Roberto Baggio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Roberto Baggio
Ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
18 lutego 1967
Caldogno, Włochy
Pozycja napastnik
Wzrost 174 cm
Masa ciała 73 kg
Kariera juniorska
1980-1982 Caldogno
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1981-1985
1985-1990
1990-1995
1995-1997
1997-1998
1998-2000
2000-2004
Vicenza
Fiorentina
Juventus
A.C. Milan
Bologna
Inter
Brescia
Razem
36 (13)
94 (39)
141 (78)
51 (12)
30 (22)
41 (9)
95 (45)
488 (218)
Występy w reprezentacji
Lata Reprezentacja
1988-2004  Włochy 56 (27)

Roberto Baggio (ur. 18 lutego 1967 w Caldogno) – były włoski piłkarz występujący na pozycji napastnika. W 1993 roku został uznany za piłkarza roku FIFA i zdobył Złotą Piłkę dla najlepszego gracza Europy.

Kariera klubowa[edytuj]

Vicenza oraz Fiorentina[edytuj]

Karierę rozpoczynał w Vicenzie w 1981 roku. W sezonie 1984/1985 jego zespół awansował do Serie B, a Baggio strzelił 12 bramek w 29 spotkaniach. Następnie przeniósł się do Fiorentiny. 21 września 1986 roku zadebiutował w Serie A w meczu z Sampdorią. Pierwszą bramkę w Serie A uzyskał w meczu przeciwko Napoli 10 maja 1987. W sezonie 1987/1988 Baggio strzelił 9 bramek. W listopadzie 1988 roku otrzymał powołanie na mecz reprezentacji przeciwko Holandii. W kolejnym sezonie Baggio doszedł do finału Pucharu UEFA gdzie jego zespół przegrał z Juventusem.

Juventus[edytuj]

W roku 1990 Baggio podpisał kontrakt z drużyną Juventusu. W sezonie 1990/1991 strzelił 14 bramek w 33 występach, a w kolejnym sezonie zdobył 18 bramek. W sezonie 1992/1993 Baggio z drużyną Juventusu wygrał Puchar UEFA strzelając w 9 meczach 6 bramek. W lidze zdobył 21 goli w 27 meczach. Swoja setną bramkę w Serie A uzyskał w sezonie 1993/94 przeciwko Genui.

W 1995 roku zdobył swoje pierwsze scudetto z Juventusem. Jednak z powodu kontuzji nie był w tym sezonie wiodącą postacią swego zespołu. Po pojawieniu się w klubie Alessandro del Piero, Baggio przeszedł do AC Milan (otrzymał również ofertę od Interu Mediolan), z którym również zdobył Mistrzostwo Włoch.

Bolonia oraz Inter Mediolan[edytuj]

W 1997 przeniósł się do Bolonii. W barwach tego klubu strzelił w lidze 22 gole.

W 1998 roku przeniósł się do Interu, gdzie grał dwa lata. W meczu w Lidze Mistrzów pomiędzy Interem a Realem Madryt, Baggio wszedł z ławki rezerwowych i strzelił dwie bramki. Inter odpadł w ćwierćfinale LM, a sezon ligowy zakończył na 8. miejscu. W swoim ostatnim meczu dla Nerazzurich przeciwko Parmie zdobył dwa gole. Całe spotkanie zakończyło się wynikiem 1:3 tym samym rezultat dał możliwość gry w eliminacjach Ligi Mistrzów klubowi z Mediolanu.

Brescia[edytuj]

W 2000 roku został zawodnikiem Brescii, gdzie grał do końca kariery w 2004 roku. Po pierwszym sezonie zespół Baggio zajął 7. miejsce w Serie A, zyskując tym samym możliwość gry w Pucharze Intertoto, gdzie Brescia w finale przegrała z Paris Saint Germain. W drugim sezonie Baggio odniósł ciężką kontuzję w starciu z zawodnikiem Vincenzy - Antonio Marasco, w wyniku czego pauzował przez 76 dni. Po wyleczeniu kontuzji wystąpił w meczu z Fiorentiną i strzelił dwa gole. Swój pożegnalny mecz w barwach Bresci zagrał przeciwko Milanowi, w ostatniej kolejce sezonu 2003/2004. Milan świętował wtedy swoje 17-te Scudetto.

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

Baggio wystąpił w kadrze Włoch na mundialu 3 razy: w roku 1990, 1994 oraz 1998.

W 1990 roku na mundialu nie wystąpił w pierwszych dwóch spotkaniach - zagrał w trzecim meczu kadry (z Czechosłowacją.) Włosi odpadli w półfinale z reprezentacją Argentyny i ostatecznie zajęli 3 miejsce.

W roku 1994 na Mistrzostwach Świata w USA był jednym z lepszych piłkarzy włoskiej reprezentacji - Zdobył w turnieju 5 bramek (jedną z Hiszpanią i po dwie z Nigerią i Bułgarią). Włosi dotarli do finału, gdzie przegrali z Brazylią. Zarówno w regulaminowym czasie gry jak i dogrywce nie padła żadna bramka. W serii rzutów karnych, po pudle Franco Baresiego oraz Daniele Massaro, przy prowadzeniu Brazylii Baggio przestrzelił decydującą jedenastkę.

Na Mundialu we Francji w 1998 roku strzelił dwa gole (w meczu z Chile oraz z Austrią.) W ćwierćfinale reprezentacja Włoch zagrała z późniejszymi mistrzami świata Francuzami. Po regulaminowym czasie gry był remis. W trakcie dogrywki Baggio nie wykorzystał stuprocentowej sytuacji, oddając strzał z woleja obok słupka. Włosi odpadli po serii rzutów karnych.

Ostatni pożegnalny występ w reprezentacji zaliczył 28 kwietnia 2004 w meczu z Hiszpanią.

Osiągnięcia[edytuj]

Był trzykrotnym wicekrólem strzelców włoskiej Serie A. W lutym 2005, już po zakończeniu profesjonalnej kariery piłkarskiej zagrał w meczu charytatywnym na rzecz ofiar tsunami w Azji na Camp Nou. W marcu 2004 znalazł się na liście "FIFA 100" Pelego.

Linki zewnętrzne[edytuj]


Poprzednik
Marco van Basten
Piłkarz Roku FIFA
1993
Następca
Romário