Konklawe 1352

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Konklawe 1352
Sede vacante.svg
Daty i miejsce
16 – 18 grudnia 1352
Pałac papieski w Awinionie
Główne postacie
Dziekan Pierre Desprès
Kamerling Stefano Aldebrandi Cambaruti
Protoprezbiter Guillaume d'Aure
Protodiakon Gaillard de la Mothe
Wybory
Liczba elektorów
• uczestnicy
• nieobecni

25
1
Wybrany Papież
Papa Innocentius Sextus.jpg
Étienne Aubert
Przybrane imię: Innocenty VI

Konklawe 16-18 grudnia 1352 – czwarte konklawe okresu tzw. niewoli awiniońskiej papieży. Odbywało się w Awinionie. Było pierwszym konklawe w historii, na którym doszło do podpisania kapitulacji wyborczej.

Śmierć Klemensa VI[edytuj | edytuj kod]

Papież Klemens VI zmarł 6 grudnia 1352 roku w Awinionie i został pochowany w miejscowej katedrze. W trakcie swojego 10-letniego pontyfikatu ustabilizował w Awinionie stolicę papieską, wykańczając budowę pałacu i dokonując wykupu miasta i jego okolic z rąk dotychczasowej właścicielki, królowej Neapolu Joanny I. Urząd papieski sprawował w stylu gorszącym współczesnych, żyjąc w luksusie i przepychu przypominającym świeckie dwory. Cechował go też praktykowany na wielką skalę nepotyzm – spośród dwudziestu pięciu mianowanych przez niego kardynałów aż jedenastu było jego krewnymi, a zaledwie czterech nie było Francuzami (trzech Włochów i jeden Hiszpan).

Lista uczestników[edytuj | edytuj kod]

25 z 26 kardynałów uczestniczyło w konklawe. Wśród nich było dwudziestu dwóch Francuzów, dwóch Włochów i Hiszpan:

Klemens VI mianował dziewiętnastu elektorów, a Benedykt XII i Jan XXII po trzech. Aż dwunastu kardynałów zostało nominowanych na konsystorzu 17 grudnia 1350 roku, zwołanym dla wypełnienia licznych wakatów w Świętym Kolegium, zostało ono bowiem zdziesiątkowane podczas epidemii "czarnej śmierci" w 1348 (zmarło wtedy ośmiu kardynałów). Aż ośmiu elektorów (Roger, Canillac, d’Aigrefeuille, Cros, de la Tour, de la Jugié, Besse i Beaufort) było krewnymi zmarłego papieża Klemensa VI.

Urząd Kamerlinga Świętego Kościoła Rzymskiego, najważniejszy w okresie sediswakancji, sprawował wówczas Stefano Aldebrandi Cambaruti, arcybiskup Tuluzy

Nieobecni[edytuj | edytuj kod]

Jeden francuski kardynał mianowany przez Klemensa VI:

  • Guy de Boulogne (20 września 1342) – kardynał biskup Porto e Santa Rufina; komendatariusz kościołów prezbiterialnych S. Cecilia i S. Crisogono; legat papieski we Francji

Kapitulacja wyborcza[edytuj | edytuj kod]

Konklawe rozpoczęło się 16 grudnia 1352 od podpisania pierwszej w historii wyborów papieży kapitulacji wyborczej. Zobowiązywała ona elekta, że nie będzie mianował nowych kardynałów dopóki liczba dotychczasowych nie spadnie poniżej 16. Ponadto ogólna liczba kardynałów miała być ograniczona do 20, a każda nowa nominacja musiała zyskać aprobatę 2/3 składu Świętego Kolegium. Wszyscy kardynałowie zaprzysięgli tę kapitulację, choć niektórzy uczynili to z zastrzeżeniem.

Kapitulacja ta była wyrazem dążeń kardynałów do ograniczenia absolutnej władzy papieża w Kościele i wprowadzenia w jej miejsce oligarchicznej formy rządów z decydującą rolą ekskluzywnego grona, jakim było Święte Kolegium Kardynałów. Ta swoista rywalizacja o władzę między papieżem a kardynałami miała miejsce praktycznie od początku istnienia Świętego Kolegium jako zorganizowanej korporacyjnej struktury kościelnej (tj. od XII wieku) i trwała aż do pontyfikatu Leona X (1513-21), który ostatecznie rozstrzygnął ją na korzyść papieża.

Wybór Innocentego VI[edytuj | edytuj kod]

Konklawe trwało zaledwie dwa dni. 18 grudnia 1352 jednogłośnie wybrano starego, 70-letniego kardynała-biskupa Ostii Étienne Aubert. Przybrał on imię Innocenty VI i 30 grudnia został uroczyście koronowany w awiniońskiej katedrze przez protodiakona Gaillard de la Mothe. Niedługo po swoim wyborze uznał podpisaną na konklawe kapitulację za niezgodną z prawem kanonicznym, a tym samym za nieważną.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • G. Mollat „The Popes at Avignon 1305-1378”, Londyn 1963, s. 44

Uzupełniające źródła internetowe[edytuj | edytuj kod]