Albert Costa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Albert Costa
Państwo  Hiszpania
Miejsce zamieszkania Barcelona
Data i miejsce urodzenia 25 czerwca 1975
Lleida
Wzrost 180 cm
Masa ciała 78 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1993
Zakończenie kariery 2006
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 12
Najwyżej w rankingu 6 (22 lipca 2002)
Australian Open QF (1997)
Roland Garros W (2002)
Wimbledon 2R (1996, 1998)
US Open 4R (2001)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 102 (12 stycznia 2004)
Australian Open 3R (2005)
Roland Garros 1R (2003)
US Open 1R (2003)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Hiszpania
Igrzyska olimpijskie
Brąz
Sydney 2000 tenis ziemny
(gra podwójna)

Albert Costa Casals (ur. 25 czerwca 1975 w Lleidzie) – hiszpański tenisista, zwycięzca wielkoszlemowego French Open w grze pojedynczej, medalista olimpijski w grze podwójnej z Sydney (2000), zdobywca Pucharu Davisa.

Na początku kariery używał imienia "Alberto".

Jest żonaty z Cristiną Venturą. Wieloletni związek, z którego ma córki–bliźniaczki Claudię i Almę (ur. w kwietniu 2001 roku), potwierdził ślubem w czerwcu 2002 roku, kilka dni po wielkoszlemowym triumfie na kortach im. Rolanda Garrosa. Świadkiem na ślubie Costy był jego przyjaciel, pokonany przez niego w półfinale French Open Àlex Corretja.

Z Albertem Costą nie jest spokrewniony inny tenisista hiszpański o tym nazwisku, Carlos Costa.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Treningi tenisowe rozpoczął w wieku 5 lat. Był czołowym juniorem świata, w 1993 roku wygrywając turniej Orange Bowl oraz będąc w finale French Open.

Jako zawodowy tenisista Costa występował w latach 1993–2006.

W 1995 roku wyeliminował na turnieju French Open byłego mistrza imprezy, Jima Couriera, a z Thomasem Musterem zagrał pięciosetowy mecz. Zrewanżował się Musterowi kilka miesięcy później w finale turnieju w Bet-at-home Cup Kitzbühel|Kitzbühel]], gdzie odniósł swoje pierwsze turniejowe zwycięstwo rangi ATP World Tour.

W 1996 roku Costa wygrał kolejne 3 turnieje, był w finale w Monte Carlo (pokonał m.in. Marcelo Ríosa i Andre Agassiego, przegrał z Thomasem Musterem), po raz pierwszy znalazł się w czołowej "dwudziestce" rankingu, a rok zakończył na pozycji nr 13.

W sezonie 1997 Hiszpan dotarł do ćwierćfinału Australian Open (przegrał w 5 setach z późniejszym zwycięzcą Pete'em Samprasem), wygrał turnieje w Barcelonie i Marbelli, przyczynił się do zdobycia przez Hiszpanię Drużynowego Pucharu Świata (pozostał w tej imprezie niepokonany). W kwietniu 1997 osiągnął pozycję nr 9. w rankingu ATP.

W 1998 roku Costa wygrał turnieje w Hamburgu i Kitzbühel, był w finale w Rzymie i Bournemouth. Jako rezerwowy wystąpił w turnieju ATP World Tour World Championships.

W 1999 roku triumfował w zawodach w Estoril, Gstaad i ponownie w Kitzbühel.

W 2000 roku tenisista hiszpański po raz pierwszy od kilku lat nie zdołał wygrać żadnego turnieju, był natomiast w ćwierćfinale French Open (pokonał m.in. Thomasa Enqvista i Lleytona Hewitta, przegrał z Franco Squillarim). Osiągnął także sukcesy jako reprezentant kraju – w parze z Àlexem Corretją zdobył brązowy medal w deblu na igrzyskach olimpijskich w Sydney, a późną jesienią przyczynił się do pierwszego triumfu Hiszpanii w Pucharze Davisa.

Po nieco słabszym sezonie 2001 (finał w Kitzbühel przegrany z Nicolásem Lapenttim i 4 runda US Open) doczekał się wielkiego sukcesu w 2002 roku. Do turnieju French Open nie przystępował jako faworyt, klasyfikowany dopiero na 22. miejscu rankingu światowego. Costa pokonał w drodze do finału m.in. trzykrotnego triumfatora imprezy Gustavo Kuertena, Guillermo Cañasa i w półfinale Àlexa Corretję. W finale okazał się lepszy od Juana Carlosa Ferrero, wygrywając 6:1, 6:0, 4:6, 6:3. Wygrana dała mu awans na najwyższą pozycję w karierze – nr 6. Był także w finałach w Barcelonie (przegrał z Gastónem Gaudio) i Amersfoort (przegrał z Juanem Ignacio Chelą). Po raz drugi w karierze wystąpił w turnieju Tennis Masters Cup, jako trzeci Hiszpan obok Carlosa Moyi i Juana Carlosa Ferrero.

Nie udało mu się obronić tytułu na French Open w 2003 roku. Doszedł wówczas do półfinału, wygrywając 4 z 5 spotkań w 5 setach (m.in. z Radkiem Štěpánkiem, Nicolásem Lapenttim i Tommym Robredo). Odpadł po porażce z Juanem Carlosem Ferrero, który został zwycięzcą całego turnieju. W marcu 2003 roku Costa był także w półfinale imprezy w Miami, gdzie pokonał takich graczy jak Nicolás Massú, Roger Federer i Guillermo Coria, a przegrał z Andre Agassim.

Słabsze sezony 2004 i 2005 sprawiły, że zaczął zastanawiać się nad zakończeniem kariery sportowej. Początkowo zamierzał zakończyć występy jesienią 2005 roku, ostatecznie jednak kontynuował grę do 2006 roku. Podczas sezonu 2005 odniósł zwycięstwo deblowe w Ad-Dausze wspólnie z Rafaelem Nadalem.

Albert Costa jest zawodnikiem praworęcznym, wyróżniającym się klasycznym, jednoręcznym bekhendem. W reprezentacji w Pucharze Davisa debiutował w kwietniu 1996 roku, wygrał 11 meczów, a 8 przegrał. Miał znaczący udział w zdobyciu trofeum w 2000 roku (w 1 rundzie pokonał Davide Sanguinettiego, w ćwierćfinale Jewgienija Kafielnikowa, w półfinale Todda Martina. W finale przegrał z Lleytonem Hewittem, a do meczu z Patrickiem Rafterem nie doszło, ponieważ Hiszpanie zapewnili sobie już prowadzenie 3:1), zabrakło go natomiast w składzie ekipy hiszpańskiej w 2004 roku, kiedy ponownie zdobyła tytuł.

W grudniu 2008 roku objął funkcję kapitana reprezentacji Hiszpanii w Pucharze Davisa, zastępując Emilio Sáncheza.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (12–9)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 26 marca 1995 Casablanca Ceglana Austria Gilbert Schaller 4:6, 2:6
Finalista 2. 9 kwietnia 1995 Estoril Ceglana Austria Thomas Muster 4:6, 2:6
Zwycięzca 1. 6 sierpnia 1995 Kitzbühel Ceglana Austria Thomas Muster 4:6, 6:4, 7:6(3), 2:6, 6:4
Finalista 3. 18 lutego 1996 Dubaj Twarda Chorwacja Goran Ivanišević 4:6, 3:6
Finalista 4. 28 kwietnia 1996 Monte Carlo Ceglana Austria Thomas Muster 3:6, 7:5, 6:4, 3:6, 2:6
Zwycięzca 2. 14 lipca 1996 Gstaad Ceglana Hiszpania Félix Mantilla 4:6, 7:6(2), 6:1, 6:0
Zwycięzca 3. 11 sierpnia 1996 San Marino Ceglana Hiszpania Félix Mantilla 7:6(7), 6:3
Zwycięzca 4. 15 września 1996 Bournemouth Ceglana Niemcy Marc-Kevin Goellner 6:7(4), 6:2, 6:2
Zwycięzca 5. 20 kwietnia 1997 Barcelona Ceglana Hiszpania Albert Portas 7:5, 6:4, 6:4
Zwycięzca 6. 14 września 1997 Walencja Ceglana Hiszpania Alberto Berasategui 6:3, 6:2
Zwycięzca 7. 10 maja 1998 Hamburg Ceglana Hiszpania Àlex Corretja 6:2, 6:0, 1:0 krecz
Finalista 5. 17 maja 1998 Rzym Ceglana Chile Marcelo Ríos walkower
Zwycięzca 8. 2 sierpnia 1998 Kitzbühel Ceglana Włochy Andrea Gaudenzi 6:2, 1:6, 6:2, 3:6, 6:1
Finalista 6. 20 września 1998 Bournemouth Ceglana Hiszpania Félix Mantilla 3:6, 5:7
Zwycięzca 9. 11 kwietnia 1999 Estoril Ceglana Stany Zjednoczone Todd Martin 7:6(4), 2:6, 6:3
Zwycięzca 10. 11 lipca 1999 Gstaad Ceglana Ekwador Nicolás Lapentti 7:6(4), 6:3, 6:4
Zwycięzca 11. 1 sierpnia 1999 Kitzbühel Ceglana Hiszpania Fernando Vicente 7:5, 6:2, 6:7(5), 7:6(4)
Finalista 7. 29 lipca 2001 Kitzbühel Ceglana Ekwador Nicolás Lapentti 6:1, 4:6, 5:7, 5:7
Finalista 8. 28 kwietnia 2002 Barcelona Ceglana Argentyna Gastón Gaudio 4:6, 0:6, 2:6
Zwycięzca 12. 8 czerwca 2002 French Open, Paryż Ceglana Hiszpania Juan Carlos Ferrero 6:1, 6:0, 4:6, 6:3
Finalista 9. 21 lipca 2002 Amersfoort Ceglana Argentyna Juan Ignacio Chela 1:6, 6:7(4)

Gra podwójna (1–0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 8 stycznia 2005 Ad-Dauha Twarda Hiszpania Rafael Nadal Rosja Michaił Jużny
Rumunia Andrei Pavel
6:3, 4:6, 6:3

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]