Innocenty VI

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Innocenty VI
Innocentius Sextus
Étienne Aubert
Papież
Innocenty VI
Herb Innocenty VI
Data i miejsce urodzenia 1282
Monts (Limousin)
Data i miejsce śmierci 12 września 1362
Awinion
Papież
Okres sprawowania 1352-1362
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 18 grudnia 1352

Innocenty VI (łac. Innocentius V), właśc. Étienne Aubert (ur. w 1282 w Monts we Francji, zm. 12 września 1362 w Awinionie[1]) – papież w okresie od 18 grudnia 1352 do 12 września 1362[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Monts, był profesorem prawa cywilnego oraz naczelnym sędzią w Tuluzie, gdzie swoją wiedzą oraz kompetencją zyskał sobie mocną pozycję pośród prawników[1]. Pełnił funkcję biskupa Noyon i Clermont. W 1342 roku Klemens VI nadał mu godność kardynałaprezbitera, a potem mianował go wielkim penitencjariuszem (1348) oraz kardynałem–biskupem Ostii (1352)[2].

Po śmierci Klemensa kardynałowie zebrani na dwudniowym konklawe w Awinionie zapragnęli zwiększenia roli Świętego Kolegium[2]. W tym celu ułożyli i zaprzysięgli kapitulację, która zobowiązywała przyszłego papieża do liczenia się z nimi w wielu podstawowych kwestiach, a także niepowoływania nowych kardynałów, dopóki ich liczba nie spadnie do 16[1]. Kardynałowie wybrali Stefana Auberta, który po uroczystości koronacyjnej przybrał imię Innocentego VI[2].

Piąty papież niewoli awiniońskiej ogłosił nieważność kapitulacji wyborczej, która podważa zakaz dokonywania transakcji podczas konklawe[1]. Potępił posiadanie więcej, niż jednego beneficjum i duchownym nakazał wrócić do miejsc urzędowania[1]. Zreformował kurię, zmniejszając niepotrzebne wydatki[2]. Poparł przełożonych zakonów, którzy usiłowali przywrócić rygory zakonne[1]. Zwalczał franciszkańskich spirytuałów, nakazując inkwizycji ich aresztowanie, a w niektórych przypadkach, nawet spalenie na stosie[1]. Chciał wrócić do Rzymu, co jednak uniemożliwiała mu sytuacja w Państwie Kościelnym[2]. By uregulować sytuację w Rzymie, wysłał tam swojego legata, hiszpańskiego kardynała Egidio Albornoza, który zmodernizował administrację i podporządkował papiestwu większość terenów[1]. Papież zdjął także ekskomunikę z Coli di Rienzi i uczynił go senatorem, licząc, że pomoże mu przeciwstawić się arystokracji[1]. Plany te zakończyły się fiaskiem, gdyż di Rienzi zginął podczas ulicznych zamieszek 8 października 1354 roku[1].

5 kwietnia 1355 roku kardynał, jednocześnie biskup Ostii koronował, za papieską zgodą, Karola IV na cesarza, króla Czech, który wcześniej w 1346 roku został wybrany na króla rzymskiego[1]. Nowy cesarz po sejmach w Norymberdze i w Metzu ogłosił Złotą Bullę[2]. Dokument ten regulował sprawę wyboru króla niemieckiego bez konieczności zatwierdzania go przez papieża[2].

Na arenie międzynarodowej papież poniósł kilka klęsk: nie udało mu się zapobiec wznowienia wojny stuletniej pomiędzy Francją i Anglią, a także notorycznie był zmuszany do nakładania kar kościelnych na Piotra I Okrutnego, za rozwód z żoną[1]. Innocenty VI w celu obrony miasta Awinion przed grupami zbójców, zbudował fortyfikacje[1].

Zmarł w Awinionie 12 września 1362[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 309-311. ISBN 83-06-02633-0.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 111. ISBN 83-7006-437-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Klemens VI
Emblem of the Papacy SE.svg Papież Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Urban V