Todd Lodwick (ur. 21 listopada 1976 r. w Steamboat Springs w stanie Kolorado) – amerykański narciarz, specjalista kombinacji norweskiej, brązowy medalista olimpijski, dwukrotny złoty medalista mistrzostw świata, złoty medalista mistrzostw świata juniorów oraz zwycięzca Letniego Grand Prix.
Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Todd Lodwick pojawił się 5 grudnia 1993 roku, kiedy wystartował w zawodach Pucharu Świata B. Zwyciężył wtedy w konkursie rozgrywanym metodą Gundersena w Lillehammer. W wieku zaledwie 17 lat wystartował na Igrzyskach Olimpijskich w Lillehammer w 1994 roku, gdzie indywidualnie był trzynasty, a w drużynie zajął siódme miejsce. Blisko rok później, 7 stycznia 1995 roku Schonach zadebiutował w Pucharze Świata, zajmując 8. miejsce w Gundersenie. Tym samym w swoim debiucie w Pucharze Świata od razu zdobył punkty. W sezonie 1994/1995 wystartował jeszcze pięciokrotnie, za każdym razem punktując. W klasyfikacji generalnej zajął jedenastą pozycję. W 1995 roku zajął także wspólnie z kolegami z reprezentacji czwarte miejsce w konkursie drużynowym podczas Mistrzostw Świata w Thunder Bay.
Przełom w karierze Todda nastąpił w sezonie 1995/1996. W zawodach pucharowych wystąpił tylko trzy razy, ale już w pierwszym starcie, 6 grudnia 1995 roku w Steamboat Springs nie tylko stanął na podium, ale zwyciężył w konkursie metodą Gundersena. Był ponadto trzeci w tej samej konkurencji 6 lutego 1996 roku w Seefeld. Z powodu małej liczby startów w klasyfikacji generalnej zajął tylko szesnaste miejsce. W tym samym roku zdobył złoty medal w Gundersenie na Mistrzostwach Juniorów w Asiago. Taki sam wynik w klasyfikacji generalnej uzyskał również w sezonie 1996/1997. Tym razem tylko raz stanął na podium, 29 grudnia 1996 roku w Oberwiesenthal był trzeci w sprincie. Na Mistrzostwach Świata w Trondheim w 1997 roku zajął piąte miejsce w zawodach drużynowych.
Przez osiem kolejnych sezonów nie opuszczał czołowej dziesiątki klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonach 1997/1998, 1999/2000 i 2004/2005, które kończył na czwartym miejscu. W sezonie 2004/2005 był ponadto trzeci w klasyfikacji sprintu, za Hannu Manninenem Finlandii i Niemcem Ronnym Ackermannem. W tym czasie wystąpił na czterech edycjach mistrzostw świata. Indywidualnie najlepiej wypadł na Mistrzostwach Świata w Ramsau w 1999 roku i Mistrzostwach w Oberstdorfie w 2005 roku, gdzie był trzynasty w sprincie. W zawodach drużynowych był piąty w Oberstdorfie oraz na Mistrzostwach w Val di Fiemme w 2003 roku. Wziął także udział w trzech igrzyskach olimpijskich, najlepiej prezentując się na Igrzyskach w Salt Lake City w 2002 roku, gdzie był piąty w sprincie, siódmy w Gundersenie oraz czwarty w konkursie drużynowym.
W Letnim Grand Prix w kombinacji norweskiej był trzeci w piątej edycji, drugi w szóstej edycji, a w 2003 roku zwyciężył w szóstej edycji tego cyklu. Po zakończeniu Po zakończeniu sezonu 2005/2006 Lodwick postanowił zakończyć karierę, mimo, iż miał zaledwie 29 lat. Do rywalizacji wrócił jednak po dwóch latach, w grudniu 2008 roku[1]. Rozpoczął od czterech startów w Pucharze Kontynentalnym, z czego trzy wygrał, a raz był drugi. Już 27 grudnia 2008 roku ponownie zadebiutował w Pucharze Świata, zajmując drugie miejsce w Gundersenie w Oberhofie. Wynik ten powtórzył dzień później, punktował także w trzech kolejnych startach w styczniu 2009 roku. Dzięki temu został włączony do kadry USA na Mistrzostwa Świata w Libercu. Amerykanin zdobył tam złote medale w starcie masowym i Gundersenie na normalnej skoczni, a w zawodach metodą Gundersena na dużym obiekcie był dziesiąty. Został tym samym pierwszym sportowcem z USA, który zdobył dwa złote medale w kombinacji norweskiej. Jest także najstarszym w historii mistrzem świata. W dniu drugiego zwycięstwa miał 32 lata, 3 miesiące i jeden dzień[2]. W klasyfikacji generalnej sezonu 2008/2009 zajął 24. miejsce.
Sezon 2009/2010 zaczął od dwóch wygranych zawodów Pucharu Kontynentalnego w amerykańskim Pak City. W Pucharze Świata pojawił się osiem razy, sześciokrotnie plasując się w czołowej dziesiątce. Dwa razy stanął na podium: 10 stycznia w Val di Fiemme był drugi, a 16 stycznia 2010 roku w Chaux-Neuve był trzeci w Gundersenie. Sezon ten zakończył na 15. pozycji. W tym samym roku wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Vancouver, gdzie wspólnie z Brettem Camerotą, Johnnym Spillanem i Billem Demongiem wywalczył srebrny medal w konkursie drużynowym. Już po skokach Amerykanie zajmowali drugie miejsce i na trasę biegu wyruszyli ze stratą dwóch sekund do prowadzących Finów. W biegu wyprzedzili reprezentantów Finlandii, jednak dali się wyprzedzić Austriakom, którzy sięgnęli po zloty medal. Na mecie Amerykanie stracili do zwycięzców nieco ponad pięć sekund i o około czternaście wyprzedzili Niemców, którzy uplasowali się na trzeciej pozycji. W indywidualnych startach był trzynasty w Gundersenie na dużej skoczni, a na normalnym obiekcie był blisko medalu, ostatecznie jednak zajął czwarte miejsce, przegrywając walkę o brązowy medal z Alessandro Pittinem z Włoch o zaledwie 0.7 sekundy.
Najważniejszym punktem sezonu 2010/2011 były Mistrzostwa Świata w Oslo. Lodwick był tam ósmy w Gundersenie na normalnej skoczni i piąty na dużej. Wystartował także w obu konkursach drużynowych, w których Amerykanie zajęli odpowiednio czwarte i szóste miejsce. W rywalizacji pucharowej spisywał się słabiej niż w poprzednim sezonie. Ani razu nie stanął na podium, jego najlepszym wynikiem był czwarte miejsce w Gundersenie 18 grudnia 2010 roku w Ramsau. W klasyfikacji generalnej zajął tym razem 25. miejsce.
Osiągnięcia [edytuj]
| Miejsce |
Dzień |
Rok |
Miejscowość |
Konkurencja |
Wynik zwycięzcy |
Strata |
Zwycięzca |
1. |
29 stycznia |
1996 |
 Asiago |
Gundersen K-90/15 km |
? |
- |
- |
Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj]
Miejsca na podium chronologicznie [edytuj]
Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj]
Miejsca na podium chronologicznie [edytuj]
Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj]
Miejsca na podium chronologicznie [edytuj]
Przypisy
- ↑ Sportowe Fakty: Todd Lodwick najlepszy w pierwszej części kombinacji norweskiej w Libercu (pol.)
- ↑ Lista najstarszych zdobywców tytułu mistrza świata na stronie FIS (niem. • ang. • fr.)
- ↑ Skład drużyny: Todd Lodwick, Dave Jarrett, Ryan Heckman
- ↑ Skład drużyny: Dave Jarrett, Tim Tetreault, Bill Demong, Todd Lodwick
- ↑ Skład drużyny: Todd Lodwick, Matt Dayton, Johnny Spillane, Bill Demong
- ↑ Skład drużyny: Bill Demong, Carl Van Loan, Johnny Spillane, Todd Lodwick
- ↑ Skład drużyny: Brett Camerota, Todd Lodwick, Johnny Spillane, Bill Demong
- ↑ Skład drużyny: Todd Lodwick, Ryan Hackman, Tim Tetreault, Dave Jarrett
- ↑ Skład drużyny: Dave Jarrett, Ryan Heckman, Tim Tetreault, Todd Lodwick
- ↑ Skład drużyny: Carl Van Loan, Todd Lodwick, Johnny Spillane, Bill Demong
- ↑ Skład drużyny: Todd Lodwick, Matt Dayton, Johnny Spillane, Bill Demong
- ↑ Skład drużyny: Carl Van Loan, Jed Hinkley, Johnny Spillane, Todd Lodwick
- ↑ Skład drużyny: Bill Demong, Carl Van Loan, Johnny Spillane, Todd Lodwick
- ↑ 14,0 14,1 Skład drużyny: Bill Demong, Bryan Fletcher, Johnny Spillane, Todd Lodwick
- ↑ Skład drużyny: Bryan Fletcher, Taylor Fletcher, Todd Lodwick, Bill Demong
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
Mistrzowie świata juniorów w kombinacji norweskiej |
|
|
Indywidualnie
|
|
|
|
|
|
Sprint
|
|
|
|
|
|
Drużynowo
|
|
1984:  (J. Wagler, H. Hunger, S. Memm) • 1985:  (S. Nikiforow, A. Levandi, S. Zawiałow) • 1986:  (T. Bredesen, A. Oderløkken, J. Andersen) • 1987: (T. Prenzel, M. Frank, T. Abratis) • 1988: (T. Elden, B. Elden, J. Andersen) • 1989: (F. Moen, F. Lundberg, T. Elden) •
1990: (H. Skard, B. Vik, T. Elden) • 1991:  (M. Kučera, J. Hradil, Z. Pánik) • 1992: (H. Skard, T. Vesteraas, G. Skram) • 1993: (G. Myhre, H. Skard, K. Andersen) • 1994: (K. Braaten, J. Lunder, G. Skram) • 1995:  (F. Gottwald, M. Stecher, J. Bär) •
1996: (S. Rotevatn, P. Brynemo, K. Hammer) • 1997:  (L. Roux, N. Bal, R. Trachsel) • 1998:  (S. Lajunen, H. Manninen, J. Tallus, M. Keskinarkaus) • 1999:  (J. Spillane, B. Demong, J. Hinkley, C. Van Loan) • 2000: (J. Tallus, P. Kukkonen, J. Hiukka, M. Kaitainen) •
2001:  (M. Mehringer, M. Frey, B. Kircheisen, C. Menz) • 2002: (B. Kircheisen, T. Edelmann, F. Schillinger, C. Beetz) • 2003: (T. Edelmann, C. Beetz, B. Kircheisen, M. Kühne) • 2004: (J. Rundsveen, M. Kokslien, E. Uvsløkk, P. Tande) • 2005: (S. Tepel, T. Beetz, F. Schillinger, T. Edelmann) •
2006: (T. Englert, S. Tuss, R. Welde, T. Beetz) • 2007: (M. Pichlmayer, J. Weiss, A. Rainer, T. Druml) • 2008: (W. Bösl, S. Tuss, M. Förster, A. Günter) • 2009: (G. Storlien, O. Wendel, T. Brandt, T. Johansen) • 2010: (F. Rießle, J. Rydzek, J. Morweiser, J. Firn) • 2011 •
2012: (D. Pommer, F. Rehrl, A. Brandner, P. Orter) • 2013: (M. Schuller, J. Lange, D. Welde, M. Faißt) |
|
Stany Zjednoczone
Multimedia w Wikimedia Commons
[edytuj]
Lillehammer
Japonia
Samppa Lajunen
Pragelato
Georg Hettich
Austria
Vancouver
Jason Lamy Chappuis
Liberec
