Teofania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy aktu objawienia się bóstwa. Zobacz też: Teofania – imię żeńskie.

Teofania – w teologii pojedynczy akt objawienia się Boga. Teofanie mają umacniać wiarę ludzi, przypominać im o bliskości i dobroci Boga, a także o opiece jaką ich darzy. Według KKK teofanie rozjaśniają treść obietnic dawanych ludziom przez Boga, można w nich zobaczyć i usłyszeć niewidzialnego Boga.

Biblia[edytuj | edytuj kod]

W Biblii teofanie odbywają się w sposób bezpośredni – do ludzi przychodzi sam Bóg, albo w sposób pośredni, przez Bożego wysłańca – anioła, albo przez inny znak jego obecności.

Stary Testament[edytuj | edytuj kod]

W Starym Testamencie, wspólnej części Świętych Pism judaizmu i chrześcijaństwa, Bóg Jahwe objawił się m.in. Mojżeszowi w gorejącym krzewie i w obłoku, a Noemu w łuku, czyli tęczy. Również Eliaszowi. O Bożym posłannictwie opowiada autor deuterokanonicznej Księgi Tobiasza. Wysłańcem Boga jest Archanioł Rafał, który towarzyszy Młodemu Tobiaszowi podczas wypełniania poleceń ojca Tobiasza.

Nowy Testament[edytuj | edytuj kod]

W Nowym Testamencie teofanie towarzyszą chrztowi Jezusa i jego przemienieniu. W Ewangelii według świętego Łukasza bożym wysłannikiem jest archanioł Gabriel, który nawiedza Maryję i obwieszcza epifanię czyli objawienie się Chrystusa poganom.[1]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło teofania w Wikisłowniku

Przypisy