Keks

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Keks

Keksciasto biszkoptowe lub babka piaskowa z bakaliami, pieczona w prostokątnej formie[1][2].

Keksy pieczono już w starożytnym Rzymie, w zachowanych przepisach jako składniki wymieniane są owoce granatowca, orzeszki piniowe i rodzynki, pieczone w cieście jęczmiennym. W średniowieczu dodawano także miód, przyprawy oraz owoce.

Czasami jest używane zamiennie określenie cwibak[3], które pochodzi od niem. zwiebackzwei dwa, zwie dwu i backen piec. Dawniej wypieczone ciasto przekładano warstwowo bakaliami i następnie powtórnie pieczono. Obecnie w książkach kucharskich cwibak jest utożsamiany z keksem.

Zwieback to po niemiecku suchar, czyli słodkie pieczywo pokrojone na kromki i po upieczeniu dodatkowo opiekane[4].

W „Kucharce litewskiej”[5] cwejbaczki niemieckie to sucharki. Podłużne bułeczki po upieczeniu kroi się na plastry i suszy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. keks, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2007-12-24].
  2. „Keks angielski”.
  3. cwibak. sjp.pwn.pl.
  4. Zob. wyszukiwarka Google, hasło zwieback
  5. Wincentyna A. L Zawadzka, Kucharka litewska, Wacław Odyniec (oprac.), Olsztyn: „Pojezierze”, 1987, ISBN 83-7002-253-7, OCLC 750976855.