57. ceremonia wręczenia Oscarów
 Statuetka Oscara | |||
| Data |
25 marca 1985 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Prowadzenie | |||
| Producent | |||
| Reżyser | |||
| Czas trwania |
3 godziny, 10 minut[1] | ||
| Stacja telewizyjna | |||
| Nawigacja | |||
| |||
57. ceremonia wręczenia Oscarów – 57. ceremonia wręczenia Nagród Akademii Filmowej (Oscarów), nagród filmowych przyznawanych przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS). Odbyła się 25 marca 1985 w Dorothy Chandler Pavilion w Los Angeles. Wręczono podczas niej nagrody w 23 kategoriach, honorujące filmy, których premiera odbyła się w 1984, a także cztery pozakonkursowe nagrody specjalne[2]. Poprowadził ją Jack Lemmon. Była w Stanach Zjednoczonych transmitowana na żywo przez kanał telewizyjny ABC, a jej oglądalność wyniosła około 38,855 milionów widzów.
Nominacje zostały ogłoszone 6 lutego 1985 przez prezesa Akademii, Gene’a Allena, i aktorkę Evę Marie Saint. Najwięcej (po 11) otrzymały ich filmy Amadeusz i Podróż do Indii[3][4]. Podczas ceremonii najwięcej nagród (8), w tym w kategorii najlepszy film, zdobył Amadeusz[5]. Haing S. Ngor był pierwszym laureatem azjatyckiego pochodzenia w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy[6]. 77-letnia Peggy Ashcroft była najstarszą w historii osobą uhonorowaną jako najlepsza aktorka drugoplanowa[7]. Stevie Wonder, nagrodzony w kategorii najlepsza piosenka oryginalny, był pierwszym niewidomym laureatem Oscara[8].
Laureaci i nominowani
[edytuj | edytuj kod]Kategorie konkursowe
[edytuj | edytuj kod].jpg)
_(cropped).jpg)
.jpg)
.jpg)
.png)
Nagrody specjalne
[edytuj | edytuj kod]_01.jpg)
- James Stewart – „za pięćdziesiąt lat pamiętnych występów; za wzniosłe ideały zarówno na ekranie, jak i poza nim; z szacunkiem i sympatią kolegów”
- National Endowment for the Arts – „w uznaniu 20. rocznicy istnienia i pełnego zaangażowania w promowanie działalności artystycznej i twórczej oraz doskonałości w każdej dziedzinie sztuki”
Statystyki
[edytuj | edytuj kod]
|
|
Przebieg
[edytuj | edytuj kod]Prezenterzy
[edytuj | edytuj kod]Występy muzyczne
[edytuj | edytuj kod]| Wykonawcy | Utwory |
|---|---|
| Ray Parker Jr. Dom DeLuise |
„Ghostbusters” |
| Deniece Williams | „Let’s Hear It for the Boy” |
| Ann Reinking | „Against All Odds (Take a Look at Me Now)” |
| Lonette McKee Willie Nelson Kris Kristofferson |
„How Do You Feel about Foolin' Around?” „On the Road Again” „Amazing Grace” |
| Debbie Allen | „Footloose” |
| Diana Ross | „I Just Called to Say I Love You” |
| orkiestra | „They Say It’s Wonderful” |
Ceremonia
[edytuj | edytuj kod].jpg)
Ze względu na spadające zainteresowanie Oscarami, w tym malejącą oglądalność telewizyjną, w grudniu 1984 Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS) powołała do produkcji najbliższej ceremonii cztery osoby: swojego prezesa Gene’a Allena, aktora Gregory’ego Pecka, reżysera Roberta Wise’a i scenarzystę Larry’ego Gelbrarta[12]. W styczniu 1985 aktor Jack Lemmon został zatrudniony jako prowadzący[13]. Marty Pasetta został zaangażowany jako reżyser, zaś Bill Conti jako kierownik muzyczny i dyrygent orkiestry[14]. Aby skrócić galę, producenci zatrudnili dziesięciu aktorów do roli dodatkowych prowadzących, którzy mieli pojawiać się sporadycznie na scenie, by wręczać nagrody lub zapowiadać występy muzyczne: Candice Bergen, Jeffa Bridgesa, Glenn Close, Michaela Douglasa, Gregory’ego Hinesa, Amy Irving, Williama Hurta, Dianę Ross, Toma Sellecka i Kathleen Turner[15].
Nominowani zostali uprzedzeni przez producentów, że jeśli ich przemowy podczas odbierania statuetek przekroczą 45 sekund, zaświeci się czerwone światło, a orkiestra zacznie grać muzykę, by ich zagłuszyć[16]. Willie Nelson, Kris Kristofferson i Lonette McKee wykonali w trakcie gali medley piosenek country[17][18].
Odbiór
[edytuj | edytuj kod]Według danych Nielsen Media Research, transmisja ceremonii w Stanach Zjednoczonych na ABC odnotowała oglądalność na poziomie 38,855 miliona widzów w 23,52 milionach gospodarstw domowych, co stanowiło spadek o 8% w porównaniu z poprzednim rokiem. Miała udział w rynku na poziomie 27,7, co reprezentowało 45% widowni oglądającej wówczas telewizję[19][20].
Howard Rosenberg z gazety „Los Angeles Times” pochwalił ceremonię za skrócone przemowy laureatów i dobrze zorganizowaną produkcję. Dodał: „Transmisja Oscarów narodziła się, by zanudzać. Nieetyczne jest manipulowanie porażką. To nieświęte. To przestępstwo. Spójrzcie, co się stało. Transmisja Oscarów jest dobra”[21]. Jerry Coffey z „Fort Worth Star-Telegram” ocenił: „Poniedziałkowa gala rozdania Oscarów była najlepszą, jaką pamiętam – to było błyskotliwe, zdyscyplinowane wydarzenie, które nie poświęciło niczego wartościowego oraz pozbawiło się większości obowiązkowego bagażu i zbędnego bałaganu”. Pochwalił również prowadzenie Jacka Lemmona[22]. George Williams z „The Sacramento Bee” napisał: „To był klasyczny spektakl od początku do końca, produkcja w stylu Hollywood. Jack Lemmon, dwukrotny zdobywca Oscara, stał za sterami, wykazując się doskonałym wyczuciem czasu i porywajnącą sympatią”[23].
Jon Anderson z „Chicago Tribune” ocenił: „Niczym wieloryb na diecie, poniedziałkowa 57. ceremonia wręczenia Oscarów (…) była szczuplejsza i bardziej smukła niż w poprzednich layach, ale zdawała się coś tracić. Program, wciąż ociężały, nie miał ducha”. Ponadto wyraził opinię, że prowadzenie Lemmona charakteryzowała „uprzejmość w klubie lunchowym”, w przeciwieństwie do „ostrości w stylu Las Vegas”, zaprezentowanej rok wcześniej przez Johnny’ego Carsona[24]. Michael Dougan z „San Francisco Examiner” napisał: „Wczorajsza ekstrawagancja była o ponad 30 minut krótsza niż gala z 1984, ale nie dlatego, że publiczność miała mniej do oglądania”. Skrytykował skrócenie przemów laureatów i błędy techniczne[25]. Harold Schindler z „The Salt Lake Tribune” ocenił w kontekście skrócenia czasu trwania: „Nie było to zauważalnie lepsze, ale stanowiło wystarczający materiał do wykorzystania w przypadku chęci wykorzystania wpadek i scen wyciętych w segmencie «najbardziej żenujących momentów życia», o ile stacja ABC zechciałaby coś takiego zrobić”[26].
Ceremonia została uhonorowana nagrodą Primetime Emmy w kategorii najlepsza scenografia w programie rozrywkowym lub muzycznym. Była także nominowana za najlepsze osiągnięcie w choreografii[27].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- Filmy zgłoszone do rywalizacji o 57. rozdanie Oscara w kategorii filmu nieanglojęzycznego
- 38. ceremonia wręczenia nagród Brytyjskiej Akademii Filmowej
- 42. ceremonia wręczenia Złotych Globów
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Nie licząc pozakonkursowej nagrody za osiągnięcie specjalne.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Wiley i Bona 1996 ↓, s. 658.
- ↑ a b c d The 57th Academy Awards. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-27)]. (ang.).
- ↑ Bob Thomas. Race for Oscars Has No Dominant Favorite. „The Indianapolis Star”, s. 55, 1985-02-06. [dostęp 2025-01-23]. (ang.).
- ↑ Aljean Harmetz. Two Films Top Oscar Nominations. „The New York Times”, s. C19, 1985-02-07. [dostęp 2026-04-14]. [zarchiwizowane z adresu 2017-11-28]. (ang.).
- ↑ Aljean Harmetz. 'Amadeus,' In Sweep of Oscars, Wins Best-Film and Seven Other Awards. „The New York Times”, s. C13, 1985-03-26. [dostęp 2026-04-14]. [zarchiwizowane z adresu 2020-03-28]. (ang.).
- ↑ Rebecca Sun: Tragedy Behind the ‘Killing Fields’ Star Who Won a Supporting Actor Oscar. The Hollywood Reporter, 2016-02-24. [dostęp 2026-04-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-12)]. (ang.).
- ↑ Jess Warren: Dame Peggy Ashcroft Remembered with Blue Plaque. BBC News, 2024-06-13. [dostęp 2024-10-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-06-28)]. (ang.).
- ↑ Wiley i Bona 1996 ↓, s. 1148.
- ↑ The Official Academy Awards Database. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-12)]. (ang.). Należy rozwinąć listę „Awards Year(s)” i wybrać 1984.
- ↑ The 57th Academy Awards Memorable Moments. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-11-13)]. (ang.).
- ↑ a b Wiley i Bona 1996 ↓, s. 654.
- ↑ David Fox. Outtakes: Terms of Endurance. „Los Angeles Times”, s. 191, 1984-12-23. [dostęp 2025-01-25]. (ang.).
- ↑ Barry Paris. People: Jack and Oscar. „Pittsburgh Post-Gazette”, s. 14, 1985-01-31. [dostęp 2024-03-02]. (ang.).
- ↑ Osborne 2013 ↓, s. 413.
- ↑ Michael London: Brevity is Key to Oscar Show. Los Angeles Times, 1985-03-15. [dostęp 2024-03-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-12-30)]. (ang.).
- ↑ Wiley i Bona 1996 ↓, s. 655.
- ↑ Mark Newman. Oscar Show Proves to Be a Lumbering Marathon. „The Grand Rapids Press”, s. B6, 1985-03-26. [dostęp 2025-01-25]. (ang.).
- ↑ Stephen Betts: Flashback: Kris Kristofferson and Willie Nelson Take 'Road' to the Oscars. Rolling Stone, 2015-02-20. [dostęp 2025-01-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-03-25)]. (ang.).
- ↑ Oscars Draw Poorest Ratings Ever. „Anchorage Times”, s. I-8, 1985-03-30. [dostęp 2025-01-23]. (ang.).
- ↑ Bill Gorman: With No Blockbusters Up For Best Picture, Expect 'Academy Awards' Viewership To Fall; Ratings History + Your Guess For This Year (Poll). TV by the Numbers, 2012-02-24. [dostęp 2025-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-10)]. (ang.).
- ↑ Howard Rosenberg: The Long and Short of the Streamlined Oscarcast. Los Angeles Times, 1985-03-27. [dostęp 2024-02-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-23)]. (ang.).
- ↑ Jerry Coffey. Tighter Oscar Show, Without the Clutter, Best in Several Years. „Fort Worth Star-Telegram”, s. 8F, 1985-03-27. [dostęp 2023-03-12]. (ang.).
- ↑ George Williams. A Night for Outsiders. „The Sacramento Bee”, s. C1, 1985-03-26. [dostęp 2025-02-06]. (ang.).
- ↑ Jon Anderson. Oscar's New Diet Trims Fun Along With Some Flab. „Chicago Tribune”, s. 2, 1985-03-26. [dostęp 2024-01-23]. (ang.).
- ↑ Michael Dougan. Oscar Winners Slighted. „San Francisco Examiner”, s. B7, 1985-03-26. [dostęp 2024-03-02]. (ang.).
- ↑ Harold Schindler. Oscar Show Runs on Time, But Some Big Goofs Still Surface. „The Salt Lake Tribune”, s. C7, 1985-03-27. [dostęp 2025-02-12]. (ang.).
- ↑ The 57th Annual Academy Awards Presentation. Emmy. [dostęp 2026-04-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-08-15)]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Robert Osborne: 85 Years of the Oscar: The Complete History of the Academy Awards. Nowy Jork: Abbeville Publishing Group, 2013. ISBN 978-0-7892-1142-2. OCLC 856879222. (ang.).
- Mason Wiley, Damien Bona: Inside Oscar: The Unofficial History of the Academy Awards. Nowy Jork: Ballantine Books, 1996. OCLC 779680732. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strona internetowa Oscarów (ang.)
- 57. edycja Oscarów w bazie IMDb (ang.)
- 57. edycja Oscarów w bazie Filmweb
- 57. ceremonia wręczenia Oscarów w bazie IMDb (ang.)
- Nagrania z ceremonii na kanale Oscarów w serwisie YouTube