Park Izabeli i Jarogniewa Drwęskich w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Park Izabeli i Jarogniewa Drwęskich
Obiekt zabytkowy nr rej. A-274 z 3 stycznia 1985
Ilustracja
Park Drwęskich
Państwo  Polska
Miejscowość Poznań
Dzielnica Osiedle Wilda
Powierzchnia 4.54 ha
Data założenia pocz. XX w., 1959
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Park Izabeli i Jarogniewa Drwęskich
Park Izabeli i Jarogniewa Drwęskich
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Park Izabeli i Jarogniewa Drwęskich
Park Izabeli i Jarogniewa Drwęskich
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Park Izabeli i Jarogniewa Drwęskich
Park Izabeli i Jarogniewa Drwęskich
Ziemia52°23′59,83″N 16°55′26,09″E/52,399953 16,923914
Park Drwęskich – widok w kierunku Andersia Tower

Park Izabeli i Jarogniewa Drwęskich (dawniej: Tamberloch, Park Livoniusa, Park Lubuski) – zabytkowy park w Poznaniu, zlokalizowany w kwartale ulic: Królowej JadwigiGórna Wilda – Niedziałkowskiego – Topolowa – Wierzbięcice (północna Wilda), na obszarze jednostki pomocniczej Osiedle Wilda.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Park ma powierzchnię 4,54 ha i powstał w 1959 z przekształcenia dawnego cmentarza ewangelickiej parafii św. Pawła, pochodzącego z 1865. Częściowo tereny te miały charakter parkowy (poza cmentarzem) już od 1908, kiedy to wytyczono pierwszą aleję z dębami szypułkowymi[1]. Wcześniej była tu ciesząca się złą sławą dolinka o nazwie Tamberloch. Miejsce to, na przedpolu Bramy Rycerskiej, przypominało głęboki dół porośnięty krzewami i drzewami, pełen zagłębień i przekopów. Wydobywano tu piasek, czego następnie zaniechano. Teren (pomiędzy dwoma cmentarzami) opanowały różnego rodzaju osoby wykluczone społecznie, w tym złodzieje. Po zmroku mieszkańcy miasta starali się omijać to miejsce. Dolinka została zasypana w początku XX wieku, a teren nazwano Parkiem Livoniusa. Rozbijały się tu cyrki i lunaparki[2].

Park ozdobiony jest małą architekturą, charakterystyczną dla założeń parkowych lat 50. XX w., w tym trejażem. Interesująca jest zwłaszcza organizacja skarpy od ul. Królowej Jadwigi (z 1912) – najbardziej charakterystyczny element parku. Zimą jest to popularne miejsce zjazdów na sankach. W parku rośnie wiele starych, okazałych drzew. Od strony zachodniej stoi Pomnik Powstańców Wielkopolskich. W pobliżu znajdują się: dawny dworzec PKS, Andersia Tower, Stary Browar, Budynek Spar- und Bauverein, Izba Rzemieślnicza, Dom Żołnierza oraz dawne Leprozorium św. Łazarza. Niezrealizowanym, kontrowersyjnym projektem dla parku była tzw. Kurtyna Kozakiewicza.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa parku upamiętnia pierwszego po odzyskaniu niepodległości prezydenta Poznania – Jarogniewa Drwęskiego (1918-1921) oraz jego małżonkę, nawiązując do istniejącego w dwudziestoleciu międzywojennym pobliskiego placu Drwęskiego, na którym następnie zbudowano dworzec autobusowy (stary). Odbywały się tam niektóre wystawy I Targu Poznańskiego w 1921[1]. Park położony jest na terenie dawnego Bastionu Grolman, będącego częścią Twierdzy Poznań.

Kontynuacją ciągu parkowego na północ jest Park Karola Marcinkowskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jacek Y. Łuczak, Spacerownik Poznański, Biblioteka Gazety Wyborczej, Agora, Warszawa, 2013, s.210, ​ISBN 978-83-268-0055-9
  2. Maria i Lech Trzeciakowscy, W dziewiętnastowiecznym Poznaniu, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1987, s.139, ​ISBN 83-210-0540-3

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ​ISBN 978-83-7445-018-8
  2. Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Poznań od A do Z, Poznań: KAW, 1986, s. 102, ISBN 83-03-01260-6, OCLC 835895412.
  3. Praca zbiorowa, Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.49, ​ISBN 83-89525-07-0
  4. http://www.poznan.pl/mim/public/turystyka/pages.html?co=list&id=112&ch=130&instance=1017&lang=pl – o parku (dostęp 22.3.2010)