José Froilán González

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
José González
Ilustracja
José Froilán González podczas Fuerza Libre w 1950 roku
Imię i nazwisko José Froilán González
Państwo  Argentyna
Data i miejsce urodzenia 5 października 1922
Arrecifes
Data i miejsce śmierci 15 czerwca 2013
Buenos Aires
Sukcesy

1951: Formuła 1 (II wicemistrz)
1954: Formuła 1 (wicemistrz)
1954: 24h Le Mans (zwycięzca)
1954: BRDC International Trophy (zwycięzca)

José Froilán González (ur. 5 października 1922 w Arrecifes, zm. 15 czerwca 2013[1] w Buenos Aires) – argentyński kierowca wyścigowy. Wicemistrz świata Formuły 1 z 1954 roku.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Formuła 1[edytuj | edytuj kod]

Argentyńczyk wystartował w dwóch rundach pierwszego sezonu Formuły 1, który miał miejsce w 1950. Żadnej z nich nie ukończył. W drugim roku startów pomimo nieobecności w kilku rundach zajął 3 miejsce w klasyfikacji końcowej, wygrywając jeden wyścig w barwach zespołu Ferrari. W trzecim i czwartym sezonie pobytu w królowej motorsportu startował w poszczególnych rundach w zespole Maserati. Stanął łącznie czterokrotnie na podium, zajmując odpowiednio 9 i 6 lokatę w klasyfikacji generalnej. W 1954 roku wrócił do ekipy Enzo Ferrari. W tym sezonie wygrał po raz drugi w karierze GP oraz kilkakrotnie stanął na podium. Ostatecznie przegrał rywalizację o tytuł ze swoim rodakiem Juanem Manuelem Fangio. Był to jednak najlepszy sezon Gonzáleza w karierze. Przez ostatnie trzy lata brał udział w pojedynczych wyścigach, kończąc tylko jeden z nich na podium. W 1960 roku ponownie powrócił do F1, gdzie jednak wystartował w inauguracyjnym wyścigu. Po tej rundzie odszedł z Formuły 1.

Pozostałe serie[edytuj | edytuj kod]

Poza startami w Formule 1 startował również w wyścigu długodystansowym 24h Le Mans, gdzie triumfował w 1954 w parze z Maurice'ym Trintignantem. W tym samym roku zwyciężył również w BRDC International Trophy.

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Formuła 1[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Samochód Wyniki w poszczególnych eliminacjach Pkt.[a] Msc.
1950 Scuderia Archille Varzi Maserati 4CLT Wielka Brytania
GBR
Monako
MCO
Stany Zjednoczone
USA
Szwajcaria
SUI
Belgia
BEL
Francja
FRA
Włochy
ITA
0 NS
NU NU
1951 José Froilán González Talbot-Lago T26C-GS Szwajcaria
SUI
Stany Zjednoczone
USA
Belgia
BEL
Francja
FRA
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Włochy
ITA
Hiszpania
ESP
24 (27) 3
NU
Scuderia Ferrari Ferrari 375 2[b] 1 3 2 2
1952 Officine Alfieri Maserati Maserati A6GCM Szwajcaria
SUI
Stany Zjednoczone
USA
Belgia
BEL
Francja
FRA
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Holandia
NED
Włochy
ITA
6,5 9
2
1953 Officine Alfieri Maserati Maserati A6GCM Argentyna
ARG
Stany Zjednoczone
USA
Holandia
NED
Belgia
BEL
Francja
FRA
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Szwajcaria
SUI
Włochy
ITA
13,5 (14,5) 6
3 3[b] NU 3 4
1954 Scuderia Ferrari Ferrari 625 Argentyna
ARG
Stany Zjednoczone
USA
Belgia
BEL
Francja
FRA
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Szwajcaria
SUI
Włochy
ITA
Hiszpania
ESP
25⅐ (26⁹⁄₁₄) 2
3 4[b] 1 2 2 3[b]
Ferrari 553 NU
1955 Scuderia Ferrari Ferrari 625 Argentyna
ARG
Monako
MCO
Stany Zjednoczone
USA
Belgia
BEL
Holandia
NED
Wielka Brytania
GBR
Włochy
ITA
2 17
2[b]
1956 Officine Alfieri Maserati Maserati 250F Argentyna
ARG
Monako
MCO
Stany Zjednoczone
USA
Belgia
BEL
Francja
FRA
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Włochy
ITA
0 NS
NU
Vandervell Products Vanwall VW 2 NU
1957 Scuderia Ferrari Ferrari-Lancia D50 Argentyna
ARG
Monako
MCO
Stany Zjednoczone
USA
Francja
FRA
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Włochy
ITA
Włochy
ITA
1 22
5[b]
1960 Scuderia Ferrari Ferrari 246 Argentyna
ARG
Monako
MCO
Stany Zjednoczone
USA
Holandia
NED
Belgia
BEL
Francja
FRA
Wielka Brytania
GBR
Portugalia
PRT
Włochy
ITA
Stany Zjednoczone
USA
0 NS
10
Uwagi
  1. Do 1990 roku nie wszystkie wyścigi były liczone do klasyfikacji generalnej (zobacz Lista systemów punktacji Formuły 1). Numer w nawiasach to łączna liczba wszystkich zdobytych punktów.
  2. a b c d e f Bolid współdzielony. Przyznana została tylko połowa punktów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jose Froilan Gonzalez, Ferrari's first F1 winner, dies aged 90, autosport.com, 15 czerwca 2013 [dostęp 2013-06-18] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]