Mimas (księżyc)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mimas
Ilustracja
Zdjęcie Mimasa przekazane przez sondę Cassini
Planeta

Saturn

Odkrywca

William Herschel

Data odkrycia

17 września 1789

Charakterystyka orbity
Półoś wielka

185 539 km[1]

Mimośród

0,0196[1]

Perycentrum

181 900 km

Apocentrum

189 180 km

Okres obiegu

0,942 d[1]

Prędkość orbitalna

14,32 km/s

Nachylenie do płaszczyzny Laplace’a

1,574°[1]

Długość węzła wstępującego

173,027°[1]

Argument perycentrum

332,499°[1]

Anomalia średnia

14,848°[1]

Własności fizyczne
Wymiary

414,8 × 394,4 × 381,4 km

Masa

(3,7493 ± 0,0031)×1019 kg

Średnia gęstość

1,17 g/cm³

Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni

0,0636 m/s²

Prędkość ucieczki

0,159 km/s

Okres obrotu wokół własnej osi

synchroniczny

Albedo

0,962 ± 0,004

Jasność obserwowana
(z Ziemi)

12,5m

Temperatura powierzchni

64 K

Mimas (Saturn I ) – siódmy pod względem wielkości księżyc Saturna, odkryty razem z Enceladusem w 1789 przez Williama Herschela. Jest najmniejszym znanym ciałem zdolnym utrzymać kształt bliski sferycznemu (znajdującym się w równowadze hydrostatycznej) dzięki własnej grawitacji.

Odkrycie i nazwa[edytuj | edytuj kod]

Mimas został odkryty wraz z Enceladusem w 1789 roku przez W. Herschela, odkrywcę Urana. Nastąpiło to 105 lat po odkryciu Tetydy i Dione. Nazwy siedmiu znanych wówczas księżyców Saturna zasugerował w 1847 syn odkrywcy, John Herschel, w publikacji Rezultaty Astronomicznych Obserwacji. Nazwa wywodzi się z mitologii greckiej. Mimas był jednym z gigantów, brał udział w gigantomachii.

Mimas i pierścienie, zdjęcie z sondy Cassini

Charakterystyka fizyczna[edytuj | edytuj kod]

Mała gęstość Mimasa wskazuje, że jest księżycem lodowym, składającym się głównie z lodu wodnego z niewielką domieszką skał. Powierzchnia pokryta jest kraterami uderzeniowymi, z których największy – Herschel – ma średnicę 130 km, ponad 1/3 średnicy Mimasa, z sześciokilometrowej wysokości wzniesieniem centralnym. Pozostałe kratery mają rozmiary rzędu 40 km, z wyjątkiem rejonów bieguna południowego, gdzie zazwyczaj nie przekraczają 20 km.

Mimas krąży stosunkowo blisko Saturna, w obszarze pierścieni. Jest odpowiedzialny za istnienie Przerwy Cassiniego pomiędzy pierścieniami A i B. Ciała krążące na wewnętrznym skraju przerwy znajdują się w rezonansie 2:1 z Mimasem, a te, które znalazły się w obszarze przerwy, są z niej usuwane.

Badania Mimasa[edytuj | edytuj kod]

  • 1980 – Voyager 1 (pierwsze zdjęcia)
  • 16 stycznia 2005 – przelot sondy Cassini w odległości 213 000 km
  • 2 sierpnia 2005 – przelot sondy Cassini w odległości 48 842 km[2]
  • 13 lutego 2010 – przelot sondy Cassini w odległości 9520 km[2]

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Ogromny krater Herschel na północnej półkuli sprawia, że Mimas przypomina z wyglądu Gwiazdę Śmierci (stację kosmiczną, zdolną niszczyć całe planety) z filmu Gwiezdne Wojny[3]. Pierwsze dokładne zdjęcia Mimasa ujrzały światło dzienne dopiero trzy lata po premierze filmu.[4]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Planetary Satellite Mean Orbital Parameters. Jet Propulsion Laboratory, 2011-12-14. [dostęp 2012-08-05]. (ang.).
  2. a b Cassini. [w:] Loty kosmiczne [on-line]. [dostęp 2016-02-06].
  3. Tiny Moon is No Space Station. [w:] Astrobiology Magazine [on-line]. 2004-07-27. [dostęp 2012-09-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-08)]. (ang.).
  4. Kelly Young: Saturn's moon is Death Star's twin. New Scientist, 2005-02-11. [dostęp 2020-04-16]. Cytat: Saturn's diminutive moon, Mimas, poses as the Death Star – the planet-destroying space station from the movie Star Wars – in an image recently captured by NASA's Cassini spacecraft. (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Mimas. [w:] Księżyce Układu Słonecznego [on-line]. [dostęp 2016-02-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-21)].
  • Mimas. [w:] Solar System Exploration [on-line]. NASA. [dostęp 2018-12-26]. (ang.).