Jan XXII
| Jan XXII Ioannes Vicesimus Secundus |
||
| Jacques Duèse | ||
| Papież | ||
 |
||
|
||
| Data i miejsce urodzenia | ok. 1245 Cahors |
|
| Data i miejsce śmierci | 4 grudnia 1334 Awinion |
|
| Papież | ||
| Okres sprawowania | 1316-1334 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Pontyfikat | 7 sierpnia 1316 | |
Jan XXII (łac. Ioannes XXII, właśc. Jacques Duèse; ur. ok. 1244 w Cahors, zm. 4 grudnia 1334 w Awinionie[1]) – papież w okresie od 7 sierpnia 1316 do 4 grudnia 1334[2].
Biografia [edytuj]
Urodził się w bogatej mieszczańskiej rodzinie[1]. Studiował prawo i teologię w Cahors i Montpellier[1], był proboszczem kościoła św. Andrzeja w Cahors. w 1289 wyjechał do Neapolu. Był wychowawcą i doradcą króla Neapolu Karola Roberta; z poręki króla został biskupem Fréjus, a następnie Awinionu[2]. Brał żywy udział w pracach soboru w Vienne w 1311, zwłaszcza w procesie wytoczonym templariuszom.
Po śmierci papieża Klemensa V nastąpił ponad dwuletni wakat na tronie papieskim[2]. Kilka grup kardynałów, skłóconych ze sobą i reprezentujących interesy różnych panujących, nie mogło uzgodnić osoby nowego papieża. Ostatecznie po interwencji króla Francji Filipa V wybór konklawe w Lyonie w 1316 r. padł na biskupa d'Euse, liczącego już około 72 lata[2]. Elekt, który przyjął imię Jana XXII, rządził Kościołem 18 lat i był jednym z energiczniejszych papieży okresu awiniońskiego[2].
Początkowo chciał przenieść się do Rzymu, jednak na prośby kardynałów, postanowił pozostać w Awinionie[2]. Na początku pontyfikatu zreformował administrację kościelną: zwiększył zakres prowizji papieskich, zakazał posiadania więcej niż dwóch beneficjów, podzielił większe diecezje na mniejsze, wprowadził nakaz płacenia annatów i zreorganizował kurię[1].
Papież popadł w konflikt z franciszkanami, w wyniku czego doszło do schizmy i nałożenia ekskomuniki na generała zakonu, Michała z Ceseny, który uciekł na dwór króla niemieckiego[1]. Wkrótce potem powstał spór pomiędzy królem Niemiec, Ludwikiem IV, a księciem Austrii, Fryderykiem III o koronę niemiecką[2]. Wprawdzie w 1322 roku Ludwik pokonał Fryderyka, to papież nie chciał go uznać królem[1]. Rok później Jan ekskomunikował Ludwika, co spowodowało potępienie papieża przez Ludwika i koronowanie się na cesarza w 1328 roku[1]. Król nakazał także wybrać na antypapieża, Pietro Rainalducciego, jednak jego pozycja utrzymała się w Rzymie przez 2 lata[2]. Po wyjeździe Ludwika IV, antypapież uznał zwierzchnictwo Jana i został uwięziony w areszcie domowym[2].
W 1323 roku kanonizował Tomasza z Akwinu, a w 1329 potępił Mistrza Eckharta[2]. Zmarł w wieku niemal dziewięćdziesięciu lat[2]. W czasie swego pontyfikatu mianował wielu kardynałów francuskich, dając im wielką przewagę w kolegium kardynalskim[1].
Uważał, że dusze po śmierci nie mogą oglądać Boga – ma to nastąpić dopiero po Sądzie Ostatecznym[1]. Tuż przed śmiercią, wyrzekł się swoich poglądów w obecności kardynałów[1]. W rzeczywistości podawał własną interpretację spraw ostatecznych, tego co dzieje się z duszami po śmierci i kiedy dusze "oglądać będą Boga twarzą w twarz"[1].
Przypisy [edytuj]
- ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 299-302. ISBN 83-06-02633-0.
- ↑ 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 108-110. ISBN 83-7006-437-X.
Bibliografia [edytuj]
- Pope John XXII (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2013-02-25].
| Poprzednik Klemens V |
 |
Papież | |
Następca Benedykt XII |
