Gianluigi Buffon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gianluigi Buffon
Ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
28 stycznia 1978
Carrara, Włochy
Pozycja bramkarz
Wzrost 192 cm
Informacje klubowe
Obecny klub Juventus
Numer 1
Kariera juniorska
1984–1986
1986–1990
1990–1991
1991–1995
Canaletto
Perticata
Bonascola
Parma
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
1995–2001
2001–
Parma
Juventus
168 (0)
496 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1993–1994
1994–1995
1995
1995–1997
1997
1997–2017
 Włochy U-16
 Włochy U-18
 Włochy U-17
 Włochy U-21
 Włochy U-23
 Włochy
3 (0)
3 (0)
3 (0)
11 (0)
4 (0)
175 (0)
  1. Mecze i gole w lidze akt. 14 listopada 2017.

Gianluigi Buffon (ur. 28 stycznia 1978 w Carrarze) – włoski piłkarz występujący na pozycji bramkarza. Od sezonu 2001/2002 gra w Juventusie. Jest rekordzistą reprezentacji Włoch pod względem liczby występów.

Kariera[edytuj]

Gianluigi Buffon zawodową karierę rozpoczynał w 1995 roku w zespole AC Parma. Rozegrał dla niego 168 spotkań, po czym w 2001 roku za 52 miliony dolarów odszedł do Juventusu. Kwota transferu była najwyższą w historii futbolu wydaną na bramkarza.

Według stanu na koniec 2009 rozegrał ponad 100 meczów w reprezentacji Włoch. Trzy razy uczestniczył w finałach mistrzostw świata, trzy razy w finałach mistrzostw Europy, a także brał udział w igrzyskach olimpijskich w Atlancie w 1996 roku. Zdobywca złotego medalu Mistrzostw Świata w 2006 roku w Niemczech oraz srebra Mistrzostw Europy w 2012 r. w Polsce i na Ukrainie.

Od lat uznawany za jednego z najlepszych bramkarzy świata. Trafił na listę Pelégo 100 czołowych piłkarzy na stulecie istnienia federacji FIFA. Federacja europejska wybrała go bramkarzem roku 2003 oraz najlepszym golkiperem Ligi Mistrzów sezonu 02/03. Został wybrany najlepszym bramkarzem Mistrzostw Świata w 2006 roku w Niemczech oraz zajął drugie miejsce w klasyfikacji Złotej Piłki w 2006 roku – wyprzedził go tylko Fabio Cannavaro.

W roku 2009 uznany przez Międzynarodową Federację Historyków i Statystyków Futbolu najlepszym bramkarzem dekady.

Ostatni mecz dla reprezentacji Włoch rozegrał 13 listopada 2017 roku na San Siro podczas drugiego, zremisowanego wynikiem 0:0 meczu barażowego z reprezentacją Szwecji, w wyniku czego Włosi pierwszy raz od 1958 roku nie zakwalifikowali się na Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej (pierwszy mecz zakończył się wynikiem 1:0 dla Szwecji).

Sukcesy[edytuj]

Parma[edytuj]

Juventus[edytuj]

Włochy[edytuj]

Buffon w reprezentacji Włoch, 2012 rok.

Indywidualne[edytuj]

  • Bravo Award: 1999
  • 2. miejsce w plebiscycie Złotej Piłki France Football 2006
  • 3. miejsce w plebiscycie najlepszego piłkarza Mistrzostw Świata 2006
  • Bramkarz sezonu Serie A: 2000/2001, 2001/2002, 2002/2003, 2004/2005, 2005/2006, 2008/2009
  • Najlepszy piłkarz Europy: 2002/2003
  • Najlepszy bramkarz w Europie: 2002/2003
  • Najlepszy bramkarz świata rankingu IFFHS: 2003, 2004, 2006, 2007
  • Najlepszy bramkarz Mistrzostw Świata 2006
  • Najlepszy bramkarz świata według La Gazzetta dello Sport: 2007
  • Najlepszy bramkarz w historii futbolu według statystyków IFFHS
  • Bramkarz dekady według IFFHS
  • Członek FIFA 100 – rankingu stu najlepszych piłkarzy w historii futbolu
  • Nagroda im. Lwa Jaszyna: 2006
  • drużyna roku UEFA: 2003, 2004, 2006
  • Drużyna sezonu Ligi Mistrzów: 2016/2017
  • Drużyna FIFA: 2004, 2006, 2007
  • Drużyna EURO 2008

Życie prywatne[edytuj]

Gianluigi Buffon wywodzi się ze sportowej rodziny. Jego matka Maria Stella Masocco była dyskobolką, natomiast ojciec Adriano sztangistą, a także dwie siostry Gigiego Veronica i Guendalina uprawiały sport – grały w siatkówkę. Oprócz Gianluigiego, bramkarzem w tej rodzinie był kuzyn jego dziadka – Lorenzo Buffon (zawodnik A.C. Milan w latach 1949-1959).

Życiową partnerką Buffona była czeska modelka Alena Šeredová, z którą ma dwóch synów – Louisa Thomasa (ur. 2007) i Davida Lee (ur. 2009). Po rozstaniu z Šeredovą w 2014 roku Buffon związał się z dziennikarką telewizyjną Ilarią D’Amico[1].

W 2008, tuż po swoich 30. urodzinach opublikował autobiografię Numero 1. Wspólnie z Roberto Perrone, bramkarz opowiedział o jego wszystkich „numerach pierwszych”: od najtrudniejszej parady do tej najważniejszej. Od debiutów w Serie A i w reprezentacji Włoch do największej radości – narodzin syna. Przyznał się także, że w przeszłości leczył się na depresję.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy