Kiejstut Żemaitis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kiejstut Żemaitis
Ilustracja
Kiejstut Żemaitis
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1906
Piotrków Trybunalski
Data i miejsce śmierci 23 września 1973
Warszawa
Minister przemysłu ciężkiego
Okres od 5 kwietnia 1957
do 27 lipca 1959
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Julian Tokarski
Następca Franciszek Waniołka
Minister przemysłu maszynowego
Okres od 27 lutego 1957
do 5 kwietnia 1957
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Bolesław Jaszczuk
Minister hutnictwa
Okres od 21 listopada 1952
do 5 kwietnia 1957
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy I klasy

Kiejstut Gabriel Żemaitis (ur. 18 marca 1906 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 23 września 1973 w Warszawie[1][2]) – polski inżynier hutnik i polityk. Rektor Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie, minister hutnictwa (1952–1957), minister przemysłu maszynowego (1957) i minister przemysłu ciężkiego (1957–1959), poseł na Sejm PRL I kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Macieja i Albiny. Ukończył studia na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w 1928 i uzyskał tytuł zawodowy magistra inżyniera metalurga, po studiach do 1939 pracował w Hucie „Częstochowa” i „Baildon”. W 1961 uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk technicznych AGH. Początkowo kierował Zakładem Elektrometalurgii Stali, następnie objął Katedrę Metalurgii Stali. Po zmianie struktury AGH w 1969 pełnił funkcję kierownika Zakładu Stalownictwa w Instytucie Metalurgii. Opublikował szereg prac z dziedziny metalurgii. W 1963 został rektorem AGH, funkcję pełnił przez dwie kadencje do 1969, po czym do 1971 kierował katedrą. Członek Polskiej Akademii Nauk.

Od sierpnia 1944 służył w 2 Armii Wojska Polskiego, był dowódcą kompanii i kapitanem.

W 1946 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a w 1948 do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W PZPR był zastępcą członka (1959–1964) i następnie członkiem Komitetu Centralnego do 1968, w latach 1965–1969 członek egzekutywy komitetu wojewódzkiego w Krakowie. W 1946 został zastępcą dyrektora w Centralnym Zarządzie Przemysłu Hutniczego w Katowicach, następnie od 1949 do 1952 kierownik Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego, a w 1952 Ministerstwa Hutnictwa. Następnie w latach 1952–1957 minister hutnictwa, w 1957 minister przemysłu maszynowego, a od 1957 do 1959 minister przemysłu ciężkiego. Po opuszczeniu ministerstwa do 1963 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. Pełnił mandat poselski na Sejm PRL I kadencji.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był ojcem Magdaleny Fikus[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

21 lipca 1971 odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej[4]. Poza tym dwukrotnie otrzymał Order Sztandaru Pracy I klasy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nota biograficzna na stronie AGH
  2. portal historia AGH
  3. Informacje na stronie pwn.pl
  4. Nowiny Rzeszowskie, nr 200 (6969), 22 lipca 1971, s. 1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]