56. ceremonia wręczenia Oscarów
| Data |
9 kwietnia 1984 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Prowadzenie | |||
| Producent | |||
| Reżyser | |||
| Czas trwania |
3 godziny, 45 minut[1] | ||
| Stacja telewizyjna | |||
| Nawigacja | |||
| |||
56. ceremonia wręczenia Oscarów – 56. ceremonia wręczenia Nagród Akademii Filmowej (Oscarów), nagród filmowych przyznawanych przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS). Odbyła się 9 kwietnia 1984 w Dorothy Chandler Pavilion w Los Angeles. Wręczono podczas niej nagrody w 22 kategoriach, honorujące filmy, których premiera odbyła się w 1983, a także trzy pozakonkursowe nagrody specjalne[2]. Poprowadził ją Johnny Carson. Była w Stanach Zjednoczonych transmitowana na żywo przez kanał telewizyjny ABC, a jej oglądalność wyniosła około 42,051 milionów widzów.
Nominacje zostały ogłoszone 16 lutego 1984 przez prezesa Akademii, Gene’a Allena, i aktora Mickeya Rooneya. Najwięcej (11) otrzymał ich film Czułe słówka[3][4]. Podczas ceremonii zdobył też najwięcej nagród (5), w tym w kategorii najlepszy film[5]. Szwedzki film Fanny i Aleksander wygrał cztery nagrody, ustanawiając rekord największej liczby Oscarów zdobytych przez film nieanglojęzyczny[a][7]. Linda Hunt jako jedyna osoba w historii zdobyła nagrodę aktorską za zagranie postaci przeciwnej płci[8][7].
Laureaci i nominowani
[edytuj | edytuj kod]Kategorie konkursowe
[edytuj | edytuj kod]Nagrody specjalne
[edytuj | edytuj kod]- Hal Roach – „w uznaniu jego bezprecedensowego dorobku w postaci wybitnego wkładu w sztukę filmową”
Statystyki
[edytuj | edytuj kod]
|
|
Przebieg
[edytuj | edytuj kod]Prezenterzy
[edytuj | edytuj kod]Występy muzyczne
[edytuj | edytuj kod]| Wykonawcy | Utwory |
|---|---|
| Irene Cara National Dance Institute |
„Flashdance…What a Feeling” |
| Herb Alpert Lani Hall |
„Maniac” |
| Mac Davis | „Over You” |
| Donna Summer | „Papa, Can You Hear Me?” |
| Jennifer Holliday | „The Way He Makes Me Feel” |
| Sammy Davis Jr. Liza Minnelli |
„There’s No Business Like Show Business” |
Ceremonia
[edytuj | edytuj kod]12 września 1983 Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS) poinformowała, że producentem najbliższej ceremonii Oscarów będzie Jack Haley Jr., który uprzednio produkował gale w 1974 i 1979 oraz wyreżyserował galę w 1970[11]. W tym samym miesiącu zaangażowała do poprowadzenia, po rocznej przerwie, Johnny’ego Carsona[12]. 17 listopada 1983 Marty Pasetta został ogłoszony reżyserem, trzynasty rok z rzędu[13]. 26 stycznia 1984 AMPAS poinformowała, że kierownikiem muzycznym i dyrygentem orkiestry będzie Quincy Jones[14]. Po raz pierwszy w historii Oscarów zasady głosowania zostały przedstawione widzom na końcu, a nie na początku transmisji[15].
Odbiór
[edytuj | edytuj kod]Według danych Nielsen Media Research, transmisja ceremonii w Stanach Zjednoczonych na ABC odnotowała oglądalność na poziomie 42,051 miliona widzów w 25,39 milionach gospodarstw domowych, co stanowiło spadek o 21% w porównaniu z poprzednim rokiem. Miała udział w rynku na poziomie 30,3, co reprezentowało 50% widowni oglądającej wówczas telewizję[16][17].
John J. O’Connor z gazety „The New York Times” pochwalił prowadzenie Johnny’ego Carsona, określając jako „żywiołowo genialne” i zwracając uwagę na jego „zapewnianie z wiecznie chłopięcą gracją swojego typowego komediowego miksu”[18]. Stephen Hunter z „The Baltimore Sun” wyraził opinię: „Spektakl, jeden z najżywszych i najdynamiczniejszych w ostatnich latach, miał swój największy atut w powrocie Johnny’ego Carsona do roli prowadzącego. Pan Carson był w szczytowej formie”[19]. Mike Duffy z „Detroit Free Press” ocenił: „Johnny Carson, po raz kolejny nieoceniony gospodarz, dodał trafnymi ripostami potrzebnej pikanterii”[20].
Jerry Coffey z „Fort Worth Star-Telegram” napisał: „Nic, co dzieje się podczas Oscarów, nie jest warte nudy, którą wiecznie naiwna publiczność znosi w wyniku corocznego spazmu samouwielbienia świata filmowego”[21]. Patrick Taggart z „Austin American-Statesman” ocenił: „Po tygodniu od tego wydarzenia można już dziś potwierdzić, że poniedziałkowa gala rozdania Oscarów była jedną z najnudniejszych w historii (…). W każdym przypadku Oscary były przewidywalnym wyborem i nie tylko nie było żadnych niespodzianek wśród nagród, ale nie było nawet tych pysznych, żenujących momentów, które sprawiają, że transmisja na żywo jest tym, czym jest”[22]. Howard Rosenberg z gazety „Los Angeles Times” wyraził opinię: „Bądźmy szczerzy. To nie była jedna z bardziej elektryzujących transmisji rozdania Oscarów. Te trzy godziny i 40 minut minęły tak szybko, jak Barry Lyndon (…). A tradycja wciskania niemal wszystkich najważniejszych, najbardziej efektownych nagród w ostatnie pół godziny po raz kolejny okazała się błędna, nieprzemyślana i po prostu głupia”[23].
Ceremonia została uhonorowana nagrodą Primetime Emmy w kategorii najlepsza scenografia w programie rozrywkowym lub muzycznym. Była także nominowana za najlepsze osiągnięcie indywidualne w projekcie graficznym i czołówce[24].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Później rekord został wyrównany przez filmy Przyczajony tygrys, ukryty smok w 2001, Parasite w 2020 i Na Zachodzie bez zmian w 2023[6].
- ↑ Nie licząc pozakonkursowej nagrody za osiągnięcie specjalne.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Holden 1993 ↓, s. 622.
- 1 2 3 4 The 56th Academy Awards. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-27)]. (ang.).
- ↑ Oscar Nominations Are Due. „Baytown Sun”, s. 2-A, 1984-02-16. [dostęp 2021-07-12]. [zarchiwizowane z adresu 2021-08-13]. (ang.).
- ↑ Aljean Harmetz. 'Endearment' Tops Oscar Nominations. „The New York Times”, s. S21, 1984-02-17. [dostęp 2026-04-11]. [zarchiwizowane z adresu 2017-07-01]. (ang.).
- ↑ Aljean Harmetz. 'Terms' Wins Best Picture; Duvall and Miss MacLaine Honored. „The New York Times”, s. C15, 1984-04-12. [dostęp 2026-04-11]. [zarchiwizowane z adresu 2020-06-29]. (ang.).
- ↑ Witney Seibold: All Quiet On The Western Front's Oscar-Nominated Screenplay Was Kept Alive By Triathlons. /Film, 2023-03-17. [dostęp 2024-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-03-27)]. (ang.).
- 1 2 3 The 56th Academy Awards Memorable Moments. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-11-12)]. (ang.).
- ↑ Wiley i Bona 1996 ↓, s. 1145.
- ↑ The Official Academy Awards Database. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-12)]. (ang.). Należy rozwinąć listę „Awards Year(s)” i wybrać 1983.
- 1 2 Wiley i Bona 1996 ↓, s. 578.
- ↑ Jack Haley Jr. to Produce the 56th Academy Awards Show. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej, 1983-09-12. [dostęp 2021-07-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-07-29)]. (ang.).
- ↑ People: Here's Johnny Once Again on Oscar Show. „Akron Beacon Journal”, s. 2, 1983-09-11. (ang.).
- ↑ Marty Pasetta to Direct 56th Academy Awards Show. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej, 1983-11-17. [dostęp 2026-04-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-04-12)]. (ang.).
- ↑ Quincy Jones to Conduct Special Overture for 56th Oscar Show. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej, 1984-01-26. [dostęp 2026-04-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-04-12)]. (ang.).
- ↑ Wiley i Bona 1996 ↓, s. 641.
- ↑ Nielsen Ratings. „The Philadelphia Inquirer”, s. E12, 1984-04-18. (ang.).
- ↑ Bill Gorman: With No Blockbusters Up For Best Picture, Expect 'Academy Awards' Viewership To Fall; Ratings History + Your Guess For This Year (Poll). TV by the Numbers, 2012-02-24. [dostęp 2025-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-10)]. (ang.).
- ↑ John J. O’Connor: Oscar Program: Long, But Different. The New York Times, 1984-04-11. [dostęp 2020-02-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-07-19)]. (ang.).
- ↑ Stephen Hunter. 'Endearment' Wins Oscars as Best Picture. „The Baltimore Sun”, s. A8, 1984-04-10. [dostęp 2020-11-19]. [zarchiwizowane z adresu 2021-08-13]. (ang.).
- ↑ Mike Duffy. Sure They Drag, but The Oscars Are Always Fun. „Detroit Free Press”, s. 9D, 1984-04-11. [dostęp 2021-07-28]. [zarchiwizowane z adresu 2021-08-13]. (ang.).
- ↑ Jerry Coffey. Gullible Viewers Hooked Again by Tedious Academy Awards. „Fort Worth Star-Telegram”, s. 7D, 1984-04-11. [dostęp 2020-08-26]. [zarchiwizowane z adresu 2021-08-13]. (ang.).
- ↑ Patrick Taggart. Unrewarding: Oscar Show's Bright Spots Few and Far Between. „Austin American-Statesman”, s. 221, 1984-04-15. [dostęp 2021-05-28]. [zarchiwizowane z adresu 2021-08-13]. (ang.).
- ↑ Howard Rosenberg. It Was Not an Endearing Oscarcast. „Los Angeles Times”, s. 85, 1984-04-11. [dostęp 2026-04-12]. (ang.).
- ↑ 56th Annual Academy Awards Presentation. Emmy. [dostęp 2026-04-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-04-22)]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Anthony Holden: Behind the Oscar: The Secret History of the Academy Awards. Nowy Jork: Simon & Schuster, 1993. ISBN 978-0-6717-0129-1. (ang.).
- Mason Wiley, Damien Bona: Inside Oscar: The Unofficial History of the Academy Awards. Nowy Jork: Ballantine Books, 1996. OCLC 779680732. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strona internetowa Oscarów (ang.)
- 56. edycja Oscarów w bazie IMDb (ang.)
- 56. edycja Oscarów w bazie Filmweb
- 56. ceremonia wręczenia Oscarów w bazie IMDb (ang.)
- Nagrania z ceremonii na kanale Oscarów w serwisie YouTube