Thierry Henry

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Thierry Henry
Ilustracja
Imię i nazwisko Thierry Daniel Henry
Data i miejsce
urodzenia
17 sierpnia 1977[1]
Les Ulis, Essonne, Francja
Pseudonim Titi
Pozycja napastnik, pomocnik
Wzrost 188 cm
Informacje klubowe
Obecny klub  Belgia (asystent trenera)
Kariera juniorska
1983–1989
1989–1990
1990–1992
1992
1992–1995
Les Ulis
Palaiseau
Viry-Châtillon
Clairefontaine
Monaco
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1994–1999
1999
1999–2007
2007–2010
2010–2014
2012
Monaco
Juventus
Arsenal
Barcelona
New York Red Bulls
Arsenal (wyp.)
105 (21)
18 (2)
254 (174)
80 (35)
122 (51)
4 (1)
Występy w reprezentacji
Lata Reprezentacja
1997
1997–2010
 Francja U-21
 Francja
5 (5)
123 (51)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2016–  Belgia (asystent)

Thierry Daniel Henry (wym. [tjɛˈʁi ɑ̃ˈʁi]; ur. 17 sierpnia 1977 w Les Ulis, Essonne) – francuski piłkarz, który występował na pozycji napastnika.

Życiorys[edytuj]

Henry dorastał w Les Ulis, gdzie mieszka wielu emigrantów z byłych francuskich kolonii. Jego ojciec, Antoine, pochodzi z Gwadelupy i sam próbował zrobić karierę piłkarską, ale wszyscy trenerzy z jakimi się zetknął, za jego jedyny atut uznawali szybkość i nie byli zainteresowani zatrzymaniem go w swoich klubach. Z tego powodu musiał zarabiać na życie jako ochroniarz.

Thierry Henry jest wychowankiem słynnej szkółki piłkarskiej Centre Technique National Fernand Sastre w Clairefontaine-en-Yvelines. Grając w lidze juniorów, od początku występował jako napastnik. Był niezwykle skuteczny, potrafił w ciągu sezonu strzelić ponad 100 goli. W meczu, w którym został zauważony przez łowcę talentów AS Monaco, zdobył siedem bramek.

Na talencie grającego w drużynie juniorów AS Monaco Henry’ego poznał się trener pierwszej drużyny tego klubu, Arsène Wenger, który dał mu szansę debiutu w wieku zaledwie 17 lat. Henry mówi o Wengerze: „Jest moim duchowym przywódcą”[2]. Wenger został jednak trenerem Nagoya Grampus Eight, a jego następca postanowił przekwalifikować Henry’ego na skrzydłowego.

W tej roli trafił w styczniu 1999 za 14 milionów funtów do włoskiego Juventusu. Pobyt w tym klubie Henry uważa za najgorszy epizod w piłkarskiej karierze, gdyż nie dość, że był ustawiany na skrzydle zamiast na środku ataku, to jeszcze trener Carlo Ancelotti kazał mu aktywnie angażować się w grę defensywną.

Wybawieniem dla Henry’ego okazało się zatrudnienie przez Arsenal Wengera. Francuski trener przekonał przełożonych, że warto zapłacić za zawodnika 11 milionów funtów i jeszcze w sierpniu 1999 Henry trafił do Londynu, gdzie szybko stał się czołowym napastnikiem Premiership, strzelając bramkę za bramką. Nazwisko światowej klasy Francuz wyrobił sobie właśnie w londyńskim klubie. Podczas ośmiu lat gry w barwach „Kanonierów” stał się najlepszym strzelcem w historii Arsenalu i jednym z najlepszych w Premier League, zdobył 228 goli w 377 spotkaniach. Henry wygrał z Arsenalem dwa razy Premier League i trzy razy FA Cup, został też dwukrotnie nominowany do nagrody Piłkarza Roku FIFA. Ponadto trzykrotnie uznano go najlepszym piłkarzem sezonu Premier League i dwa razy został laureatem Złotego Buta.

W czerwcu 2007 przeszedł do Barcelony za 24 mln euro, które kataloński klub płacił w sześciu ratach[3]. Jego pierwszym wyróżnieniem w zespole z Katalonii było wygranie La Ligi w 2009, w tym samym roku sięgnął z klubem po potrójną koronę, czyli zwyciężył też Ligę Mistrzów i Copa del Rey. Komplet trofeów dopełniło zwycięstwo w Superpucharze Hiszpanii i Superpucharze Europy. 2 grudnia 2009 roku w meczu z Xerez zdobył swoją 355 bramkę, dzięki czemu stał się najskuteczniejszym francuskim piłkarzem w historii, wyprzedzając Michela Platiniego (354 gole). W 2010 na zasadzie wolnego transferu przeszedł do New York Red Bulls.

W grudniu 2011 roku, z okazji obchodów 125-lecia Arsenalu, przed Emirates Stadium umieszczone zostały pomniki legend klubu, wśród nich znalazł się Thierry Henry.

6 stycznia 2012 roku został wypożyczony do Arsenalu[4].

16 grudnia 2014 roku Henry ogłosił, że postanowił zakończyć trwającą 20 lat profesjonalną karierę piłkarską[5].

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

W reprezentacji Francji zadebiutował w październiku 1997, w meczu przeciwko RPA. Rok później, podczas Mistrzostw Świata 1998, pomógł Francji w zdobyciu złotego medalu, strzelając trzy bramki. Dzień po finale został nagrodzony Legią Honorową. Na EURO 2000 również uzyskał trzy trafienia, a Francja sięgnęła po mistrzostwo kontynentu.

W 2003 roku Trójkolorowi zdobyli w roli gospodarza Puchar Konfederacji. Thierry Henry został królem strzelców (z dorobkiem 4 bramek), a także wybrano go na MVP całego turnieju.

W eliminacjach do Mistrzostw Świata 2010, podczas meczu Francja-Irlandia, w dogrywce zagrał ręką – było to o tyle istotne, że poprzez zatrzymanie piłki podał do Williama Gallasa, który zdobył bramkę zapewniającą Francji awans na mundial. Po meczu Henry przyznał się, że umyślnie zagrał ręką, jednak dodał, że wina jest po stronie sędziego, który tę bramkę uznał.

Po Mistrzostwach Świata w RPA w 2010 roku Henry postanowił zakończyć 13-letnią przygodę z reprezentacją, w której wystąpił w 123 meczach i strzelił 51 bramek, stając się rekordzistą pod względem zdobytych goli dla Trójkolorowych[6].

Kariera menedżerska[edytuj]

W sierpniu 2016 roku, Thierry Henry został asystentem selekcjonera reprezentacji Belgii, Roberto Martíneza[7].

Pozycja[edytuj]

Chociaż Thierry Henry grał w ataku, w czasach występów w Juventusie przestawiony został na skrzydło. Po dołączeniu do Arsenalu w 1999 roku, Arsène Wenger natychmiast zmienił jego pozycję, wystawiając Henry’ego w preferowanej przez niego formacji.

Mógł grać zarówno w ataku, jak i na skrzydle. Nieraz przeprowadzał swoje rajdy lewym skrzydłem, na które często schodził. Thierry często dogrywał piłki do partnerów, asystował i rozgrywał. Jako zawodnik miał świetnie opanowaną technikę i drybling.

Grając w linii ataku Henry potrafił wykańczać akcje w sytuacjach 1 na 1 z bramkarzem. Ta umiejętność połączona z szybkością i dryblingiem pozwalała mu albo na wybieganie do podań kolegów, tak by uniknąć pozycji spalonej, albo na samotny drybling i późniejszy strzał. Henry był także wykonawcą rzutów karnych i wolnych dla Arsenalu.

Statystyki kariery[edytuj]

Klub Sezon Ligi krajowe Puchary krajowe[8] Europejskie Puchary Łącznie
występy bramki asysty występy bramki asysty występy bramki asysty występy bramki asysty
AS Monaco 1994/1995 8 3 1 0 0 0 0 0 0 8 3 1
1995/1996 18 3 5 3 0 1 1 0 0 22 3 6
1996/1997 36 9 8 3 0 1 9 1 4 48 10 13
1997/1998 30 4 9 5 0 2 9 7 1 44 11 12
1998/1999 13 1 3 1 0 0 5 0 2 19 1 5
Łącznie 105 20 26 12 0 4 24 8 7 141 28 37
Juventus 1998/1999 16 3 2 0 0 0 0 0 0 16 3 2
Łącznie 16 3 2 0 0 0 0 0 0 16 3 2
Arsenal 1999/2000 31 17 9 5 1 0 12 8 0 48 26 9
2000/2001 35 17 7 4 1 0 14 4 0 53 22 7
2001/2002 33 24 5 5 1 0 11 7 0 49 32 5
2002/2003 37 24 23 6 1 0 12 7 0 55 32 23
2003/2004 37 30 8 4 4 0 10 5 2 51 39 10
2004/2005 32 25 14 2 0 0 8 5 0 42 30 14
2005/2006 32 27 6 2 1 0 11 5 2 45 33 8
2006/2007 17 10 4 3 1 1 7 1 0 27 12 5
Łącznie 254 174 76 31 10 1 85 42 4 370 226 81
Barcelona 2007/2008 30 12 9 7 4 0 10 3 2 47 19 11
2008/2009 29 19 6 1 1 0 12 6 3 42 26 9
2009/2010 21 4 1 3 0 0 7 0 1 31 4 2
Łącznie 80 35 16 11 5 0 29 9 6 120 49 22
New York Red Bulls 2010 11 2 3 1 0 0 0 0 0 12 2 3
2011 26 14 4 3 1 1 0 0 0 29 15 5
2012 25 15 12 2 0 0 0 0 0 27 15 12
2013 30 10 9 2 0 1 0 0 0 32 10 10
2014 30 10 14 5 0 5 0 0 0 35 10 19
Łącznie 122 51 42 13 1 7 0 0 0 135 52 49
Arsenal 2012 4 1 0 2 1 0 1 0 0 7 2 0
Łącznie 258 175 76 33 11 1 86 42 4 377 228 81
Łącznie w karierze 581 284 162 69 17 12 139 59 17 789 360 191

Osiągnięcia[edytuj]

Reprezentacyjne[edytuj]

Klubowe[edytuj]

AS Monaco[edytuj]

Juventus[edytuj]

Arsenal[edytuj]

FC Barcelona[edytuj]

New York Red Bulls[edytuj]

  • Supporters' Shield: 2013
  • MLS Eastern Conference: 2010, 2013

Indywidualne[edytuj]

  • Złoty But: 2004, 2005
  • Król strzelców ligi angielskiej: 2002, 2004, 2005, 2006
  • Piłkarz Francji: 2000, 2003, 2004, 2005, 2006
  • Piłkarz Roku FIFA – II miejsce: 2003, 2004
  • Złota Piłka France Football – II miejsce: 2003, III miejsce: 2006

Życie prywatne[edytuj]

Ożenił się z angielską modelką Nicole Merry w 2003 r. i ma z nią córkę. Rozwiedli się w 2007 r.

Przypisy

  1. Thierry Henry. W: fcbarcelona.cat [on-line]. [dostęp 24 sierpnia 2008].
  2. „Piłka Nożna PLUS” nr 8 (212) 2003
  3. Thierry Henry signs for Barcelona (ang.). [dostęp 03.10.2008].
  4. Henry signs short-term deal with Arsenal (ang.). Arsenal FC. [dostęp 6 grudnia 2012].
  5. Former Arsenal and France striker retires (ang.). bbc.com. [dostęp 17 grudnia 2014].
  6. Goal.pl – Henry kończy z reprezentacją
  7. Informacja (pol.). Onet.pl, 26 sierpnia 2016. [dostęp 17 stycznia 2017].
  8. Uwzględniono Puchar Francji, Puchar Ligi Francuskiej, Puchar Włoch, Puchar Anglii, Puchar Ligi Angielskiej, Tarcza Wspólnoty i Superpuchar Hiszpanii.

Linki zewnętrzne[edytuj]