Działoszyce
Z Wikipedii
| Działoszyce | |||
|
|||
| Województwo | świętokrzyskie | ||
| Powiat | pińczowski | ||
| Gmina • rodzaj |
Działoszyce miejsko-wiejska |
||
| Prawa miejskie | 1409 | ||
| Burmistrz | Zdzisław Józef Leks | ||
| Powierzchnia | 1,91 km² | ||
| Położenie (punkt) | 50° 22' N 20° 21' E |
||
| Ludność • liczba • gęstość |
1068 584,8 os./km² |
||
| Strefa numeracyjna |
41 | ||
| Kod pocztowy | 28-440 | ||
| Tablice rejestracyjne | TPI | ||
Położenie na mapie Polski  Działoszyce
|
|||
| TERC10 (TERYT) |
3263408014 | ||
|
Urząd miejski 3
ul. Skalbmierska 5 28-440 Działoszycetel. 41 352-60-10; faks 41 352-60-53 |
|||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|||
| Strona internetowa miasta | |||
Działoszyce – miasto położone w południowej Polsce, w woj. świętokrzyskim, w powiecie pińczowskim. Siedziba miejsko-wiejskiej gminy Działoszyce. Położone nad rzeką Nidzicą (lewy dopływ Wisły).
W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. kieleckiego.
Według danych z 31 grudnia 2004, miasto miało 1117 mieszkańców.
Spis treści |
[edytuj] Historia
Pierwsza wzmianka o Działoszycach pochodzi z 1220 r[1]. Osada położona była na szlaku handlowym prowadzącym z Krakowa przez Skalbmierz i Wiślicę. Działoszyce rozwijały się dzięki protekcji biskupa Iwona Odrowąża. W czasach Kazimierza Wielkiego miały ok. 430 mieszkańców. W 1409 r. król Władysław Jagiełło nadał osadzie prawa miejskie. Ród Ostrogskich do których należało miasto, otrzymał przywilej na pobieranie opłat mostowych od kupców wielkopolskich. Działoszyce były ośrodkiem rzemieślniczym i handlowym. Rozwijały się tu garbarstwo i olejarstwo, a w późniejszym okresie sukiennictwo. W 1629 r. w mieście było 13 rzemieślników. Znajdowały się tu młyn i stępa napędzane przez dwa koła wodne. W 1662 r. Działoszyce miały 468 mieszkańców. W 1788 r. – 159 domów i 720 mieszkańców. Miasto posiadało przywilej na odbywanie 12 jarmarków w ciągu roku. W 1827 r. Działoszyce miały 1735 mieszkańców. W roku 1894 wybuchła epidemia cholery, w wyniku której zmarło 126 osób, w większości Żydzi[2]. W 1899 r. miasto zamieszkiwało 4673 Żydów[3] (na 5170 mieszkańców), zajmujących się przeważnie przemysłem oraz handlem. Działało w tym czasie 6 garbarnii, 3 cegielnie, 2 olejarnie, 2 fabryki świec, kopalnia gipsu oraz kaflarnia.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego w Działoszycach handlowano zbożem, drobiem oraz trzodą chlewną. Funkcjonowało tu także kilka małych zakładów przemysłowych. M.in. olejarnia, kaflarnia, garbarnia oraz 3 młyny. Liczba mieszkańców malała z powodu konkurencji większych zakładów przemysłowych położonych w sąsiednich ośrodkach, a także problemów komunikacyjnych. W 1921 r. miasto miało 6755 mieszkańców. Do 1939 r. liczba ta zmalała do 5872. W czasie okupacji hitlerowskiej zagładzie uległa cała ludność żydowska miasteczka. W 1946 r. Działoszyce miały już zaledwie 2506 mieszkańców.
[edytuj] Zabytki
- Kościół parafialny pw. Świętej Trójcy, z XV wieku, gotyckie prezbiterium ze sklepieniem krzyżowo-żebrowym, przebudowany w XVII wieku w stylu barokowym, w XIX wieku przebudowany ponownie (przedłużenie nawy i dobudowanie wieży), kaplice pw. Świętej Anny z 1637 i pw. Matki Boskiej Różańcowej z 1869
- Zrujnowana synagoga, z 1852 na ul. Krasickiego
- Cmentarz z XIX wieku, z kaplicą grobową rodziny Michalskich
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Miasta polskie w Tysiącleciu, przewodn. kom. red. Stanisław Pazyra, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław - Warszawa - Kraków, 1965-1967
- Krzysztof Urbański: Gminy żydowskie małe w województwie kieleckim w okresie międzywojennym. Kielce: Muzeum Narodowe w Kielcach; F.P.H.U. „XYZ”, 2006, ss. 76-84. ISBN 83-89995-06-9.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Strona miasta i gminy Działoszyce
- Zdjęcia Synagogi
- Mapy: Autopilot • Google Maps • Targeo • Zumi
- Zdjęcia satelitarne: Google Maps • Wikimapia • Zumi
|
|||||||
|
||||||||||||||
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
