Roberto Baggio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Roberto Baggio
Ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
18 lutego 1967
Caldogno, Włochy
Pozycja napastnik
Wzrost 174 cm
Masa ciała 73 kg
Kariera juniorska
1980-1982 Caldogno
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1981-1985
1985-1990
1990-1995
1995-1997
1997-1998
1998-2000
2000-2004
Vicenza
Fiorentina
Juventus
A.C. Milan
Bologna
Inter
Brescia
Razem
36 (13)
94 (39)
141 (78)
51 (12)
30 (22)
41 (9)
95 (45)
488 (218)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1988-2004  Włochy 56 (27)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Roberto Baggio w Wikicytatach Roberto Baggio w Wikicytatach

Roberto Baggio (ur. 18 lutego 1967 w Caldogno) – były włoski piłkarz występujący na pozycji napastnika. W 1993 roku został uznany za piłkarza roku FIFA i zdobył Złotą Piłkę dla najlepszego gracza Europy.

Kariera klubowa[edytuj]

Vicenza oraz Fiorentina[edytuj]

Karierę rozpoczynał w Vicenzy w 1981 roku. W sezonie 1984/1985 jego zespół awansował do Serie B, a Baggio strzelił 12 bramek w 29 spotkaniach. Następnie przeniósł się do Fiorentiny. 21 września 1986 roku zadebiutował w Serie A w meczu z Sampdorią. Pierwszą bramkę w Serie A uzyskał w meczu przeciwko Napoli 10 maja 1987. W sezonie 1987/1988 Baggio strzelił 9 bramek. W listopadzie 1988 roku otrzymał powołanie na mecz reprezentacji przeciwko Holandii. W kolejnym sezonie Baggio doszedł do finału Pucharu UEFA gdzie jego zespół przegrał z Juventusem.

Juventus[edytuj]

W roku 1990 Baggio podpisał kontrakt z drużyną Juventusu. W sezonie 1990/1991 strzelił 14 bramek w 33 występach, a w kolejnym sezonie zdobył 18 bramek. W sezonie 1992/1993 Baggio z drużyną Juventusu wygrał Puchar UEFA strzelając w 9 meczach 6 bramek. W lidze zdobył 21 goli w 27 meczach. Swoja setną bramkę w Serie A uzyskał w sezonie 1993/94 przeciwko Genui.

W 1995 roku zdobył swoje pierwsze scudetto z Juventusem. Jednak z powodu kontuzji nie był w tym sezonie wiodącą postacią swego zespołu. Po pojawieniu się w klubie Alessandro del Piero, Baggio przeszedł do AC Milan (otrzymał również ofertę od Interu Mediolan), z którym również zdobył Mistrzostwo Włoch.

Bolonia oraz Inter Mediolan[edytuj]

W 1997 przeniósł się do Bolonii. W barwach tego klubu strzelił w lidze 22 gole.

W 1998 roku przeniósł się do Interu, gdzie grał dwa lata. W meczu w Lidze Mistrzów pomiędzy Interem a Realem Madryt, Baggio wszedł z ławki rezerwowych i strzelił dwie bramki. Inter odpadł w ćwierćfinale LM, a sezon ligowy zakończył na 8. miejscu. W swoim ostatnim meczu dla Nerazzurich przeciwko Parmie zdobył dwa gole. Całe spotkanie zakończyło się wynikiem 1:3 tym samym rezultat dał możliwość gry w eliminacjach Ligi Mistrzów klubowi z Mediolanu.

Brescia[edytuj]

W 2000 roku został zawodnikiem Brescii, gdzie grał do końca kariery w 2004 roku. Po pierwszym sezonie zespół Baggio zajął 7. miejsce w Serie A, zyskując tym samym możliwość gry w Pucharze Intertoto, gdzie Brescia w finale przegrała z Paris Saint Germain. W drugim sezonie Baggio odniósł ciężką kontuzję w starciu z zawodnikiem Vincenzy - Antonio Marasco, w wyniku czego pauzował przez 76 dni. Po wyleczeniu kontuzji wystąpił w meczu z Fiorentiną i strzelił dwa gole. Swój pożegnalny mecz w barwach Bresci zagrał przeciwko Milanowi, w ostatniej kolejce sezonu 2003/2004. Milan świętował wtedy swoje 17-te Scudetto.

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

Baggio wystąpił w kadrze Włoch na mundialu 3 razy: w roku 1990, 1994 oraz 1998.

W 1990 roku na mundialu nie wystąpił w pierwszych dwóch spotkaniach - zagrał w trzecim meczu kadry (z Czechosłowacją.) Włosi odpadli w półfinale z reprezentacją Argentyny i ostatecznie zajęli 3 miejsce.

W roku 1994 na Mistrzostwach Świata w USA był jednym z lepszych piłkarzy włoskiej reprezentacji - Zdobył w turnieju 5 bramek (jedną z Hiszpanią i po dwie z Nigerią i Bułgarią). Włosi dotarli do finału, gdzie przegrali z Brazylią. Zarówno w regulaminowym czasie gry jak i dogrywce nie padła żadna bramka. W serii rzutów karnych, po pudle Franco Baresiego oraz Daniele Massaro, przy prowadzeniu Brazylii Baggio przestrzelił decydującą jedenastkę.

Na Mundialu we Francji w 1998 roku strzelił dwa gole (w meczu z Chile oraz z Austrią.) W ćwierćfinale reprezentacja Włoch zagrała z późniejszymi mistrzami świata Francuzami. Po regulaminowym czasie gry był remis. W trakcie dogrywki Baggio nie wykorzystał stuprocentowej sytuacji, oddając strzał z woleja obok słupka. Włosi odpadli po serii rzutów karnych.

Ostatni pożegnalny występ w reprezentacji zaliczył 28 kwietnia 2004 w meczu z Hiszpanią.

Osiągnięcia[edytuj]

Był trzykrotnym wicekrólem strzelców włoskiej Serie A. W lutym 2005, już po zakończeniu profesjonalnej kariery piłkarskiej zagrał w meczu charytatywnym na rzecz ofiar tsunami w Azji na Camp Nou. W marcu 2004 znalazł się na liście "FIFA 100" Pelego.

Linki zewnętrzne[edytuj]


Poprzednik
Marco van Basten
Piłkarz Roku FIFA
1993
Następca
Romário