Pielgrzym (religia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pielgrzym, pątnik – człowiek odbywający wędrówkę do miejsca kultu, uczestnik pielgrzymki.

Słowo pochodzi od łacińskiego peregrinuscudzoziemiec. W przenośni: osoba wiele podróżująca po świecie. Etymologia pojęcia "pielgrzym" sięga starożytnej Grecji. Termin "per-epi-demos" oznaczał cudzoziemca, nierezydenta, czy też przygodnego podróżnego. W wiekach średnich powstały różne formy pielgrzymowania:

  • pereginatio ad loca sancta – pielgrzymowanie do miejsc świętych[1],
  • pereginatio ad limina sanctorum – nawiedzenie miejsc, w których znajdowały się groby męczenników.

Po upadku Konstantynopola pątnicy z Europy zmierzali zwłaszcza do Rzymu i do Santiago de Compostela do grobu Jakuba Apostoła.

Dante Alighieri w "Vita Nuova"[2] dzieli pielgrzymów na trzy grupy:

Zdaniem Dantego tylko pielgrzymujący do grobu Świętego Jakuba w pełni zasługują na miano "pielgrzymów".

Znani starożytni pątnicy chrześcijańscy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. pielgrzym, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2022-03-15].
  2. Dante Alighieri, Vita Nouva [PDF] [dostęp 2017-12-27].