Rea (księżyc)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rea
Ilustracja
Zdjęcie Rei zrobione przez sondę Cassini
Planeta

Saturn

Odkrywca

Giovanni Cassini

Data odkrycia

23 grudnia 1672

Charakterystyka orbity
Półoś wielka

527 068 km[1]

Mimośród

0,0002[1]

Perycentrum

526 960 km

Apocentrum

527 170 km

Okres obiegu

4,518 d[1]

Nachylenie do płaszczyzny Laplace’a

0,333°[1]

Długość węzła wstępującego

351,042°[1]

Argument perycentrum

241,619°[1]

Anomalia średnia

179,781°[1]

Własności fizyczne
Średnica równikowa

1528 km

Masa

(2,306518 ± 0,000353) ⋅ 1021 kg

Średnia gęstość

(1,2333 ± 0,0053) g/cm³

Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni

0,264 m/s²

Prędkość ucieczki

0,635 km/s

Okres obrotu wokół własnej osi

synchroniczny

Albedo

0,949 ± 0,003

Jasność obserwowana
(z Ziemi)

9m

Temperatura powierzchni

53 K - 99 K

Rea (Saturn V) – drugi co do wielkości księżyc Saturna, odkryty w 1672 roku przez włoskiego astronoma Giovanniego Cassiniego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Reja (Rea, gr. Ῥέα Rhea) jest jedną z tytanid w mitologii greckiej, siostra i żona Kronosa. Reę, często utożsamianą z Kybele, przedstawiano na wozie zaprzężonym w lwy i w diademie z wież obronnych, który nosiła na głowie.

Powierzchnia[edytuj | edytuj kod]

Charakterystyka fizyczna[edytuj | edytuj kod]

Rea jest księżycem lodowym, o gęstości 1,2 g/cm3. Najbardziej prawdopodobny model budowy wewnętrznej, oparty na pomiarach pola grawitacyjnego, wskazuje, że praktycznie nie uległa dyferencjacji grawitacyjnej, zatem nie ma warstw o różnym składzie chemicznym. Model budowy, który odpowiada pomiarom i jest dopuszczony przez ewolucję termiczną wnętrza księżyca, zakłada, że cienka zewnętrzna warstwa jest zbudowana z lodu praktycznie bez dodatku skał, natomiast wnętrze jest jednorodną mieszaniną lodu i skał[2].

Atmosfera[edytuj | edytuj kod]

W 2010 sonda Cassini odkryła obecność bardzo rzadkiej atmosfery zawierającej tlen i dwutlenek węgla. Atmosfera pojawia się okresowo, kiedy księżyc przechodzi przez pole magnetyczne Saturna, wysokoenergetyczne cząstki złapane w polu magnetycznym planety wchodzą w reakcję z powierzchnią księżyca, uwalniając przy tym atomy tlenu. Pochodzenie dwutlenku węgla nie jest znane. Według jednej z teorii może powstawać na skutek reakcji tlenu z bogatymi w węgiel ziarnami, które mogą pochodzić z samego księżyca lub z mikrometeorytów opadających na jego powierzchnię[3]. Atmosfera Rei jest około 5 bilionów razy mniej gęsta od atmosfery Ziemi[3][4].

Kwestia istnienia pierścieni Rei[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Pierścienie Rei.

Obserwacje sondy Cassini wykonane podczas jej przelotu w pobliżu Rei w 2005 roku sugerowały, że może posiadać kolisty system pierścieni, składający się z trzech wąskich pasm materii. Byłby to pierwszy księżyc, wokół którego odkryto pierścienie. O tym niepotwierdzonym odkryciu poinformowało czasopismo „Science” w wydaniu z 6 marca 2008 roku[5].

Jednak badania przestrzeni wokół księżyca, wykonane podczas kolejnych przelotów sondy Cassini w pobliżu Rei, nie potwierdziły występowania tam cząstek materii tworzącej pierścienie. W rezultacie 29 lipca 2010 ogłoszono, że przypuszczenia co do istnienia tych pierścieni były bezzasadne[6].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Planetary Satellite Mean Orbital Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2011-12-14. [dostęp 2012-09-30].
  2. Luciano Iess i inni, Gravity field and interior of Rhea from Cassini data analysis, „Icarus”, 190, 2007, s. 585–593, DOI10.1016/j.icarus.2007.03.027.
  3. a b Dale P. Cruikshank. Generating an Atmosphere. „Science”. 330 (6012), s. 1755–1756, 2010-12-24. DOI: 10.1126/science.1200473. 
  4. Thin Air: Oxygen Atmosphere Found on Saturn's Moon Rhea. [dostęp 2010-12-01].
  5. Geraint H. Jones, et al.. The Dust Halo of Saturn's Largest Icy Moon, Rhea. „Science”. 319 (5868), s. 1380–1384. AAAS. DOI: 10.1126/science.1151524. PMID: 18323452 (ang.). [dostęp 2010-10-01]. Sprawdź autora:2.
  6. Lauren Gold: No rings around Saturn's Rhea, astronomers find (ang.). Cornell University Cronicle Online, 2010-07-29. [dostęp 2010-09-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Rhea. W: Księżyce Układu Słonecznego [on-line]. [dostęp 2016-02-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-20)].
  • Rhea (ang.). W: Solar System Exploration [on-line]. NASA. [dostęp 2018-12-26].