Luís Figo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Luís Figo
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Luís Filipe Madeira Caeiro Figo
Data i miejsce urodzenia 4 listopada 1972
Almada
Wzrost 180 cm
Pozycja skrzydłowy
Kariera juniorska
Lata Klub
Os Pastilhas
1984–1989 Sporting CP
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1989–1995 Sporting CP 137 (16)
1995–2000 FC Barcelona 172 (30)
2000–2005 Real Madryt 164 (38)
2005–2009 Inter Mediolan 105 (9)
W sumie: 578 (93)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1988–1989  Portugalia U-16 15 (8)
1988–1990  Portugalia U-18 21 (8)
1989  Portugalia U-17 6 (2)
1990–1991  Portugalia U-20 12 (0)
1991–1994  Portugalia U-21 7 (0)
1991–2006  Portugalia 127 (32)
W sumie: 188 (50)
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Europy
II miejsce Portugalia 2004 piłka nożna
Odznaczenia
Oficer Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Kawaler Orderu Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny z Vila Viçosa

Luís Filipe Madeira Caeiro Figo (wym. [luˈiʃ ˈfiɣu]; ur. 4 listopada 1972 w Almadzie) – portugalski piłkarz który grał na pozycji skrzydłowego. Wicemistrz Europy 2004. Uczestnik mistrzostw świata 2002, 2006, mistrzostw europy 1996 i 2000. W swojej karierze występował m.in. w Sportingu CP, FC Barcelona, Realu Madryt i Interze Mediolan. Uważany jest za jednego z najlepszych piłkarzy swojej generacji[1][2][3][4]. Laureat złotej piłki 2000.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Karierę sportową zaczynał w lokalnym klubie Os Pastilhas. Gdy miał 10 lat, trenował w lizbońskim Sportingu CP, jednej z najlepszych portugalskich drużyn. W młodości zdobył z narodową reprezentacją Mistrzostwo Europy U-16 (1989), a dwa lata później Mistrzostwo Świata U-20.

W ostatnim roku gry w Sportingu podpisał kontrakty z dwoma włoskimi klubami: Juventusem i Parmą, za co został ukarany zakazem gry w lidze włoskiej na dwa lata.

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

W wieku 22 lat został zawodnikiem FC Barcelona, gdzie wkrótce objął funkcję kapitana drużyny. W Barcelonie Figo spędził pięć lat stając się współautorem zdobycia Mistrzostwa Hiszpanii 1998 i 1999 oraz Pucharu Hiszpanii 1997 i 1998, jak i Pucharu Zdobywców Pucharów.

Real Madryt[edytuj | edytuj kod]

W 2000 przeszedł do największego rywala swojego klubu, tj. do Realu Madryt, za 56 milionów dolarów, co uczyniło go wtedy najdroższym zawodnikiem świata. W tym samym sezonie wygrał w plebiscycie pisma "France Football" na najlepszego piłkarza w Europie, a w plebiscycie FIFA ustąpił miejsca tylko Zidane'owi. W dużej mierze dzięki niemu Real Madryt mógł triumfować w lidze. W swoim pierwszym sezonie w Madrycie, oprócz 9 goli mógł poszczycić się 17 asystami. Następny sezon Figo znów zaczyna z wysokiego pułapu, ale na początku 2002 roku doznał kontuzji, która wyłączyła go ze składu na kilka tygodni. Po powrocie do drużyny reprezentował bardzo słabą formę i często zmieniał go Steve McManaman. Mimo wszystko, w sporym stopniu przyczynił się do faktu, iż Real zagrał w finale Ligi Mistrzów i zwyciężył w nim 2:1 z Bayerem 04 Leverkusen a zwycięskiego gola strzelił Zinédine Zidane. W 2005 roku opuścił ekipę z Madrytu.

Inter Mediolan[edytuj | edytuj kod]

5 sierpnia 2005 odbyła się oficjalna prezentacja Luísa Figo jako zawodnika Interu Mediolan. Od 2007 miał grać dla zespołu z Arabii SaudyjskiejAl-Ittihad Dżidda, lecz klub ten nie wywiązał się z kontraktu, wobec czego pozostał w dotychczasowym klubie. 31 maja 2009 zakończył karierę piłkarską, schodząc z boiska w 42. minucie meczu przeciwko Atalancie (mecz zakończył się wynikiem 4:3 dla Interu).

Luís Figo w barwach reprezentacji Portugalii

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

Od 1991 grał także w reprezentacji Portugalii Po mistrzostwach Europy w 2004, na których Portugalia przegrała w finale z Grecją, ogłosił zakończenie reprezentacyjnej kariery. Po kilkumiesięcznej przerwie zdecydował się jednak na powrót do gry w reprezentacji kraju. Wziął udział w rozgrywkach eliminacyjnych do Mistrzostw Świata w 2006 i w samych mistrzostwach. W barwach drużyny narodowej rozegrał łącznie 127 meczów i strzelił 32 gole.

Statystyki w karierze[edytuj | edytuj kod]

Klub Sezon Liga Puchar Europejskie puchary Razem
Występy Gole Występy Gole Występy Gole Występy Gole
Sporting CP 1989/90 3 0 - - 3 0
1990/91 3 0 - - 3 0
1991/92 34 1 7 0 2 0 43 1
1992/93 32 0 8 1 2 0 42 1
1993/94 31 8 1 0 3 0 35 8
1994/95 34 7 7 3 2 0 43 10
Razem 137 16 23 4 9 0 169 20
FC Barcelona 1995/96 35 5 8 1 10 3 53 9
1996/97 36 4 9 2 8 1 53 7
1997/98 35 5 4 0 7 1 46 6
1998/99 34 7 10 1 6 1 50 9
1999/00 32 9 2 0 13 5 47 14
Razem 172 30 33 4 44 11 249 45
Real Madryt 2000/01 34 9 1 0 14 5 49 14
2001/02 28 7 6 1 10 3 44 11
2002/03 33 10 1 0 15 2 49 12
2003/04 36 9 8 3 11 1 55 13
2004/05 33 3 0 0 10 4 43 7
Razem 164 38 16 4 60 15 240 57
Inter Mediolan 2005/06 34 5 2 0 8 1 45 6
2006/07 32 2 7 1 7 0 47 3
2007/08 17 1 2 0 3 0 21 1
2008/09 22 1 - 3 0 25 1
Razem 105 9 11 1 21 1 137 11
Razem w karierze 578 93 83 13 134 27 795 133

Inna działalność[edytuj | edytuj kod]

W 2009 wystąpił w filmie Drugie życie[5].

Jego życiu i karierze poświęcono trzy książki: Born to win, Um ano na vida de Luis Figo i Classe Figo.

Jest pomysłodawcą i założycielem Fundacji "Luísa Figo", zajmującej się od 2003 promocją sportu wśród dzieci i młodzieży wywodzącej się z biedniejszych warstw społecznych, organizacją meczów charytatywnych, rozgrywek młodzieżowych o Puchar "Luísa Figo", prowadzeniem Akademii "Luísa Figo", itp. Za działalność charytatywną Luís Figo otrzymał szereg wyróżnień i nagród państwowych, został ambasadorem dobrej woli UNICEF.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest mężem szwedzkiej modelki Helen Svedin, z którą ma trzy córki: Danielę, Martinę i Stellę.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Jako piłkarz zdobył m.in. Puchar Mistrzów, Superpuchar Hiszpanii, Superpuchar Europy, Puchar Interkontynentalny, Złotą Piłkę oraz Tytuł Najlepszego Piłkarza Świata.

  • Mistrzostwo Europy U-16 – 1989
  • Mistrzostwo Świata U-20 – 1991
  • Puchar Portugalii 1995
  • Mistrzostwo Hiszpanii – 1998, 1999, 2001, 2003
  • Puchar Hiszpanii – 1997, 1998
  • Superpuchar Hiszpanii – 1996, 2001, 2003
  • Puchar Zdobywców Pucharów – 1997
  • Superpuchar Europy – 1998, 2002
  • Puchar Mistrzów – 2002
  • Puchar Interkontynentalny – 2002
  • Złota Piłka – 2000
  • Tytuł Najlepszego Piłkarza Świata – 2001
  • Superpuchar Włoch – 2005, 2006, 2008
  • Puchar Włoch – 2006
  • Mistrzostwo Włoch – 2006, 2007, 2008, 2009

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. [[1]]
  2. [[2]]
  3. [[3]]
  4. [[4]]
  5. Adamczyk w filmie z Luisem Figo. tvn24.pl. [dostęp 2017-11-24].
  6. Cidadãos Nacionais Agraciados com Ordens Portuguesas (port.). ordens.presidencia.pt. [dostęp 2011.09.21].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Zinédine Zidane
Piłkarz Roku FIFA
2001
Następca
Ronaldo