Albert Costa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Albert Costa
Państwo  Hiszpania
Miejsce zamieszkania Barcelona
Data i miejsce urodzenia 25 czerwca 1975
Lleida
Wzrost 180 cm
Masa ciała 78 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1993
Zakończenie kariery 2006
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 12
Najwyżej w rankingu 6 (22 lipca 2002)
Australian Open QF (1997)
Roland Garros W (2002)
Wimbledon 2R (1996, 1998)
US Open 4R (2001)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 102 (12 stycznia 2004)
Australian Open 3R (2005)
Roland Garros 1R (2003)
US Open 1R (2003)
Dorobek medalowy

Albert Costa Casals (ur. 25 czerwca 1975 w Lleidzie) – hiszpański tenisista, zwycięzca wielkoszlemowego French Open w grze pojedynczej, medalista olimpijski w grze podwójnej z Sydney (2000), zdobywca Pucharu Davisa.

Na początku kariery używał imienia "Alberto".

Jest żonaty z Cristiną Venturą. Wieloletni związek, z którego ma córki–bliźniaczki Claudię i Almę (ur. w kwietniu 2001 roku), potwierdził ślubem w czerwcu 2002 roku, kilka dni po wielkoszlemowym triumfie na kortach im. Rolanda Garrosa. Świadkiem na ślubie Costy był jego przyjaciel, pokonany przez niego w półfinale French Open Àlex Corretja.

Z Albertem Costą nie jest spokrewniony inny tenisista hiszpański o tym nazwisku, Carlos Costa.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Treningi tenisowe rozpoczął w wieku 5 lat. Był czołowym juniorem świata, w 1993 roku wygrywając turniej Orange Bowl oraz będąc w finale French Open.

Jako zawodowy tenisista Costa występował w latach 1993–2006.

W 1995 roku wyeliminował na turnieju French Open byłego mistrza imprezy, Jima Couriera, a z Thomasem Musterem zagrał pięciosetowy mecz. Zrewanżował się Musterowi kilka miesięcy później w finale turnieju w Bet-at-home Cup Kitzbühel|Kitzbühel]], gdzie odniósł swoje pierwsze turniejowe zwycięstwo rangi ATP World Tour.

W 1996 roku Costa wygrał kolejne 3 turnieje, był w finale w Monte Carlo (pokonał m.in. Marcelo Ríosa i Andre Agassiego, przegrał z Thomasem Musterem), po raz pierwszy znalazł się w czołowej "dwudziestce" rankingu, a rok zakończył na pozycji nr 13.

W sezonie 1997 Hiszpan dotarł do ćwierćfinału Australian Open (przegrał w 5 setach z późniejszym zwycięzcą Pete'em Samprasem), wygrał turnieje w Barcelonie i Marbelli, przyczynił się do zdobycia przez Hiszpanię Drużynowego Pucharu Świata (pozostał w tej imprezie niepokonany). W kwietniu 1997 osiągnął pozycję nr 9. w rankingu ATP.

W 1998 roku Costa wygrał turnieje w Hamburgu i Kitzbühel, był w finale w Rzymie i Bournemouth. Jako rezerwowy wystąpił w turnieju ATP World Tour World Championships.

W 1999 roku triumfował w zawodach w Estoril, Gstaad i ponownie w Kitzbühel.

W 2000 roku tenisista hiszpański po raz pierwszy od kilku lat nie zdołał wygrać żadnego turnieju, był natomiast w ćwierćfinale French Open (pokonał m.in. Thomasa Enqvista i Lleytona Hewitta, przegrał z Franco Squillarim). Osiągnął także sukcesy jako reprezentant kraju – w parze z Àlexem Corretją zdobył brązowy medal w deblu na igrzyskach olimpijskich w Sydney, a późną jesienią przyczynił się do pierwszego triumfu Hiszpanii w Pucharze Davisa.

Po nieco słabszym sezonie 2001 (finał w Kitzbühel przegrany z Nicolásem Lapenttim i 4 runda US Open) doczekał się wielkiego sukcesu w 2002 roku. Do turnieju French Open nie przystępował jako faworyt, klasyfikowany dopiero na 22. miejscu rankingu światowego. Costa pokonał w drodze do finału m.in. trzykrotnego triumfatora imprezy Gustavo Kuertena, Guillermo Cañasa i w półfinale Àlexa Corretję. W finale okazał się lepszy od Juana Carlosa Ferrero, wygrywając 6:1, 6:0, 4:6, 6:3. Wygrana dała mu awans na najwyższą pozycję w karierze – nr 6. Był także w finałach w Barcelonie (przegrał z Gastónem Gaudio) i Amersfoort (przegrał z Juanem Ignacio Chelą). Po raz drugi w karierze wystąpił w turnieju Tennis Masters Cup, jako trzeci Hiszpan obok Carlosa Moyi i Juana Carlosa Ferrero.

Nie udało mu się obronić tytułu na French Open w 2003 roku. Doszedł wówczas do półfinału, wygrywając 4 z 5 spotkań w 5 setach (m.in. z Radkiem Štěpánkiem, Nicolásem Lapenttim i Tommym Robredo). Odpadł po porażce z Juanem Carlosem Ferrero, który został zwycięzcą całego turnieju. W marcu 2003 roku Costa był także w półfinale imprezy w Miami, gdzie pokonał takich graczy jak Nicolás Massú, Roger Federer i Guillermo Coria, a przegrał z Andre Agassim.

Słabsze sezony 2004 i 2005 sprawiły, że zaczął zastanawiać się nad zakończeniem kariery sportowej. Początkowo zamierzał zakończyć występy jesienią 2005 roku, ostatecznie jednak kontynuował grę do 2006 roku. Podczas sezonu 2005 odniósł zwycięstwo deblowe w Ad-Dausze wspólnie z Rafaelem Nadalem.

Albert Costa jest zawodnikiem praworęcznym, wyróżniającym się klasycznym, jednoręcznym bekhendem. W reprezentacji w Pucharze Davisa debiutował w kwietniu 1996 roku, wygrał 11 meczów, a 8 przegrał. Miał znaczący udział w zdobyciu trofeum w 2000 roku (w 1 rundzie pokonał Davide Sanguinettiego, w ćwierćfinale Jewgienija Kafielnikowa, w półfinale Todda Martina. W finale przegrał z Lleytonem Hewittem, a do meczu z Patrickiem Rafterem nie doszło, ponieważ Hiszpanie zapewnili sobie już prowadzenie 3:1), zabrakło go natomiast w składzie ekipy hiszpańskiej w 2004 roku, kiedy ponownie zdobyła tytuł.

W grudniu 2008 roku objął funkcję kapitana reprezentacji Hiszpanii w Pucharze Davisa, zastępując Emilio Sáncheza.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (12–9)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 26 marca 1995 Casablanca Ceglana Austria Gilbert Schaller 4:6, 2:6
Finalista 2. 9 kwietnia 1995 Estoril Ceglana Austria Thomas Muster 4:6, 2:6
Zwycięzca 1. 6 sierpnia 1995 Kitzbühel Ceglana Austria Thomas Muster 4:6, 6:4, 7:6(3), 2:6, 6:4
Finalista 3. 18 lutego 1996 Dubaj Twarda Chorwacja Goran Ivanišević 4:6, 3:6
Finalista 4. 28 kwietnia 1996 Monte Carlo Ceglana Austria Thomas Muster 3:6, 7:5, 6:4, 3:6, 2:6
Zwycięzca 2. 14 lipca 1996 Gstaad Ceglana Hiszpania Félix Mantilla 4:6, 7:6(2), 6:1, 6:0
Zwycięzca 3. 11 sierpnia 1996 San Marino Ceglana Hiszpania Félix Mantilla 7:6(7), 6:3
Zwycięzca 4. 15 września 1996 Bournemouth Ceglana Niemcy Marc-Kevin Goellner 6:7(4), 6:2, 6:2
Zwycięzca 5. 20 kwietnia 1997 Barcelona Ceglana Hiszpania Albert Portas 7:5, 6:4, 6:4
Zwycięzca 6. 14 września 1997 Walencja Ceglana Hiszpania Alberto Berasategui 6:3, 6:2
Zwycięzca 7. 10 maja 1998 Hamburg Ceglana Hiszpania Àlex Corretja 6:2, 6:0, 1:0 krecz
Finalista 5. 17 maja 1998 Rzym Ceglana Chile Marcelo Ríos walkower
Zwycięzca 8. 2 sierpnia 1998 Kitzbühel Ceglana Włochy Andrea Gaudenzi 6:2, 1:6, 6:2, 3:6, 6:1
Finalista 6. 20 września 1998 Bournemouth Ceglana Hiszpania Félix Mantilla 3:6, 5:7
Zwycięzca 9. 11 kwietnia 1999 Estoril Ceglana Stany Zjednoczone Todd Martin 7:6(4), 2:6, 6:3
Zwycięzca 10. 11 lipca 1999 Gstaad Ceglana Ekwador Nicolás Lapentti 7:6(4), 6:3, 6:4
Zwycięzca 11. 1 sierpnia 1999 Kitzbühel Ceglana Hiszpania Fernando Vicente 7:5, 6:2, 6:7(5), 7:6(4)
Finalista 7. 29 lipca 2001 Kitzbühel Ceglana Ekwador Nicolás Lapentti 6:1, 4:6, 5:7, 5:7
Finalista 8. 28 kwietnia 2002 Barcelona Ceglana Argentyna Gastón Gaudio 4:6, 0:6, 2:6
Zwycięzca 12. 8 czerwca 2002 French Open, Paryż Ceglana Hiszpania Juan Carlos Ferrero 6:1, 6:0, 4:6, 6:3
Finalista 9. 21 lipca 2002 Amersfoort Ceglana Argentyna Juan Ignacio Chela 1:6, 6:7(4)

Gra podwójna (1–0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 8 stycznia 2005 Ad-Dauha Twarda Hiszpania Rafael Nadal Rosja Michaił Jużny
Rumunia Andrei Pavel
6:3, 4:6, 6:3

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]