pięciokrotnie znalazł się w pierwszej dziesiątce, ale na podium już nie stawał. W klasyfikacji generalnej zajął 21. miejsce.

Ostatni medal zdobył podczas mistrzostw świata w Val di Fiemme w 2013 roku, gdzie Amerykanie w składzie: Bryan Fletcher, Todd Lodwick, Taylor Fletcher i Bill Demong zajęli trzecie miejsce w zawodach drużynowych na normalnej skoczni. Był też między innymi szósty w sprincie drużynowym oraz piętnasty indywidualnie na dużym obiekcie. Na rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Soczi wypadł nieco słabiej. Indywidualnie lepiej zaprezentował się na normalnej skoczni, gdzie zajął 24. miejsce, a w drużynie był szósty. W tym czasie nie stawał na podium zawodów Pucharu Świata.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska Olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
34. 14 lutego 1998 Japonia Nagano Gundersen K-90/15 km 41:21.1 min +5:57.8 min Norwegia Bjarte Engen Vik
4. 20 lutego 1998 Japonia Nagano Sztafeta K-90/4x5 km[2] 54:11.5 min +4:27.1 min  Norwegia
19. 9 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Gundersen K-90/15 km 39:11.7 min +4:06.4 min Finlandia Samppa Lajunen
4. 14 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Sztafeta K-90/4x5 km[3] 48:42.2 min +1:11.9 min  Finlandia
14. 21 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Sprint K-120/7.5 km 16:40.1 min +1:16.0 min Finlandia Samppa Lajunen
15. 11 lutego 2006 Włochy Pragelato Gundersen HS106/15 km 39:44.6 min +2:23.9 min Niemcy Georg Hettich
7. 15 lutego 2006 Włochy Pragelato Sztafeta HS134/4x5 km[4] 49:52.6 min +1:59.9 min  Austria
25. 21 lutego 2006 Włochy Pragelato Sprint HS134/7.5 km 18:29.0 min +1:34.7 min Austria Felix Gottwald
6. 14 lutego 2010 Kanada Vancouver Gundersen HS106/10 km 25:47.1 min 17.9 s Francja Jason Lamy Chappuis
2.Silver medal.svg 23 lutego 2010 Kanada Vancouver Sztafeta HS140/4x5 km[5] 49:31.6 min +5.2 s  Austria
1.Gold medal.svg 25 lutego 2010 Kanada Vancouver Gundersen HS140/10 km 25:32.9 min - -
24. 12 lutego 2014 Rosja Soczi Gundersen HS106/10 km 23:50.2 min +1:49.6 min Niemcy Eric Frenzel
31. 18 lutego 2014 Rosja Soczi Gundersen HS140/10 km 22:45.5 min +2:13.8 min Norwegia Jørgen Gråbak
6. 21 lutego 2014 Rosja Soczi Sztafeta HS140/4x5 km[6] 47:13.5 min +2:21.6 min  Norwegia

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
27. 20 lutego 1999 Austria Ramsau Gundersen K-90/15 km 37:04.8 min ? Norwegia Bjarte Engen Vik
10. 25 lutego 1999 Austria Ramsau Sztafeta K-90/4x5 km[7] 49:34.2 min ?  Finlandia
18. 27 lutego 1999 Austria Ramsau Sprint K-90/7.5 km 17:48.4 min ? Norwegia Bjarte Engen Vik
18. 15 lutego 2001 Finlandia Lahti Gundersen K-90/15 km 39:26.7 min ? Norwegia Bjarte Engen Vik
8. 20 lutego 2001 Finlandia Lahti Sztafeta K-90/4x5 km[3] 48:54.1 min +3:11.4 min  Norwegia
22. 24 lutego 2001 Finlandia Lahti Sprint K-116/7.5 km 19:40.3 min ? Niemcy Marko Baacke
12. 18 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Gundersen HS100/15 km 38:56.2 min +1:00.5 min Niemcy Ronny Ackermann
5. 23 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Sztafeta HS137/4x5 km[4] 49:45.5 min +1:29.9 min  Norwegia
19. 27 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Sprint HS137/7.5 km 20:15.6 min +1:57.8 min Niemcy Ronny Ackermann
13. 23 lutego 2007 Japonia Sapporo Sprint HS134/7.5 km 17:40.2 min +1:45.9 min Finlandia Hannu Manninen
4. 25 lutego 2007 Japonia Sapporo Sztafeta HS134/4x5 km[8] 49:14.9 min +5:19.7 min  Finlandia
2.Silver medal with cup.svg 3 marca 2007 Japonia Sapporo Gundersen HS100/15 km 38:35.6 min +3:23.4 min Niemcy Ronny Ackermann
5. 20 lutego 2009 Czechy Liberec Start masowy HS100/10 km 276.0 pkt -17.3 pkt Stany Zjednoczone Todd Lodwick
3.Bronze medal with cup.svg 22 lutego 2009 Czechy Liberec Gundersen HS100/10 km 24:22.3 min +33.5 s Stany Zjednoczone Todd Lodwick
1.Gold medal with cup.svg 28 lutego 2009 Czechy Liberec Gundersen HS134/10 km 23:36.6 min - -
7. 26 lutego 2011 Norwegia Oslo Gundersen HS106/10 km 25:19.2 min +46.2 s Niemcy Eric Frenzel
4. 28 lutego 2011 Norwegia Oslo Sztafeta HS106/4x5 km[9] 48:07.8 min +54.8 s  Austria
6. 2 marca 2011 Norwegia Oslo Gundersen HS134/10 km 25:31.6 min +49.3 s Francja Jason Lamy Chappuis
6. 4 marca 2011 Norwegia Oslo Sztafeta HS106/4x5 km[9] 47:12.3 min +1:44.0 min  Austria
23. 22 lutego 2013 Włochy Val di Fiemme Gundersen HS106/10 km 29:13.2 min +1:31.6 min Francja Jason Lamy Chappuis
3.Bronze medal with cup.svg 24 lutego 2013 Włochy Val di Fiemme Sztafeta HS106/4x5 km[10] 57:34.0 min +4.2 s  Francja
15. 28 lutego 2013 Włochy Val di Fiemme Gundersen HS134/10 km 27:22.8 min +1:26.2 min Niemcy Eric Frenzel
6. 2 marca 2013 Włochy Val di Fiemme Sprint drużynowy HS134/2x7.5 km[11] 35:37.9 min +1:24.6 min  Francja

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
1.Gold medal with cup.svg 4 lutego 1997 Austria Saalfelden Sztafeta K-89/3x5 km[12] ? - -
2.Silver medal with cup.svg 27 stycznia 2000 Słowacja Štrbské Pleso Sztafeta K-90/3x5 km[13] ? ?  Finlandia

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 19 stycznia 2002 Czechy Liberec Gundersen K120/15 km 42:48.5 min 1. - -
2. 9 marca 2007 Finlandia Lahti Gundersen HS130/15 km 39:31.9 min 1. - -
3. 18 marca 2007 Norwegia Oslo Sprint HS128/7.5 km 21:48.2 min 3. +24.3 s Francja Jason Lamy Chappuis
4. 1 grudnia 2007 Finlandia Kuusamo Sprint HS142/7.5 km 19:05.8 min 3. +13.8 s Niemcy Björn Kircheisen
5. 8 grudnia 2007 Norwegia Trondheim Gundersen HS131/15 km 38:54.9 min 1. - -
6. 30 grudnia 2007 Niemcy Oberhof Gundersen HS140/15 km 40:08.8 min 2. +0.1 s Norwegia Magnus Moan
7. 5 stycznia 2008 Niemcy Schonach Sprint HS96/7.5 km 17:29.6 min 2. +0.2 s Francja Jason Lamy Chappuis
8. 12 stycznia 2008 Włochy Val di Fiemme Gundersen HS134/15 km 41:52.2 min 2. +34.1 s Niemcy Ronny Ackermann
9. 24 lutego 2008 Polska Zakopane Sprint HS134/7.5 km 18:51.8 min 3. +13.0 s Austria Bernhard Gruber
10. 20 grudnia 2008 Austria Ramsau Gundersen HS98/10 km 25:59.4 min 1. - -
11. 21 grudnia 2008 Austria Ramsau Gundersen HS98/10 km 23:43.3 min 2. +0.3 s Niemcy Björn Kircheisen
12. 4 stycznia 2009 Niemcy Schonach Gundersen HS96/10 km 22:15.4 min 2. +6.7 s Finlandia Anssi Koivuranta
13. 16 stycznia 2009 Kanada Whistler Gundersen HS140/10 km 25:07.9 min 1. - -
14. 17 stycznia 2009 Kanada Whistler Gundersen HS140/10 km 25:18.7 min 3. +0.5 s Norwegia Magnus Moan
15. 15 lutego 2009 Niemcy Klingenthal Gundersen HS140/10 km 27:04.4 min 1. - -
16. 6 marca 2009 Finlandia Lahti Gundersen HS130/10 km 26:10.8 min 1. - -
17. 7 marca 2009 Finlandia Lahti Gundersen HS130/10 km 26:34.5 min 3. +2.5 s Norwegia Magnus Moan
18. 14 marca 2009 Norwegia Vikersund Gundersen HS117/10 km 26:03.9 min 2. +6.5 s Finlandia Anssi Koivuranta
19. 15 marca 2009 Norwegia Vikersund Gundersen HS117/10 km 26:31.6 min 1. - -
20. 10 marca 2010 Włochy Val di Fiemme Gundersen HS134/10 km 33:49.9 min 1. - -
21. 5 lutego 2012 Włochy Val di Fiemme Gundersen HS134/10 km 28:27.8 min 3. +3.9 s Japonia Akito Watabe

Puchar Kontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 14 lutego 2004 Japonia Nozawa Onsen Gundersen K90/15 km ? 3. +55.0 s Japonia Takashi Kitamura
2. 11 grudnia 2004 Stany Zjednoczone Steamboat Springs Gundersen HS127/15 km 41:56.0 min 2. +1.0 s Niemcy Matthias Menz
3. 12 grudnia 2004 Stany Zjednoczone Steamboat Springs Sprint HS127/7.5 km 17:44.0 min 3. +6.0 s Stany Zjednoczone Eric Camerota
4. 16 grudnia 2004 Stany Zjednoczone Lake Placid Gundersen HS100/15 km ? 1. - -
5. 16 grudnia 2005 Stany Zjednoczone Park City Sprint HS134/7.5 km ? 1. - -
6. 20 grudnia 2005 Stany Zjednoczone Lake Placid Gundersen HS134/15 km ? 1. - -
7. 17 grudnia 2013 Stany Zjednoczone Park City Gundersen HS100/10 km 21:51.8 min 1. - -
8. 18 grudnia 2013 Stany Zjednoczone Park City Gundersen HS100/10 km 23:10.3 min 2. +10.6 s Austria Tomaz Druml
9. 19 grudnia 2013 Stany Zjednoczone Park City Gundersen HS100/10 km 23:55.8 min 1. - -

Letnie Grand Prix[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 26 lipca 2008 Niemcy Hinterzarten Gundersen HS108/16.1 km 31:42.4 min 2. +1.3 s Niemcy Georg Hettich
2. 28 sierpnia 2011 Niemcy Oberwiesenthal Penalty Race HS106/10 km 25:26.2 min 3. +32.0 s Niemcy Johannes Rydzek

Biegi narciarskie[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
51. 6 marca 2011 Norwegia Oslo 50 km stylem dowolnym 2:08:09.0 h +11:57:9 min Norwegia Petter Northug

Miejsca w poszczególnych zawodach[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2012/2013
Gällivare 24.11 (15 km F) Kuusamo 30.11 (SP C) Kuusamo 1.12 (10 km F) Kuusamo 2.12 (15 km C) Nordic Opening Quebec 8.12 (SP F) Canmore 13.12 (15 km C) Canmore 15.12 (SP F) Canmore 16.12 (2x15 km) Oberhof 29.12 (3.75 km F) Oberhof 30.12 (15 km C) Val Müstair 1.01 (SP F) Toblach 3.01 (35 km F) Toblach 4.01 (5 km C) Val di Fiemme 5.01 (20 km C) Val di Fiemme 6.01 (9 km F) TdS Nové Město 12.01 (SP C) La Clusaz 19.01 (15 km C) Soczi 1.02 (SP F) Soczi 2.02 (2x15 km) Davos 16.02 (SP C) Davos 17.02 (15 km F) Lahti 9.03 (SP F) Lahti 10.03 (15 km C) Drammen 13.03 (SP C) Oslo 16.03 (50 km C) Sztokholm 20.03 (SP C) Falun 22.03 (3.75 km F) Falun 23.03 (15 km C) Falun 24.03 (15 km F) Finał Pucharu Świata punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 58 - - - - - 0
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 31-100 wyniki anulowane

- – zawodnik nie wystartował
TdS – Tour de Ski

Przypisy

  1. Sportowe Fakty.pl: Złoto w kombinacji dla Japończyków (pol.)
  2. Skład drużyny: Dave Jarrett, Tim Tetreault, Bill Demong, Todd Lodwick
  3. 3,0 3,1 Skład drużyny: Todd Lodwick, Matt Dayton, Johnny Spillane, Bill Demong
  4. 4,0 4,1 Skład drużyny: Bill Demong, Carl Van Loan, Johnny Spillane, Todd Lodwick
  5. Skład drużyny: Brett Camerota, Todd Lodwick, Johnny Spillane, Bill Demong
  6. Skład drużyny: Bryan Fletcher, Todd Lodwick, Taylor Fletcher, Bill Demong
  7. Skład drużyny: Carl Van Loan, Todd Lodwick, Johnny Spillane, Bill Demong
  8. Skład drużyny: Bryan Fletcher, Johnny Spillane, Eric Camerota, Bill Demong
  9. 9,0 9,1 Skład drużyny: Bill Demong, Bryan Fletcher, Johnny Spillane, Todd Lodwick
  10. Skład drużyny: Bryan Fletcher, Taylor Fletcher, Todd Lodwick, Bill Demong
  11. Skład drużyny: Taylor Fletcher, Bill Demong
  12. Skład drużyny: Carl Van Loan, Johnny Spillane, Bill Demong
  13. Skład drużyny: Johnny Spillane, Bill Demong, Jed Hinkley, Carl Van Loan

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]