Mimas (księżyc)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mimas
Zdjęcie Mimasa przekazane przez sondę Cassini
Zdjęcie Mimasa przekazane przez sondę Cassini
Planeta Saturn
Odkrył William Herschel
Data odkrycia 17 września 1789
Charakterystyka orbity
Półoś wielka 185 539[1] km
Mimośród 0,0196[1]
Perycentrum 181 900 km
Apocentrum 189 180 km
Okres obiegu 0,942[1] d
Prędkość orbitalna 14,32 km/s
Nachylenie do płaszczyzny Laplace’a 1,574[1]°
Długość węzła wstępującego 173,027[1]°
Argument perycentrum 332,499[1]°
Anomalia średnia 14,848[1]°
Własności fizyczne
Wymiary 414,8 × 394,4 × 381,4 km
Masa (3,7493 ± 0,0031)×1019 kg
Średnia gęstość 1,17 g/cm3
Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni 0,0636 m/s2
Prędkość ucieczki 0,159 km/s
Okres obrotu wokół własnej osi synchroniczny
Albedo 0,962 ± 0,004
Jasność obserwowana
(z Ziemi)
12,5m
Temperatura powierzchni 64 K

Mimas (Saturn I) – siódmy, pod względem wielkości, księżyc Saturna, odkryty razem z Enceladusem w 1789 roku przez Williama Herschela. Jest on najmniejszym znanym ciałem, zdolnym utrzymać kształt bliski sferycznemu (znajdującym się w równowadze hydrostatycznej) dzięki własnej grawitacji.

Odkrycie i nazwa[edytuj | edytuj kod]

Mimas został odkryty wraz z Enceladusem w 1789 roku przez W. Herschela, słynnego odkrywcę Urana. Nastąpiło to aż 105 lat po odkryciu Tetydy i Dione. Nazwy siedmiu znanych wówczas księżyców Saturna zasugerował w 1847 syn odkrywcy, John Herschel, w publikacji Rezultaty Astronomicznych Obserwacji. Nazwa księżyca wywodzi się z mitologii greckiej. Mimas był jednym z gigantów, brał udział w gigantomachii.

Mimas i pierścienie, zdjęcie z sondy Cassini

Charakterystyka fizyczna[edytuj | edytuj kod]

Mała gęstość Mimasa wskazuje na to, że jest to księżyc lodowy, składający się głównie z lodu wodnego z niewielką domieszką skał. Powierzchnia księżyca pokryta jest kraterami uderzeniowymi, z których największy – Herschel – ma średnicę 130 km, co stanowi ponad 1/3 średnicy całego Mimasa i sześciokilometrowej wysokości wzniesienie centralne. Pozostałe kratery mają rozmiary rzędu 40 km, z wyjątkiem rejonów bieguna południowego, gdzie zazwyczaj nie przekraczają 20 km.

Mimas krąży stosunkowo blisko Saturna, w obszarze pierścieni. Jest on odpowiedzialny za istnienie Przerwy Cassiniego pomiędzy pierścieniami A i B. Ciała krążące na wewnętrznym skraju przerwy znajdują się w rezonansie 2:1 z Mimasem, a te, które znalazły się w obszarze przerwy, są z niej konsekwentnie usuwane.

Badania Mimasa[edytuj | edytuj kod]

  • 1980 – Voyager 1 (pierwsze zdjęcia)
  • 16 stycznia 2005 – przelot sondy Cassini w odległości 213 000 km
  • 2 sierpnia 2005 – przelot sondy Cassini w odległości 48 842 km[2]
  • 13 lutego 2010 – przelot sondy Cassini w odległości 9520 km[2]

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Ogromny krater Herschel na północnej półkuli sprawia, że Mimas przypomina z wyglądu Gwiazdę Śmierci (stację kosmiczną, zdolną niszczyć całe planety) z filmu Gwiezdne Wojny[3]. Pierwsze dokładne zdjęcia Mimasa ujrzały światło dzienne dopiero trzy lata po premierze filmu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Planetary Satellite Mean Orbital Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2011-12-14. [dostęp 2012-08-05].
  2. a b Cassini. W: Loty kosmiczne [on-line]. [dostęp 2016-02-06].
  3. Tiny Moon is No Space Station (ang.). 27 lipca 2004.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Mimas. W: Księżyce Układu Słonecznego [on-line]. [dostęp 2016-02-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-21)].
  • Mimas (ang.). W: Solar System Exploration [on-line]. NASA. [dostęp 2016-02-06].