Filozofia nauki
Filozofia nauki – dział filozofii zajmujący się badaniem filozoficznych podstaw nauki oraz jej metod, starający się odpowiedzieć na pytanie, jakie poglądy można uznać za naukowe, a jakie nie, i dlaczego.
Spis treści |
Historia i rozwój [edytuj]
Początkowo filozofia nauki zajmowała się metodami konstrukcji teorii naukowych, potem analizą etapów rozwoju nauki, paradygmatami i programami badawczymi nauki. Obecnie zajmuje się sposobami istnienia przedmiotów teoretycznych, statusem teorii naukowych, metod i hipotez czy też celem oraz przyczyną istnienia praw fizyki[1].
Główne kierunki filozofii nauki to: scjentyzm (Rudolf Carnap, Stegmūller), racjonalizm krytyczny (Karl Popper, Hans Albert), konstruktywizm (Lorenzen, Kambartel), transcedentalny uniwersalny pragmatyzm (Apel, Jürgen Habermas).
Przedstawiciele [edytuj]
- Auguste Comte
- John Stuart Mill
- Paul Feyerabend
- Ernest Nagel
- Thomas Kuhn
- Imre Lakatos
- Karl Popper
- Mariano Artigas
- Ludwik Fleck
- Henri Poincaré
- Koło Wiedeńskie
- Ian Hacking
- Michał Heller
Zobacz też [edytuj]
- nauka
- pozytywizm
- neopozytywizm
- instrumentalizm
- empiryzm
- popperyzm
- redukcjonizm
- scjentyzm
- prawo nauki
- teoria
- brzytwa Ockhama
- eksperyment
- epistemologia
- socjologia wiedzy
- socjologia nauki
- konstruktywizm społeczny
- Filozofia Nauki - kwartalnik