Bitwa pod Ostrówkiem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Ostrówkiem
Wojna polsko-austriacka
Ilustracja
Generał Michał Sokolnicki
Czas Noc z 2 na 3 maja 1809
Miejsce Ostrówek
Terytorium Księstwo Warszawskie
Przyczyna Dążenia Austrii do przystąpienia Prus do wojny przeciw Francji. Impulsem do tego miało być podarowanie Prusom ziem Księstwa Warszawskiego.
Wynik Zwycięstwo Polski
Strony konfliktu
Księstwo Warszawskie Cesarstwo Austriackie
Dowódcy
Michał Sokolnicki Ferdynand Karol Józef Habsburg-Este
Siły
ok. 2000 (5 batalionów,
6 szwadronów),
4 działa
1600 piechoty,
4 działa
Straty
170 zabitych i rannych 500 zabitych i rannych,
1000 jeńców,
4 działa

Bitwa pod Ostrówkiem (także Bitwa pod Górą Kalwarią) – starcie zbrojne, które miało miejsce w trakcie wojny polsko-austriackiej (stanowiącej część zmagań wchodzących w skład wojen napoleońskichV koalicja antyfrancuska) mająca miejsce nad brzegiem Wisły pod Ostrówkiem (położonym na przeciwnym brzegu względem Góry Kalwarii) w nocy z 2 na 3 maja 1809.

Przebieg działań[edytuj | edytuj kod]

Po opanowaniu Warszawy wódz armii austriackiej książę Ferdynand d'Este postanowił przeprawić się na prawy brzeg Wisły pod Górą Kalwarią. By zabezpieczyć przeprawę, Austriacy zaczęli budować w Ostrówku na prawym brzegu Wisły przyczółek o narysie bastionowym, obsadzony przez 1628 piechoty pułku Bailetta i 4 działa. Po zabezpieczeniu przeprawy przystąpili do budowy mostu łyżwowego. Drewno na most żołnierze wycinali wcześniej w lasach wilanowskich.

W celu rozpoznania nieprzyjaciela stacjonujący w rejonie Modlina i Serocka książę Józef Poniatowski wysłał grupę generała Michała Sokolnickiego (5 batalionów, 6 szwadronów i 4 działa), której podjazd w nocy z 30 kwietnia na 1 maja ustalił liczebność przeciwnika pod Ostrówkiem. Sokolnicki z własnej inicjatywy ściągnął swoje oddziały w rejon Ostrówka i po zajęciu wsi Dziecinów, siłami 6, 12 i 8 pułku oraz strzelców konnych z 5. pułku, w nocy z 2 na 3 maja przeprowadził natarcie na znajdujących się na prawym brzegu Austriaków pod dowództwem ppłk Straucha. Sokolnicki podzielił swoje oddziały na 4 kolumny szturmowe i 2 kolumny odwodowe. Jako pierwsza zaatakowała od północy od wsi Glinki kolumna woltyżerów 8. pułku płk. Bogusławskiego, a następnie od południa od wsi Kosumce kolumna woltyżerska płk. Mojaczewskiego. Po odparciu polskiego ataku, do walki włączyły się kompanie polskich grenadierów ppłk. Blumera i ponowiono atak. Po zaciętym starciu żołnierze polscy około 3 rano zdobyli przyczółek i zniszczyli budowany most. Zwycięstwo to miało decydujące znaczenie operacyjne i zmieniło bieg wojny, gdyż uniemożliwiło armii austriackiej przeprawę przez Wisłę, dzięki czemu wojska polskie odzyskały inicjatywę strategiczną i mogły bez przeszkód zająć Sandomierz i Zamość, a następnie wedrzeć się do znajdującego się pod władzą austriacką Galicji.

W bitwie Polacy stracili 170 zabitych i rannych, natomiast Austriacy 500 zabitych, rannych i aż 1000 jeńców. Ponadto w ręce Sokolnickiego dostały się 2 chorągwie, 1000 nowych nowoczesnych angielskich karabinów i 3 działa.

Kamień upamiętniający bitwę pod Ostrówkiem w 1809 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I.
  • Andrzej Tyszka, Robert Bielecki Dał nam przykład Bonaparte, Tom I.
  • Stanisław Szenic Larum na traktach Warszawy.
  • "Karczew. Dzieje miasta i okolic", praca zbiorowa pod redakcją Leszka Podhorodeckiego, Karczew 1998, wydano nakładem Rady Miejskiej w Karczewie, ​ISBN 83-909195-0-8​.